คำสัญญาของเซียวเฉิน

หลินเทียนป้า ผู้นำตระกูลหลินปรายตามองเซียวเฉิน แววตาพลันเปลี่ยนเป็นปลาบปลื้ม เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เซียวเฉิน พวกข้าเข้าใจเจ้าผิดไปจริงๆ นับจากนี้ไป เจ้าจงพำนักอยู่ในตระกูลหลินให้สบายใจเถอะ"

หลินเมิ่งเหยาร้องออกมาด้วยความดีใจจนลืมตัว นัยน์ตาสั่นระริกคลอด้วยหยาดน้ำตา "ยอดเยี่ยมที่สุด พี่เซียวเฉิน!"

ทว่าความตื่นเต้นที่โหมกระหน่ำกลับรุนแรงเกินรับไหว ร่างบางสั่นสะท้านก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ร่างกายโงนเงนจวนเจียนจะล้มพับ

"เมิ่งเหยา!"

เซียวเฉินตกใจสุดขีด ถลาเข้าไปประคองร่างนางไว้ด้วยความกังวล รีบเปิดใช้งานเนตรสังสาระตรวจสอบอาการบาดเจ็บอย่างละเอียด

"เป็นไปได้อย่างไร กำเริบอีกแล้ว!"

"ไม่ควรเป็นเช่นนี้ ช่วงที่ผ่านมาเพิ่งจะกำเริบไปครั้งเดียวเอง..."

เซียวเฉินตวาดเสียงกร้าว "ข้าจะรักษาให้นาง ห้ามใครเข้ามาขัดจังหวะเด็ดขาด!"

เขาและเจียงเยว่รีบประคองหลินเมิ่งเหยาเข้าไปภายในห้อง เซียวเฉินค่อยๆ ปลดอาภรณ์บางเบาของนางออก เมื่อผิวพรรณขาวเนียนละเอียดปรากฏแก่สายตา จิตใจเขาก็หวั่นไหวเกิดความรู้สึกพลุ่งพล่านในอก ทว่าเขารีบสลัดความคิดอกุศลทิ้งทันควัน ตั้งสมาธิวินิจฉัยอาการอย่างจดจ่อ

เซียวเฉินขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม "เป็นไปได้อย่างไร ความเร็วในการตื่นของกายศักดิ์สิทธิ์เพิ่มขึ้น!"

"คงเพราะได้รับการรักษาจากข้า ร่างกายจึงฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว จนส่งผลให้กายศักดิ์สิทธิ์ตื่นก่อนกำหนด หากเป็นเช่นนี้ จะทนได้ไม่ถึงสามเดือน อย่างมากสองเดือน หรืออาจจะเพียงเดือนเศษๆ ก็จะตื่นขึ้นเองโดยธรรมชาติ!"

"ต้องเร่งมือกว่านี้ ต้องรีบตามหาสมุนไพรให้ครบโดยเร็ว มิเช่นนั้น..."

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เซียวเฉินรู้สึกปวดใจยิ่งนัก เขาจะไม่มีวันยอมให้หลินเมิ่งเหยามอดไหม้หายไปต่อหน้าต่อตาเด็ดขาด มิเช่นนั้นเรื่องนี้จะกลายเป็นความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตใหม่ของเขา!

"พลังของข้ายังอ่อนแอเกินไป จนไม่สามารถใช้วิชาแพทย์ขั้นสูงได้ ต้องเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเองให้มากกว่านี้!"

เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก เซียวเฉินฝังแปดเข็มฝืนลิขิตเพื่อบรรเทาอาการของนาง แปดเข็มฝืนลิขิต วิชามหาเวชศาสตร์แห่งวิถีโอสถ วิชาฝังเข็มที่สามารถฝืนลิขิตสวรรค์ เปลี่ยนชะตาชีวิต!

ไม่นานนัก ความเจ็บปวดของหลินเมิ่งเหยาก็ทุเลาลง นางหอบหายใจถี่ ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เอ่ยถามอย่างอ่อนแรง "พี่เซียวเฉิน ข้า... กำลังจะตายแล้วใช่หรือไม่?"

เซียวเฉินกุมมือเรียวบางของนางไว้แน่น แววตาเด็ดเดี่ยว "วางใจเถอะเมิ่งเหยา ข้าจะช่วยเจ้าให้ได้ ข้าขอสาบาน จะไม่มีวันยอมให้เจ้าตายเด็ดขาด!"

แม้คำมั่นจะหนักแน่น แต่ลึกในดวงตาของเซียวเฉินยังคงมีความกังวล เขาต้องใช้ทุกวิถีทางตามหาสมุนไพรอีกหกชนิดที่เหลือให้พบ!

