แฟนสาวของจ้าวจื่อเจิ้ง?

"สวัสดีครับคุณผู้หญิง รบกวนลงทะเบียนผู้มาติดต่อด้วยครับ" รปภ. หนุ่มเดินเข้ามาขวางพร้อมรอยยิ้มตามมารยาท

"ไอ้กระจอกเฝ้าประตูอย่างแก มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน?" หญิงสาวหน้าตาจัดว่าดีแต่คำพูดก้าวร้าว นางแค่นเสียงเหยียดหยามพลางผลักรปภ. ออกไปอย่างแรง ก่อนจะเดินดุ่มเข้าไปกลางโถง ยืนเท้าสะเอว กวาดสายตามองรอบตัวแล้วแผดเสียงลั่น "ไป๋ชูหรันอยู่ไหน! บอกให้ยัยนั่นไสหัวออกมาพบฉันเดี๋ยวนี้!"

ท่าทางดุดันไม่แพ้ 'น้าเสวี่ย' เลยสักนิด

เสียงตะโกนนั้นดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที รปภ. รีบวิ่งกลับมาขมวดคิ้วเตือน "คุณครับ กรุณาอย่าก่อเรื่องที่นี่!"

"อะไรนะ แกจะตีฉันเหรอ? บอกไว้เลยนะ ถ้าแกกล้าลงมือ ฉันจะนอนกองกับพื้นเดี๋ยวนี้แหละ!" หญิงสาวเตรียมตัวมาดี นางเบิกตากว้าง โน้มตัวส่วนบนเข้าหาจนรปภ. หนุ่มต้องรีบกางแขนถอยหลังกรูดเพื่อรักษาระยะห่าง

รปภ. ผู้ไร้ประสบการณ์หน้าแดงก่ำทำตัวไม่ถูก เพราะจังหวะที่นางโน้มตัวลงมานั้น หน้าอกขาวโพลนผืนใหญ่ปรากฏแก่สายตาจนเขาไม่รู้จะเอาตาไปวางไว้ที่ไหน

"ชิ!"

หญิงสาวส่งเสียงเหยียดหยาม กลอกตาใส่แล้วเดินเร็วๆ ไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ ตบโต๊ะดัง ปัง ปัง ปัง พร้อมชี้หน้าพนักงานสาวที่กำลังยืนงง ตะโกนด่าจนน้ำลายกระเด็น "มัวบื้ออะไรอยู่! รีบโทรหาไป๋ชูหรัน ให้ยัยนั่นไสหัวลงมาพบฉันเดี๋ยวนี้!"

ท่าทางราวกับหญิงบ้าที่กำลังด่ากราดกลางตลาด

"คุณ... คุณเป็นใครคะ?" พนักงานต้อนรับสาวเพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่นานถามเสียงแผ่ว เกือบจะร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว

"ฉันเป็นใครน่ะเหรอ?" หญิงสาวแผดเสียงดังขึ้นกว่าเดิม จงใจให้ทุกคนได้ยิน "ฉันคือจางลู่ แฟนสาวของจ้าวจื่อเจิ้ง! แฟนฉันเป็นชายหนุ่มรูปงามแท้ๆ แต่กลับถูกเผาจนสภาพดูไม่ได้ในบริษัทของพวกแก! บริษัทใจดำอย่างพวกแกบริหารงานกันยังไงถึงเกิดไฟไหม้? มาตรการความปลอดภัยมีครบหรือเปล่า? บริษัทเกือบเผาคนตายแต่ยังดำเนินกิจการต่อได้หน้าตาเฉย! เหอะ! วันนี้ฉันมาทวงความยุติธรรมให้แฟน และจะแฉความโสมมของบริษัทใจดำแห่งนี้ให้สังคมได้รับรู้! ไป๋ชูหรันอยู่ไหน? ทำไมยังไม่ลงมา! ฉันบอกเธอไว้เลยว่าการหลบหน้ามันไม่มีประโยชน์ ถ้าวันนี้ไม่มีคำตอบที่ฉันพอใจ ฉันจะแฉเธอผ่านสื่อ ให้คนทั้งโลกได้รู้ว่าใจของเธอมันดำอำมหิตแค่ไหน!"

พูดจบ จางลู่หยิบลูกบอลขนาดเท่ากำปั้นออกมาจากกระเป๋า แล้วขว้างใส่ป้าย "บริษัทเครื่องสำอางซินเยว่" อย่างแรง

ปัง!

