ได้รับกระบี่เทียนกัง

เจ้าเมืองอวิ๋นสุ่ยเดินไปส่งเซียวเฉินด้วยตนเอง ภาพนี้สร้างความตระหนกให้แก่เหล่าองครักษ์ในจวนเจ้าเมืองเป็นอย่างมาก

เจ้าเมืองของพวกเขามีนิสัยหยิ่งทะนงเหนือใคร ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขากลับนอบน้อมต่อผู้อื่นถึงเพียงนี้ ยิ่งไปกว่านั้น คนผู้นั้นยังเป็นเพียงลูกเขยสวะแห่งเมืองอวิ๋นสุ่ย

"ท่านเจ้าเมือง ลูกเขยคนนั้นนำสิ่งใดมามอบให้ท่านกันแน่ครับ?" องครักษ์คนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัย

สีหน้าของเจ้าเมืองอวิ๋นสุ่ยเปลี่ยนวูบทันที เขาตวาดเสียงกร้าว "บังอาจ! ใครกล้าล่วงเกินคุณชายเซียว!"

"นับจากนี้ไป คุณชายเซียวคือแขกผู้ทรงเกียรติของจวนเจ้าเมือง ใครที่กล้าไม่ให้เกียรติเขา ก็เท่ากับไม่ให้เกียรติข้า"

ขณะนี้เจ้าเมืองอวิ๋นสุ่ยกำลังเฝ้ารอให้เซียวเฉินรักษาโรคให้ตนอย่างใจจดใจจ่อ

"ครับ ท่านเจ้าเมือง!" เหล่าองครักษ์ตอบรับด้วยตัวสั่นเทา ไม่กล้าซักไซ้ต่อ

เจ้าเมืองอวิ๋นสุ่ยสั่งการกำชับ "รีบเตรียมสมุนไพรที่คุณชายเซียวบอกมาให้ข้า ข้าจะใช้มันทุกวัน!"

หลังจากได้รับคำมั่นและราชโองการ เซียวเฉินก็มุ่งหน้าไปยังตระกูลหลินด้วยความพึงพอใจ พลางพึมพำกับตนเอง "ป้ายราชา มังกรนี่ ใช้งานได้ดีจริงๆ"

"แต่ว่าเขา... มีฐานะที่แท้จริงเป็นใครกันแน่?"

"ถึงขั้นไม่เกรงกลัวสำนักเทียนหลง และสยบจวนเจ้าเมืองได้อย่างง่ายดาย ช่างลึกลับจนยากจะหยั่งถึงจริงๆ!"

เซียวเฉินอุทานด้วยความทึ่ง เขาเดินทอดน่องไปตามทาง พลางกวาดสายตามองหาว่าจะมีวาสนาใดปรากฏขึ้นบ้างหรือไม่ ด้วยพลังเนตรสังสาระ ดวงตาทั้งสองข้างจึงสามารถมองทะลุปรุโปร่งทุกสรรพสิ่งได้อย่างน่าอัศจรรย์

"เป็นผู้ฝึกกระบี่ แต่กลับไม่มีกระบี่ดีๆ สักเล่ม ช่างน่าเวทนานัก"

เซียวเฉินกวาดสายตามองกระบี่ยาวที่วางเรียงรายเต็มร้านอาวุธแล้วถอนหายใจ เศษเหล็กเหล่านั้นไม่อาจเข้าตาเขาได้เลย สำหรับเขาแล้วมันก็แค่กองขยะ

ทว่าในจังหวะนั้นเอง เซียวเฉินสังเกตเห็นกระบี่เหล็กเก่าคร่ำคร่าเล่มหนึ่งวางอยู่บนแผงลอยข้างทาง มันดูทรุดโทรมและเต็มไปด้วยคราบสนิมจนดึงดูดความสนใจของเขา

รูปลักษณ์ที่ผุพังเป็นเพียงการพรางตาเท่านั้น ภายใต้คราบสนิมนั้นซ่อนเร้นความคมกล้าไร้เทียมทานเอาไว้ มันคืออาวุธระดับมรรค!

อาวุธในใต้หล้าแบ่งออกเป็น ระดับสามัญ, ระดับวิญญาณ, ระดับเวท, ระดับมรรค, ระดับบรรพชน, ระดับศักดิ์สิทธิ์, ระดับจักรพรรดิ และระดับเทพ!

