เก็บเกี่ยวสองต่อ

ฉินเหมี่ยนนั่งขัดสมาธิอยู่ในถ้ำบนยอดผารอบนอกป่าหิน เขามองดูฝูงนกและสัตว์ป่าที่พากันวิ่งกรูไปยังเนินทรายคลั่งด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจ

ยันต์ดาบใหญ่ 12 หินวิญญาณระดับกลาง, ยันต์ระเบิดเพลิงระดับต่ำขั้นกลาง 18 หินวิญญาณระดับกลาง และป้ายค่ายกลกักขังอีก 25 หินวิญญาณระดับกลาง ครั้งก่อนไม่ได้ใช้ แต่ครั้งนี้เพื่ออำพรางพลังต่อสู้ เขาจึงสาดพวกมันทิ้งทั้งหมดเพื่อจัดการกับคนกลุ่มนั้น

เสียหินวิญญาณระดับกลางไป 55 ก้อน โดยไม่ได้อะไรกลับมาเลย ไม่มีการลงทุนครั้งไหนจะขาดทุนย่อยยับไปกว่านี้อีกแล้ว

เขานึกแค้นพวกสัตว์ร้ายที่ไร้น้ำยา ส่งอาหารมาเสิร์ฟถึงที่แท้ๆ แต่อย่างน้อยก็น่าจะมีระดับสองโผล่มาสักตัวสองตัว ระดับหนึ่งจะมีประโยชน์อะไร?

ผ่านไปหนึ่งก้านธูป เนินทรายคลั่งก็แตกสลาย ตู๋ฟานลี่และตู๋เกาฟานพุ่งทะยานออกจากค่ายกล

สภาพของทั้งคู่ดูอนาถยิ่งนัก เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ตามตัวถ้าไม่ดำเป็นเขม่าก็เต็มไปด้วยบาดแผล

ทันทีที่หลุดออกมา เห็นสัตว์ร้ายระดับหนึ่งล้อมรอบอยู่ยั้วเยี้ย ทั้งสองกวัดแกว่งอาวุธพร้อมคำรามลั่น "ไสหัวไป!"

สัตว์ร้ายระดับหนึ่งวงหนึ่งปลิวลิ่วขึ้นฟ้า บางตัวแหลกสลายกลางอากาศ ดูน่าเกรงขามไม่น้อย

ฉินเหมี่ยนได้ยินเสียงคำรามก็หัวเราะหึ "ของจากหอศาสตราคุ้มค่าสมราคาจริงๆ บอกว่าป้ายค่ายกลนี้กักขังสัตว์ร้ายระดับสามได้หนึ่งจิบน้ำชา แต่กักขังสองคนนี้ได้นานกว่านั้นเสียอีก หากไม่ใช่เพราะพวกมันห่วยเกินไป ก็แสดงว่าประสิทธิภาพของยันต์ค่ายกลนี้ถูกประเมินต่ำไป วันหน้าต้องซื้อติดตัวไว้เยอะๆ"

เสียงคำรามของตู๋ฟานลี่ดังแว่วมา "ไอ้เด็กฉินเหมี่ยน ต่อให้แกหนีเข้าป่าหินไป พวกข้าก็จะลากคอแกออกมาทำให้พิการให้ได้!"

โอกาสปะทะฝีปากมาถึง ฉินเหมี่ยนมีหรือจะพลาด เขาตอบกลับทันที "ตาแก่ ข้าจะรอแกอยู่ในป่าหิน หากแกไม่มา แกก็ไม่ใช่คน! บอกข้ามาก่อน แกน่ะใช่คนหรือเปล่า"

ตู๋เกาฟานเดือดดาลทันที "ไอ้เด็กเปรต แกอยู่ที่ไหน ข้าจะไปฆ่าแกเดี๋ยวนี้"

ฉินเหมี่ยนหัวเราะเยาะ "ตาแก่ แม้จะเป็นเวลากลางคืน แต่แกก็ไม่ได้ตาบอดนี่ ระดับหลังกำเนิดอย่างแก หาทางมาเองไม่เป็นหรือ?"