ลูกบอลแตกออก ของเหลวสีแดงคล้ายสีน้ำมันสาดกระจายเลอะผนังเป็นบริเวณกว้าง

"กรี๊ด!" พนักงานต้อนรับสาวตกใจจนเอามือกุมหัวร้องลั่น

"บริษัทใจดำ! ไร้มนุษยธรรม!" จางลู่แผดเสียงตะโกนสุดเสียง

ทันใดนั้น เสียง ติ๊ง ดังขึ้น ลิฟต์ชั้นหนึ่งเปิดออก ไป๋ชูหรันก้าวออกมาด้วยท่าทางมั่นคง

ชุดทำงานแบบโอแอลและใบหน้าเย็นชาส่งเสริมให้เธอดูมีสง่าราศีของหญิงแกร่งในโลกธุรกิจ ใบหน้าที่แต่งแต้มบางเบางดงามจนน่าใจหาย ราวกับดวงจันทร์ที่เคลื่อนขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่องประกายเจิดจรัสจนโถงทั้งโถงดูสว่างขึ้นถนัดตา

เฝิงเซียวเซียวเดินตามประกบข้าง จ้องมองจางลู่อย่างระแวดระวังเพื่อป้องกันการบุ่มบ่าม

"เธอเป็นแฟนของเสี่ยวจ้าวเหรอ?" ไป๋ชูหรันหยุดตรงหน้าจางลู่แล้วถามเสียงเรียบ

แม้โทนเสียงจะราบเรียบ แต่กลับแผ่กลิ่นอายกดดันรุนแรงจนจางลู่รู้สึกอึดอัด ไม่ว่าจะเป็นรูปร่าง หน้าตา หรือสง่าราศี ไป๋ชูหรันข่มอีกฝ่ายจนมิด มันคือความเหนือกว่าในทุกด้านอย่างสมบูรณ์

จางลู่ที่เมื่อครู่ยังโอหังถึงขีดสุด กลับถึงกับอึกอักพูดไม่ออก

"ฉัน..." นางกัดฟันฝืนพูด "ใช่! ฉันเป็นแฟนของจ้าวจื่อเจิ้ง! เธอคือไป๋ชูหรันใช่ไหม? วันนี้เธอต้องให้คำอธิบายกับฉัน!"

"ให้คำอธิบาย? ต้องการคำอธิบายเรื่องอะไร?" ไป๋ชูหรันใบหน้าเย็นเฉียบ กอดอกมองจางลู่จากมุมสูงพลางถามกลับ ท่าทางนี้สร้างแรงกดดันมหาศาลจนจางลู่ใบ้กินไปชั่วขณะ

ไป๋ชูหรันกล่าวต่อทันที "พนักงานบาดเจ็บ บริษัทไม่มีทางนิ่งเฉย ครั้งนี้เราไม่เพียงไม่เอาผิดเสี่ยวจ้าว แต่ยังรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด และให้ถือเป็นวันลาโดยได้รับค่าจ้างในช่วงรักษาตัว เธอยังต้องการอะไรอีก? อีกอย่าง เธอเป็นแค่แฟน ไม่ใช่ภรรยา แม้แต่พ่อแม่ของเสี่ยวจ้าวยังไม่มีความเห็นอะไร แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาตะโกนใส่หน้าฉัน!"

"เธอ... นี่มันก็แค่คำพูดข้างเดียวของเธอ!" เมื่อพบว่าสู้ด้วยคำพูดไม่ได้ แววตาจางลู่พลันเย็นเยียบ พุ่งเข้าใส่ไป๋ชูหรันทันที

"ชูหรัน ระวัง!"

เฝิงเซียวเซียวตาไว รีบคว้าข้อมือไป๋ชูหรันดึงหลบไปด้านข้าง จางลู่พุ่งพลาดเสียหลัก ร่างเอียงวูบก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น "โอ๊ย!"

"ช่วยด้วย! ฆ่าคนแล้ว! เจ้าของบริษัทใจดำรังแกคนกลางสาธารณะ ฉันจะแจ้งตำรวจ! กรี๊ด!!!" จางลู่นั่งอยู่บนพื้น จงใจขยี้ผมให้ยุ่งเหยิงแล้วแผดเสียงร้องอย่างบ้าคลั่ง

ไป๋ชูหรันขมวดคิ้ว แววตาฉายความไม่พอใจ

ในขณะนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำทรงพลังและมีเสน่ห์ของชายคนหนึ่งดังมาจากทางประตูหน้า

"ผมไม่เคยได้ยินเลยว่าเสี่ยวจ้าวมีแฟนด้วย!"

เสียงโหยหวนของจางลู่หยุดกึก นางหันไปมองเห็นชายในชุดสูทสีขาวเดินเข้ามา เขาอายุราวยี่สิบเจ็ดถึงยี่สิบแปดปี รูปร่างสมส่วนสง่างาม หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวสะอาดสะอ้าน สวมแว่นกรอบทอง ผมจัดทรงประณีต ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างผ่อนคลาย มือซ้ายซุกกระเป๋ากางเกง มือขวาลากกระเป๋าเดินทางสีดำ ดูเหมือนเพิ่งผ่านการเดินทางไกลและรีบเร่งมาที่นี่

"คุณ... ประธานไป๋ คุณไม่เป็นไรนะครับ?" ชายหนุ่มมองไป๋ชูหรันด้วยแววตาห่วงใย

ไป๋ชูหรันส่ายหน้าช้าๆ "ฉันไม่เป็นไร"

ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหันไปมองจางลู่ "ผมคือชิวจวิ้นเจี๋ย หัวหน้าของเสี่ยวจ้าว คุณเป็นแฟนของเสี่ยวจ้าวจริงๆ เหรอ?"

จางลู่รีบพยักหน้า "แน่นอน!"