ขณะนั้นเอง บิดามารดาของหลินเมิ่งเหยาก็พุ่งพรวดเข้ามา

"เมิ่งเหยา ลูกเป็นอย่างไรบ้าง?" มารดาของนางถามด้วยความร้อนรน กุมมือบุตรสาวด้วยความห่วงใย ทว่าเมื่อหันมามองเซียวเฉิน แววตากลับยังคงฉายแววรังเกียจและไม่ให้เกียรติแม้แต่น้อย

หลินเมิ่งเหยาเอ่ยเสียงเบา "ท่านแม่ ข้าไม่เป็นอะไรมากแล้ว พี่เซียวเฉินเป็นคนช่วยข้าไว้เจ้าค่ะ"

มารดาของนางชะงัก กะพริบตาด้วยความฉงน "แค่เขาเนี่ยนะ? มีความรู้ด้านการแพทย์ด้วยหรือ เมิ่งเหยา ลูกจำไม่ผิดใช่ไหม!"

"ไอ้เด็กนี่ขึ้นชื่อว่าเป็นสวะ วรรณกรรมก็ไม่ได้ วรยุทธ์ก็ไม่เป็น จะมีความรู้ด้านการแพทย์ได้อย่างไร?" นางจ้องเขม็งไปที่เซียวเฉินแล้วตวาดอย่างเผด็จการ "ไอ้เด็กบ้า แกมีความรู้ด้านการแพทย์อะไร! หากแกทำให้เมิ่งเหยาเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว ข้าจะเอาชีวิตแก!"

หลินเทียนป้า ผู้นำตระกูลหลินเอ่ยเสียงเข้ม "ไม่ได้ ข้าจะตามหาหมอคนอื่นต่อ!"

หลินเมิ่งเหยาส่ายหัวรีบห้าม "ไม่ต้องแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านแม่! พี่เซียวเฉินมีความรู้ด้านการแพทย์ อีกทั้งข้ารู้สึกว่าเขามีฝีมือสูงส่งกว่าหมอคนก่อนๆ มากนัก"

หลินเทียนป้าถ่มน้ำลายอย่างรุนแรงแล้วตวาดลั่น "เหลวไหล! อาการของเมิ่งเหยาตั้งแต่ได้รับการรักษาจากมัน เห็นได้ชัดว่าทรุดลง! เดิมทีหนึ่งเดือนจะกำเริบครั้งหนึ่ง แต่ตอนนี้ผ่านไปเพียงเจ็ดแปดวันก็กำเริบแล้ว หากให้มันรักษาต่อไป ผลลัพธ์คงเกินจะคาดเดา! หยุดยาเดี๋ยวนี้ แล้วเปลี่ยนหมอคนใหม่!"

หลินเทียนป้าแผ่ซ่านท่าทางคุกคาม ดุดันด้วยความรักที่มีต่อบุตรสาว

"ไม่ใช่แบบนั้นนะเจ้าคะ!" หลินเมิ่งเหยารีบอธิบาย แต่คำพูดกลับไร้น้ำหนัก นางร้อนใจจนกระทืบเท้าแต่ก็ไร้หนทาง

เซียวเฉินไม่สามารถอธิบายเรื่องกายศักดิ์สิทธิ์ว่างเปล่าได้ เพราะร่างกายประเภทนี้ฝืนลิขิตสวรรค์เกินไป ความลับสำคัญเช่นนี้ ให้พวกเขาไม่รู้จะดีกว่า

เมื่อเผชิญกับการตั้งข้อสงสัย เซียวเฉินขมวดคิ้วแน่น เอ่ยเสียงกร้าว "ฟังข้า! ขอเวลาข้าสองเดือน ภายในสองเดือนนี้ ข้าจะรักษาอาการป่วยของเมิ่งเหยาให้หายขาดอย่างแน่นอน!"

หลินเทียนป้าแค่นเสียงเย็น "สองเดือน? ในเมืองอวิ๋นสุ่ยนี้ ใครบ้างไม่รู้ว่าอีกหนึ่งเดือนเจ้าต้องสู้กับโจวหยวนป้า ถึงตอนนั้นเจ้าจะโชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้ มีโอกาสสูงที่จะถูกเจ้าพยัคฆ์น้อยฆ่าตาย สองเดือนนานเกินไป! ข้าให้เวลาเจ้าเพียงเดือนเดียว หากเจ้ารักษาลูกสาวข้าไม่หาย ก็อย่าได้ถ่วงเวลาให้เสียเรื่อง พวกข้าจะตามหาหมอชื่อดังคนอื่นเอง!"

เซียวเฉินรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาเบิกตากว้าง กัดฟันกรอดแล้วโพล่งเสียงหนัก "ตกลง! หนึ่งเดือนก็หนึ่งเดือน! นับจากวันนี้ อีกหนึ่งเดือน ข้าจะรักษาเมิ่งเหยาให้หาย!"

ในเวลาหนึ่งเดือนนี้ เซียวเฉินไม่เพียงต้องเพิ่มระดับพลังเพื่อเอาชนะเจ้าพยัคฆ์น้อยโจวหยวนป้า แต่ยังต้องตามหาสมุนไพรหายากเพื่อรักษาหลินเมิ่งเหยา ความกดดันถาโถมเข้าใส่เขาอย่างหนักหน่วง

"ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่าน..." หลินเมิ่งเหยาร้อนใจจนเหงื่อซึม เมื่อเห็นบิดามารดาโต้เถียงกันแต่นางกลับทำอะไรไม่ได้ ในใจจึงเกิดความรู้สึกไร้พลัง "เป็นเพราะข้า ที่ถ่วงแข้งถ่วงขาพี่เซียวเฉิน!" นางก้มหน้าลงเงียบๆ กัดริมฝีปากแดงระเรื่อ โทษตัวเองด้วยความรู้สึกผิด

หลินเทียนป้าเอ่ยอย่างเผด็จการ "เมิ่งเหยา เรื่องนี้ลูกไม่ต้องยุ่ง อีกหนึ่งเดือนหากโรคเรื้อรังของลูกยังไม่หาย พวกพ่อจะตามหาหมอเก่งๆ คนอื่นเอง วางใจเถอะ ต่อให้พ่อกับแม่ต้องทุ่มทรัพย์สินทั้งหมดในบ้าน ก็จะรักษาลูกให้หายให้ได้"

เซียวเฉินเอ่ยเสียงเข้ม "ภายในหนึ่งเดือนนี้ พวกท่านไม่ต้องเข้ามาแทรกแซง!"

หลินเทียนป้าพยักหน้า "ดี ข้าจะไม่ยุ่งกับเจ้า แต่หากลูกสาวข้าเป็นอะไรไป ข้าจะฆ่าเจ้าซะ!" น้ำเสียงเต็มไปด้วยจิตสังหาร แสดงถึงความเด็ดเดี่ยวของตน

"ตกลง! ท่านวางใจได้ ภรรยาของข้า ข้าจะดูแลเอง" เซียวเฉินตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้

"เมิ่งเหยา ข้าจะออกไปหาสมุนไพรให้เจ้า"

ในใจของเซียวเฉินมีความโกรธเกรี้ยวสะสม เขาเตรียมมุ่งหน้าไปยังหอร้อยสมุนไพร จากนั้นจึงไปที่จวนราชา มังกร และจวนเจ้าเมือง เพื่อขอความช่วยเหลือในการตามหาสมุนไพรหายากเหล่านี้

การรักษาหลินเมิ่งเหยาให้หายภายในหนึ่งเดือน คือความท้าทายครั้งใหญ่สำหรับเซียวเฉิน! แม่ครัวที่เก่งกาจเพียงใด หากไร้ซึ่งข้าวสารก็มิอาจหุงหาอาหารได้! เขาขาดแคลนสมุนไพร อีกทั้งพลังยังอ่อนแอเกินไป ทำให้ไม่สามารถใช้วิชาแพทย์ขั้นสูงได้ ส่งผลให้ประสิทธิภาพในการรักษลดลงอย่างมาก

เซียวเฉินรีบมุ่งหน้าไปยังหอร้อยสมุนไพรโดยไม่หยุดพัก สอบถามทันที "สมุนไพรที่ข้าตามหาครั้งก่อน มีข่าวคราวบ้างหรือไม่?"

เจ้าหอร้อยสมุนไพรยิ้มเจื่อน "คุณชายเซียว พวกเราพยายามสืบหาจากทุกสารทิศและประสานงานจากสำนักงานใหญ่ ในที่สุดก็หาสมุนไพรได้สามชนิด ทว่าอีกสามชนิดที่เหลือนั้นหายากยิ่งนัก ต้องอาศัยวาสนาอย่างมากจึงจะพบได้"

"ตกลง ขอบใจมาก"

เซียวเฉินรับสมุนไพรสามชนิดนั้นมา ในใจคลายกังวลลงได้บ้าง ทว่าตอนนี้เหลือเพียงสมุนไพรสามชนิดที่ยุ่งยากที่สุด!

ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีใด เซียวเฉินต้องชิงมันมาให้ได้!