พูดจบ เขากลืนหินวิญญาณลงไปก้อนหนึ่ง เดินออกจากปากถ้ำแล้วก้าวทะยานมุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของป่าหิน

การปะทะฝีปากนั้นสะใจก็จริง แต่จะเสพติดไม่ได้ มิเช่นนั้นจะเสียคน จุดประสงค์ที่มาที่นี่คือต่อสู้กับสัตว์ร้ายและเสาะหาสมุนไพรไปพร้อมกัน เพื่อให้ได้ทั้งพลังต่อสู้และตัวยา เป็นการเก็บเกี่ยวสองต่อ

ต่างจากสองครั้งแรกที่ต้องเดินเลาะตามไหล่ผาอย่างคดเคี้ยว ครั้งนี้เขาเดินเป็นเส้นตรง แม้จะเป็นเวลากลางคืนและยังมีสัตว์ร้ายระดับสอง แต่หลังจากศึกครั้งก่อน จำนวนสัตว์ร้ายน่าจะลดลงไปมาก จึงไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวจนเกินไป

เมื่อเดินมาได้หกสิบลี้ เขาหยุดลงบนยอดผามองลงไปยังเส้นทางเบื้องล่าง ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย "ค่าพลังงานของหมีดำตัวนี้คือ 547 เปอร์เซ็นต์ สูงกว่าตัวที่เจอครั้งก่อนเล็กน้อย เดิมทีมันเป็นคู่ตัวผู้ตัวเมีย หรือว่าเป็นตัวใหม่กันแน่?"

"ตอนขากลับครั้งก่อน พอถึงตำแหน่งนี้แทบไม่มีสัตว์ร้ายระดับหนึ่งเหลืออยู่เลย แต่ตอนนี้กลับเจอระดับสองถึงสามตัว และระดับหนึ่งมากกว่ายี่สิบตัว"

เขาเงยหน้ามองภูเขาและต้นไม้ยักษ์ที่เลือนรางอยู่เบื้องหน้า "ไม่มีใครบอกว่าระยะหนึ่งร้อยห้าสิบลี้คือจุดศูนย์กลาง หรือว่าข้าเข้าใจผิด ความจริงแล้วจุดศูนย์กลางไม่ใช่แกนกลางที่แท้จริง แต่เป็นภูเขาสูงด้านหลังต่างหาก?"

"ไม่ว่าที่ไหนจะเป็นจุดศูนย์กลาง สู้สักตั้งก่อนค่อยว่ากัน"

เขากระโดดลงจากยอดผา ยืนห่างจากหมีดำสิบเมตร พร้อมยื่นฝ่ามือขวาออกไป "เจ้าหมีดำ มาสู้ด้วยมือเปล่ากันก่อน"

หมีดำที่กำลังเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ พลันเห็นมนุษย์ตัวจ้อยปรากฏขึ้นเบื้องหน้า นัยน์ตาของมันวาวโรจน์ล็อกเป้าหมายทันที จากนั้นเท้าหน้าตะปบเท้าหลังถีบ พุ่งเข้าใส่คู่ต่อสู้อย่างดุดัน

ร่างหมีเคลื่อนที่ราวกับภูเขาเคลื่อนที่ได้

หมัดขวาของฉินเหมี่ยนปะทะเข้ากับอุ้งเท้าซ้ายของหมีดำ หมัดซ้ายปะทะอุ้งเท้าขวา เขารู้สึกได้ถึงแรงมหาศาลที่ส่งผ่านแขน ไหล่ เข้าสู่ลำตัว และกดลงสู่เท้าทั้งสองข้างจนจมลงไปในพื้นดินทันที

เขาคำรามลั่น โน้มเอวเล็กน้อย งอขาแล้วถีบเท้าอย่างแรง พุ่งตัวไปข้างหน้า สองมือหลุดพ้นจากอุ้งเท้าหมี มุดผ่านใต้ท้องหมีดำมาโผล่ที่ด้านซ้ายของมัน

ยกแรก ทั้งสองฝ่ายไร้รอยขีดข่วน เสมอกันโดยพื้นฐาน

หมีดำรีบพลิกตัว กวาดเท้าหน้าซ้ายออกไปราวกับท่อนไม้ใหญ่ พุ่งเข้าใส่หัวไหล่ของฉินเหมี่ยน

ฉินเหมี่ยนชกสวนออกไปหนึ่งหมัด แต่ถูกกวาดจนต้องถอยกรูดไปสามก้าว

ยกที่สอง ทั้งสองไร้บาดแผล ฉินเหมี่ยนเป็นรองเล็กน้อย

หมีดำพลิกตัวอีกครั้ง ฉินเหมี่ยนถอยรวดเร็วไปห้าก้าว ทั้งสองกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง

หมีดำตะปบเท้าหน้าลงพื้น ถอยหลังยืนตัวตรง จากนั้นโถมตัวลงมา ตะปบเท้าหน้าทั้งคู่ลงเบื้องล่างอย่างรุนแรง

ฉินเหมี่ยนคำรามลั่น หมัดขวากระแทกเข้าที่ข้อพับแขนซ้ายของหมีดำ จากนั้นทะยานตัวขึ้น หมัดซ้ายชกเข้าที่คางของมัน หมีดำกดหัวลง ฉินเหมี่ยนร่วงลงสู่พื้นและถอยรวดเร็ว

ยกที่สาม สถานการณ์ยังคงเสมอ แต่ฉินเหมี่ยนเริ่มได้เปรียบเล็กน้อย

ฉินเหมี่ยนตาพร่าด้วยความตื่นเต้น "การต่อสู้แบบนี้สิถึงจะเป็นของจริง สามารถรีดเค้นขีดจำกัด ฝึกฝนปฏิกิริยาตอบสนองภายใต้ความกดดันสูงสุด... เอาอีก!"

หนึ่งคนหนึ่งหมีพัวพันต่อสู้กันอีกหลายร้อยกระบวนท่า จนกระทั่งฉินเหมี่ยนรู้สึกว่าพลังหยวนเหลือไม่ถึงห้าส่วน จึงถอนตัวออกจากสนามรบ หาถ้ำบริเวณไหล่ผาเพื่อฟื้นฟูพลัง ซึ่งใช้เวลาไปครึ่งชั่วยาม

เมื่อออกจากถ้ำ เขามองลงไปยังเส้นทางเบื้องล่างด้วยรอยยิ้ม พบว่าหมีดำตัวนั้นจากไปแล้ว เขาเบะปาก "เพิ่งเลื่อนระดับสู่ขั้นปลาย อยากลองใช้เพลงหอกกับมันดูเสียหน่อย ในเมื่อมันไม่อยู่ ข้าก็เดินลึกเข้าไปต่อ"

เขากลับเข้าสู่โหมดสำรวจ ตรวจสอบสภาพแวดล้อมรอบตัวในระยะสองลี้อย่างละเอียด

หลังจากต่อสู้กับสัตว์ร้ายหลายชนิด ในที่สุดเขาก็พบคู่ซ้อมชั้นดี... ลิงแขนยาวยี่สิบสามตัวที่อาศัยอยู่บนภูเขาหิน ในจำนวนนั้นมีลิงแขนยาวระดับสองหนึ่งตัวที่มีค่าพลังงาน 493 เปอร์เซ็นต์ ระดับหนึ่งห้าตัว และที่เหลืออีกสิบเจ็ดตัวเป็นสัตว์ป่าธรรมดา

ที่ว่าเป็คู่ซ้อมชั้นดี เพราะลิงแขนยาวมีสัญชาตญาณหวงถิ่นสูงมาก ไม่ยอมให้ใครล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขต หากบุกรุก พวกมันจะขับไล่อย่างไม่กลัวตาย

นอกจากนี้ยังมีข้อดีอื่น บนภูเขาหินที่ฝูงลิงอาศัยอยู่ มีต้นไม้ผลเก้าชนิด ต้นสูงไม่ถึงหกเมตรแต่ลำต้นหนาถึงครึ่งเมตร บนต้นมีผลไม้ตั้งแต่ยี่สิบเจ็ดถึงสี่สิบเก้าลูก ในจำนวนนั้นมีสองชนิดที่เป็นส่วนประกอบสำคัญของโอสถชำระไขกระดูก และหนึ่งชนิดเป็นตัวยาหลักของโอสถพลังหยวน ส่วนที่เหลือแม้ไม่ใช่สมุนไพร แต่หากเก็บกลับไปให้พี่สาวก็นับเป็นของขวัญที่ยอดเยี่ยม

บนภูเขาหินยังมีสมุนไพรอีกสิบหกชนิด ซึ่งล้วนเกี่ยวข้องกับการฝึกกาย แม้สมุนไพรสำหรับกายเก้าลักษณ์พี่สาวจะเป็นผู้จัดหา แต่หากหาของเหล่านี้ได้ จะนำไปขายหรือเก็บไว้ใช้เองก็ได้ มีทางเลือกมากกว่า