ในโลกมนุษย์ อาวุธระดับมรรคถือเป็นของล้ำค่าอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ผู้คนส่วนใหญ่ใช้อาวุธระดับสามัญ แม้แต่ตระกูลเซียวเพียงเพราะมีอาวุธระดับวิญญาณเล่มเดียว ก็ทำให้เซียวเฉินต้องเข้าพิธีแต่งงานเป็นลูกเขยตระกูลหลิน

ทว่าตอนนี้ เขากลับพบอาวุธระดับมรรคชั้นเลิศโดยบังเอิญ เรื่องนี้ทำให้เซียวเฉินดีใจจนเนื้อเต้น!

หากมีอาวุธระดับมรรค พลังการต่อสู้ของเขาจะพุ่งสูงขึ้นสู่ระดับที่น่าสะพรึงกลัวอย่างรวดเร็ว แม้ฝีมือหมัดมวยจะแข็งแกร่ง แต่สิ่งที่ทรงพลังที่สุดของเขาก็คือวิถีกระบี่ เพราะเขาฝึกฝนตามคำสอนของบิดาผู้เป็นจักรพรรดิกระบี่วัฏสงสาร จึงมีความรู้ด้านวิถีกระบี่ลึกซึ้งยิ่งนัก

หลังจากเกิดใหม่ สิ่งที่เซียวเฉินขาดมีเพียงอาวุธที่คู่ควรเท่านั้น

"กระบี่ผุๆ เล่มนี้ ข้าเอา"

เซียวเฉินเอ่ยเรียบๆ พยายามระงับอารมณ์ขณะหยิบกระบี่เล่มนั้นออกมาจากกองขยะ

เจ้าของแผงลอยเป็นชายชราท่าทางเจ้าเล่ห์ เขายิ้มแหยๆ แล้วเอ่ย "คุณชายตาถึงจริงๆ กระบี่เล่มนี้ข้าได้มาจากหน้าสุสานโบราณ ไม่แน่ว่าอาจเป็นกระบี่สืบทอดของผู้แข็งแกร่งบางท่าน! ข้าเห็นว่ามีวาสนากับคุณชาย ขอเพียงหนึ่งพันหินวิญญาณระดับต่ำเท่านั้น"

เซียวเฉินแค่นยิ้มเย็น ชายชราผู้นี้ช่างโลภโมโทสัน กล้าเรียกราคาแพงลิบลิ่วกับกระบี่ผุๆ เล่มเดียว

"ให้ราคาที่เหมาะสมมา ข้าจะซื้อ!" เซียวเฉินเอ่ยเสียงเรียบ

เมื่อรู้ว่าหลอกไม่ได้ ชายชราจึงรีบแก้ตัว "ห้าร้อยหินวิญญาณระดับต่ำ!"

เซียวเฉินยังคงไร้ความรู้สึกและกดราคาลงต่อ "หนึ่งร้อยหินวิญญาณระดับต่ำ!"

"ตกลง!"

เจ้าของแผงรีบตอบรับทันทีเพื่อไม่ให้เสียโอกาส เขารับหินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนมาด้วยความดีใจ พลางด่าเซียวเฉินในใจว่าเป็นไอ้โง่ เพราะกระบี่ผุๆ เล่มนี้เขาเก็บได้จากข้างทาง ไม่มีทางขายได้ถึงหนึ่งร้อยหินวิญญาณแน่นอน

"มีแต่ไอ้โง่เท่านั้นแหละที่หลงเชื่อ" ชายชราหัวเราะเยาะในใจ

ส่วนเซียวเฉินหลังจากได้กระบี่มาเช็ดทำความสะอาด มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มของผู้ชนะ ครั้งนี้เขาได้ของล้ำค่าในราคาถูกแสนถูก เพียงแต่ระดับพลังฝึกตนในปัจจุบันยังไม่เพียงพอที่จะดึงพลังของอาวุธระดับมรรคออกมาใช้ได้ทั้งหมด

"ปลดผนึกมันก่อนแล้วกัน"

เซียวเฉินรีบออกจากย่านตลาด มุ่งหน้าไปยังสถานที่ร้างนอกเมืองที่ไร้ผู้คน จากนั้นจึงค่อยๆ ถ่ายโอนปราณแท้ของตนเข้าไป

พริบตาต่อมา กระบี่ยาวที่เคยเต็มไปด้วยสนิมก็เกิดความผันผวนอย่างรุนแรง พร้อมส่งเสียงกังวานใสออกมา!