"ดี" ชิวจวิ้นเจี๋ยพยักหน้า "ในเมื่อเป็นแฟนกัน คุณต้องรู้ใช่ไหมว่าที่แขนของเสี่ยวจ้าวมีรอยแผลพุพองจากการถูกลวกอยู่จุดหนึ่ง?"

"รู้... แน่นอนว่ารู้!" จางลู่กลืนน้ำลาย เริ่มมีอาการลนลาน

"งั้นผมถามหน่อย รอยลวกนั่นอยู่ที่แขนซ้าย หรือแขนขวา?" ชิวจวิ้นเจี๋ยไม่ให้เวลาคิด รีบถามต่อทันที

"อยู่... อยู่ที่..." จางลู่สายตาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนตอบ "แขนขวา อยู่ที่แขนขวา!"

"แขนขวาเหรอ... แต่ขอโทษทีนะ ดูเหมือนผมจะจำผิดไปหน่อย จริงๆ แล้วที่แขนของเสี่ยวจ้าวไม่มีรอยลวกเลยสักนิด" ชิวจวิ้นเจี๋ยแสยะยิ้ม ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว โน้มตัวลงมาสร้างแรงกดดันมหาศาล จ้องมองจางลู่ด้วยสายตาเย็นเยียบและกล่าวเสียงเข้ม "คุณ ไม่ใช่แฟนของเสี่ยวจ้าว!"

"ฉัน... ฉันแค่จำผิด ฉัน..." จางลู่รีบแก้ตัวพัลวัน ทว่าคำพูดเหล่านั้นช่างไร้น้ำหนัก

ชิวจวิ้นเจี๋ยยืดตัวตรง โบกมือสั่ง "รปภ. ควบคุมตัวเธอไว้ แล้วแจ้งตำรวจ!"

"ครับ หัวหน้าชิว!"

รปภ. พยักหน้าทันทีแล้วเข้าไปรวบตัวจางลู่ แม้นางจะพยายามขัดขืนแต่ก็ถูกรปภ. อีกคนเข้าช่วยควบคุมตัวได้อย่างง่ายดาย

ใบหน้าของชิวจวิ้นเจี๋ยกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง เขาเดินมาหยุดตรงหน้าไป๋ชูหรัน "ชูหรัน ผมกลับมาแล้ว"

สายตาที่เขามองไป๋ชูหรันนั้นร้อนแรง แต่ไร้ท่าทีคุกคาม

"อืม" ไป๋ชูหรันพยักหน้าเรียบๆ "กลับมาก็ดีแล้ว เมื่อกี้ ขอบใจนะ"

"กับผมต้องเกรงใจอะไรกัน ผมได้แต่โทษตัวเองที่จากไปผิดเวลา บริษัทเกิดเรื่องใหญ่แต่ผมกลับไม่อยู่ ปล่อยให้คุณต้องรับแรงกดดันคนเดียว เป็นความผิดของผมเอง ผม..."

"พอแล้วค่ะหัวหน้าชิว ไม่มีใครโทษคุณ" ไป๋ชูหรันพูดขัด "ตอนนี้ผลิตภัณฑ์รุ่นแรกกำลังจะทดสอบแล้ว รบกวนคุณช่วยใส่ใจให้มากหน่อย"

"ไว้ใจผมได้เลย จะไม่มีปัญหาแน่นอน!" ชิวจวิ้นเจี๋ยกล่าวอย่างมั่นใจ "จริงด้วย ครั้งนี้ที่ไปร่วมงานสัมมนาวิชาการ ผมได้แรงบันดาลใจใหม่ๆ บางทีอาจนำมาปรับปรุงผลิตภัณฑ์ของเราได้..."

หลังจากนั้น ไป๋ชูหรันและชิวจวิ้นเจี๋ยเดินสนทนากันมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ โดยมีเฝิงเซียวเซียวเดินตามหลังมา

"ว้าว หัวหน้าชิวแมนมากเลย ถ้าได้เป็นแฟนเขาต้องมีความสุขและรู้สึกปลอดภัยมากแน่ๆ เลยเนอะ!" พนักงานต้อนรับสาวประสานมือไว้ที่อก แววตาเป็นประกายชื่นชม

"เฮ้อ เลิกฝันกลางวันเถอะ ใครในบริษัทไม่รู้บ้างว่าในใจหัวหน้าชิวมีแค่ประธานไป๋คนเดียว" รปภ. หัวเราะร่า

"ยุ่งอะไรด้วย น่ารำคาญ!" พนักงานสาวค้อนใส่รปภ. ทีหนึ่งแล้วสะบัดหน้าหนี

ในขณะเดียวกัน เฉินหลินเฟิงนอนอยู่บนเตียง ใบหน้ามืดมนสบถคำว่า "ไอ้สวะ" ออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะสะบัดมือขว้างโทรศัพท์ใส่ผนังจนแตกละเอียด

"เหอะ! ครั้งนี้เป็นแค่ของว่างเรียกน้ำย่อย ต่อจากนี้ต่างหาก คือจานหลัก!"

เฉินหลินเฟิงกำหมัดแน่น หรี่ตาลง พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า