ฉินเหมี่ยนอ้อมผ่านหินยักษ์ก้อนหนึ่ง ทะยานตัวข้ามอากาศ ก้าวเดียวถึงต้นไม้ผลต้นแรก ยื่นมือเด็ดผลปิงอี้ซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญของโอสถชำระไขกระดูกได้ยี่สิบเจ็ดลูก เมื่อเด็ดเสร็จก็รีบหันกลับไปเด็ดผลฉิวจื่อจากต้นด้านหลังอีกสี่สิบเก้าลูก ซึ่งเป็นตัวยาหลักของโอสถพลังหยวน...

ในที่สุดลิงแขนยาวระดับหนึ่งตัวหนึ่งก็รู้สึกตัว มันอ้าปากกว้าง ส่งเสียง "โอ้ๆ" อย่างเร่งรีบ มือหนึ่งคว้าท่อนไม้ อีกมือเกาะชะง่อนหินแล้วโหนตัวพุ่งเข้ามา

เสียงคำรามของมันดึงดูดความสนใจของฝูงลิงทั้งหมด ลิงแขนยาวระดับสองคว้าท่อนไม้ข้างกาย กระโดดลงจากชะง่อนหิน ระหว่างทางคว้ากิ่งไม้แล้วโหนตัวเข้าหาฉินเหมี่ยนเช่นกัน

ฉินเหมี่ยนเด็ดผลฉิวจื่อเสร็จพอดีกับที่ลิงแขนยาวระดับหนึ่งมาถึงตัว เขาใช้หอกปัดออกไป ลิงแขนยาวที่เพิ่งแตะพื้นถูกกวาดจนปลิวหายไป

เขาโน้มตัวถอนเถาเจี้ยนกู่ออกมาหนึ่งต้น จากนั้นก้าวเดียวถึงต้นผลเจียงอี้ซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญของโอสถชำระไขกระดูก ยื่นมือเด็ดผลไม้ เมื่อเด็ดถึงลูกที่ยี่สิบสอง ลิงแขนยาวระดับสองก็ลงถึงพื้น กวัดแกว่งท่อนไม้ฟาดเข้ามา

ฉินเหมี่ยนใช้หอกต้านไว้ แล้วรีบเบี่ยงตัวหลบสองก้าว ไม่ใช่การหลบตามสัญชาตญาณ แต่เป็นเพราะแรงมหาศาลที่ส่งผ่านมาตามแขน บังคับให้เขาต้องเบี่ยงตัวหลบ

"โอ้ พลังต่อสู้ไม่เลว เป็นคู่ซ้อมที่ดีจริงๆ"

เขาถีบเท้าซ้าย เหวี่ยงหอกแทงตรง "จุดศีรษะ!"

ลิงแขนยาวชักท่อนไม้ขึ้นมากัน ปลายหอกถูกสกัดไว้ได้ ลิงแขนยาวถอยหลังไปสองก้าว

ฉินเหมี่ยนรู้สึกเจ็บแปลบที่แผ่นหลัง เขาก้าวหลบไปด้านข้าง พบว่ามีลิงแขนยาวระดับหนึ่งตัวหนึ่งใช้ท่อนไม้ฟาดเข้าที่หลังของเขา และกำลังลากท่อนไม้ถอยฉากออกไป

เขารีบสำรวจภายในร่างกาย โชคดีที่ไม่มีกระดูกหัก แม้แต่รอยร้าวก็ไม่มี

ในพริบตานั้น ลิงแขนยาวระดับสองกระโดดเข้าใส่ ฟาดท่อนไม้ลงมาจากเหนือหัว ในขณะที่หางตาเห็นลิงแขนยาวระดับหนึ่งอีกตัวคว้าท่อนไม้พุ่งเข้ามา เป้าหมายคือแผ่นหลังของเขาเช่นกัน

"หน้าหนึ่งหลังหนึ่ง สว่างหนึ่งมืดหนึ่ง ประสานงานกันได้ยอดเยี่ยมจริงๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจัดการตัวระดับหนึ่งก่อนแล้วกัน"