เคร้ง เคร้ง เคร้ง...

เสียงกระบี่ร้องก้องกังวาน! กระบี่ล้ำค่าที่คมกล้าไร้เทียมทานปรากฏโฉม พร้อมปลดปล่อยปราณกระบี่อันทรงพลัง แม้แต่กายกระบี่ไม่ดับสูญในร่างของเซียวเฉินยังสั่นสะเทือนตอบรับ

เซียวเฉินหยดเลือดหนึ่งหยดลงบนกระบี่ยาว ทันใดนั้นเกิดคลื่นพลังประหลาด

"การหยดเลือดรับนายสำเร็จ!"

"ครั้งนี้ดวงดีชะมัด!"

บนด้ามกระบี่ค่อยๆ ปรากฏตัวอักษรลึกลับสามตัว—กระบี่เทียนกัง!

"กระบี่เทียนกัง!"

เซียวเฉินยิ้มสดใส เมื่อมีกระบี่เล่มนี้หนุนนำ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับโจวหยวนป้า เขาก็มีความมั่นใจที่จะท้าทายผู้ที่มีระดับพลังสูงกว่าได้!

"ช่างเป็นกระบี่เทียนกังที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ถึงเวลาต้องกลับตระกูลหลิน เพื่อบอกข่าวดีนี้ให้พวกเขารู้แล้ว"

กำหนดเวลาสามวันใกล้จะสิ้นสุดลง เซียวเฉินกำลังจะไปประกาศผลลัพธ์ของตน ทว่าในขณะนั้นเอง ชายชุดดำปิดหน้าสามคนก็พุ่งจู่โจมออกมา ทุกคนแผ่ซ่านรังสีฆ่าฟันรุนแรง เข้าปิดล้อมเส้นทางกลับของเซียวเฉินทันที

"พ่อบ้านใหญ่!"

เซียวเฉินใช้เนตรสังสาระมองทะลุตัวตนของหนึ่งในนั้นได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เมื่อพ่อบ้านใหญ่ได้ยินดังนั้นก็กระชากหน้ากากออก พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอำมหิต "ไอ้เดรัจฉาน นึกไม่ถึงว่าแกจะมองข้าออก!"

"วันนี้แกต้องตาย! แกฆ่าลูกข้าอย่างโหดเหี้ยม สมควรตายหมื่นครั้ง!"

พ่อบ้านใหญ่ตวาดลั่น มือถือดาบยาว พร้อมออกคำสั่งบุกจู่โจมทันที "ลงมือพร้อมกัน สับมันให้ตาย!"

นักดาบอีกสองคนที่เหลือคือมือสังหารที่พ่อบ้านใหญ่ทุ่มเงินจ้างมาด้วยราคาสูง โดยมีเป้าหมายเดียวคือปลิดชีพเซียวเฉิน

"ระดับขัดเกลาร่างกายขั้นเจ็ดหนึ่งคน ขั้นเก้าสองคน... ก็แค่ฝูงมดปลวก!"

"พอดีเลย เอามาใช้เปิดคมกระบี่ของข้า!"

เซียวเฉินเอ่ยด้วยท่าทางโอหัง น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยเจตจำนงแห่งการต่อสู้ที่ท่วมท้น ไม่เห็นหัวพวกมันแม้แต่น้อย แม้ต้องรับมือหนึ่งต่อสาม แต่เขายังคงมั่นใจในชัยชนะและไร้ซึ่งความกลัว

"ฆ่า!"

พ่อบ้านใหญ่และนักดาบทั้งสองกวัดแกว่งอาวุธ พุ่งเข้าจู่โจมเซียวเฉินอย่างรุนแรง!

"กระบี่เทียนกัง! วันนี้จงดื่มเลือด... สังหาร!"

เซียวเฉินตะโกนก้อง กระบี่เทียนกังในมือสาดประกายแสงเย็นเยียบสองสายเข้าปะทะทันที!

ตูม ตูม ตูม...

เพียงกระบี่เดียว พ่อบ้านใหญ่ก็สิ้นใจเป็นคนแรก ศีรษะขาดกระเด็น เลือดสาดกระจาย ถูกสังหารในพริบตา!