ทุกการโจมตีขึ้นอยู่กับการสั่งการ จิตนึกถึงที่ใด การโจมตีพุ่งไปที่นั่น

ฉินเหมี่ยนเบี่ยงตัวหลบขณะถอยรวดเร็ว เหวี่ยงหอกฟาดใส่ลิงแขนยาวระดับหนึ่ง

เสียงปังดังสนั่น ท่อนไม้ของลิงแขนยาวหักสะบั้น หอกยาวฟาดเข้าที่กลางกระหม่อม ลิงตัวนั้นร้องโหยหวน พลิกตัวถอยหลังไปสามเมตร ทิ้งรอยเลือดไว้เป็นทาง

การถอยของฉินเหมี่ยนทำให้แผนของลิงแขนยาวระดับสองรวน ท่อนไม้ฟาดลงพื้นจนเศษหินกระเด็นว่อน

ฉินเหมี่ยนฉวยโอกาสพุ่งเข้าใส่ แทงหอกออกไป "จุดศีรษะ!"

ลิงแขนยาวระดับสองถอยรวดเร็ว ชักท่อนไม้ขึ้นมาป้องกัน

หอกยาวแทงโดนท่อนไม้ ทะลุผ่าน และปักเข้าที่หัวของลิงแขนยาว... เพียงแค่ทะลุผิวหนังแต่ไม่เข้าถึงกระดูก

ขณะถอย ลิงแขนยาวสะบัดท่อนไม้ ท่อนไม้หักออกจากปลายหอก พร้อมกับเลือดที่ไหลออกจากบาดแผลอาบใบหน้า

ลิงแขนยาวใช้มือปาดเลือด เมื่อเห็นเลือดเต็มมือก็แหงนหน้าคำราม "โอ้~ โอ้~ โอ้~"

ฉินเหมี่ยนขนลุกซู่ทันที บนภูเขาหิน ไม่ว่าจะเป็นลิงระดับหนึ่งหรือลิงธรรมดา ต่างคว้าท่อนไม้พุ่งเข้าใส่เขาจากทุกทิศทางสามร้อยหกสิบองศาอย่างไร้จุดบอด

เขาเหวี่ยงหอกกวาดครั้งเดียว ล้มลิงวงในได้ห้าตัว วงที่สองยังคงพุ่งเข้ามาพร้อมฟาดท่อนไม้ใส่เขา วงที่สามยังมาไม่ถึง แต่ห้าตัวแรกที่ถูกกวาดล้มไปก็ลุกขึ้นมาใหม่ พร้อมกับลิงระดับสองตัวนั้น

ฉินเหมี่ยนกวาดหอกอีกครั้ง ส่งลิงปลิวไปสี่ตัว ลิงระดับสองและลิงระดับหนึ่งอีกตัวเพียงถอยหลังไปไม่กี่ก้าว ลิงระดับสองยื่นมือมากันไว้ ทำให้แรงที่ส่งไปถึงลิงระดับหนึ่งตัวนั้นลดลง

เพียงชั่วขณะที่ชะงัก ลิงระดับสอง ลิงระดับหนึ่ง และลิงระดับหนึ่งอีกสี่ตัวที่เหลือต่างกระโดดขึ้นพร้อมกัน กางเล็บแยกเขี้ยวใส่

ฉินเหมี่ยนกวาดโดนกรงเล็บของลิงระดับสองและลิงระดับหนึ่งสองตัว แต่กันกรงเล็บของลิงระดับหนึ่งอีกสามตัวที่ตามหลังมาไม่ได้ เขาถูกข่วนและตบอย่างต่อเนื่องจนถอยไปสองก้าวแล้วล้มคว่ำลงกับพื้น

เขาใช้มือซ้ายยันพื้นอย่างแรง พุ่งตัวขึ้นไป เหยียบลงบนหัวของลิงระดับสองที่กำลังลุกขึ้น ในจังหวะที่มันยังไม่ทันกางเล็บ เขาก็พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว มุ่งไปยังจุดที่ลิงระดับสองเฝ้าอยู่ ถอนสมุนไพรระดับสูงสามต้นที่นั่น แล้วรีบหนีออกไปทันที

เขามาเพื่อหาการต่อสู้และหาสมุนไพร ไม่จำเป็นต้องรับมือกับการรุมกินโต๊ะเช่นนี้ ไม่เป็นผลดีต่อทั้งสองฝ่าย และที่สำคัญคือสู้ไม่ได้