วันนี้ก็ต้องเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยที่แสนประณีตด้วยล่ะ

คืนหนึ่งผ่านพ้นไปอย่างเงียบเชียบ

แสงตะวันยามเช้าทอประกายอ่อนละมุนลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านส่องเข้ามาในห้องนอน เจียงมู่หยางพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาคำหนึ่งพร้อมเก็บลมปราณแล้วลืมตาขึ้น มุมปากประดับรอยยิ้มบาง

หลังบำเพ็ญเพียรตลอดทั้งคืน ระดับพลังของเขาพุ่งทะยานจากช่วงเริ่มต้นของขอบเขตผลัดพ้นปุถุชน ขึ้นสู่ระยะหลังได้อย่างรวดเร็ว!

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะอานุภาพของเคล็ดวิชาสรรค์สร้างเสวียนเทียน แต่อีกส่วนมาจากชัยภูมิของซั่วอั้นเซียงเฉวียนแห่งนี้ที่ได้รับพรจากสวรรค์ ทั้งเวลาและสถานที่ล้วนส่งเสริมการรวบรวมปราณวิญญาณแห่งฟ้าดิน แม้จะไม่ถึงขั้นลดแรงครึ่งหนึ่งแต่ได้ผลสองเท่า ทว่าประสิทธิภาพในการบำเพ็ญเพียรก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ขณะนั้นเอง เหมิงเหมิงตื่นขึ้นมา เธอถีบขาเล็กๆ พลางส่งเสียงร้องไห้จ้า

"เป็นอะไรไปเหมิงเหมิง?"

เจียงมู่หยางเคลื่อนกายวับเดียวถึงข้างเตียง อุ้มลูกสาวขึ้นมาพลางถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ?"

"แงงงง!"

เหมิงเหมิงไม่ตอบ แต่ซุกหน้ากอดคอเจียงมู่หยางแล้วสะอื้นฮัก

เจียงมู่หยางตบหลังปลอบเบาๆ ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็น 'แผนที่เล็กๆ' ที่ถูกวาดไว้บนผ้าปูที่นอน

ที่แท้ยัยหนูฉี่รดที่นอน ผ้าอ้อมที่เขาห่อไว้ไม่มิดชิดพอทำให้ของเหลวรั่วซึมออกมาจนเปียกเป็นวงกว้าง

แน่นอนว่าต้องโทษเจียงมู่หยางที่เป็นคุณพ่อมือใหม่ ห่อผ้าอ้อมไม่ชำนาญจนเกิดช่องโหว่

"อ้าว ที่แท้เจ้าหญิงตัวน้อยของปะป๊าฉี่รดที่นอนนี่เอง..." เขาเปรยอย่างขำไม่ออก

"อึ๊งๆๆ!"

เหมิงเหมิงพลันเขินจัด แก้มสองข้างแดงปลั่ง หัวเล็กๆ พยายามมุดเข้าหาอกของเจียงมู่หยางเพื่อหลบสายตา

"ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง ลูกเพิ่งสี่ขวบ ฉี่รดที่นอนเป็นเรื่องปกติ ไม่ต้องอายหรอก ตอนปะป๊ายังเด็กก็เคยเป็นเหมือนกัน เดี๋ยวปะป๊าช่วยล้างออกก็สิ้นเรื่องแล้ว" เจียงมู่หยางปลอบโยน แต่ก็อดหลุดหัวเราะไม่ได้

"ปะป๊านิสัยไม่ดี! หนูเสียใจมากแล้ว ปะป๊ายังมาล้อเลียนอีก ฮึ่ม ไม่สนใจปะป๊าแล้ว!" เหมิงเหมิงประท้วงทันควัน เธอทำปากจู๋พลางบิดตัวไปมาอย่างแสนงอน

"ปะป๊าผิดเอง ไม่ควรล้อเลียนเหมิงเหมิง ขอโทษเจ้าหญิงตัวน้อยอย่างจริงใจครับ" เจียงมู่หยางมองสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่น่ารักราวกับตุ๊กตาหยกในอ้อมกอด แล้วรีบทำท่าขอขมา

"ฮึ่ม!"

เหมิงเหมิงส่งเสียงในลำคอ เชิดหน้าเล็กๆ ขึ้นแล้วกล่าวว่า "งั้น... เหมิงเหมิงจะยอมยกโทษให้ก็ได้ แต่ยอมแบบลำบากใจมากเลยนะ"

"ขอบคุณเจ้าหญิงเหมิงเหมิงครับ ม๊วฟ!" เจียงมู่หยางหัวเราะร่า ก่อนจะหอมแก้มเนียนนุ่มของลูกสาวฟอดใหญ่

"อี๋~" เหมิงเหมิงทำท่ารังเกียจพลางรีบเช็ดแก้ม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว "ปะป๊ายังไม่ได้แปรงฟันเลย แถมมีหนวดสากๆ ด้วย หนูไม่ชอบเลย"

"ไอ้หยา หนวดขึ้นแล้วเหรอเนี่ย" เจียงมู่หยางลูบคางที่มีไรหนวดงอกออกมา ยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเอาคางถูแขนเหมิงเหมิงเบาๆ จนลูกสาวร้องกรี๊ดไม่หยุด

หลังจากแกล้งจนพอใจ เจียงมู่หยางก็นำผ้าอ้อมผืนใหม่มาเปลี่ยนให้ยัยหนู

แม้ท่าทางจะยังเกอะกัง แต่ก็คล่องแคล่วกว่าเมื่อคืนมาก เขาได้บทเรียนแล้ว ครั้งนี้จึงห่อผ้าอ้อมรอบก้นเล็กๆ ของเหมิงเหมิงจนมิดชิดไร้ช่องโหว่

จากนั้นเขาก็พาเหมิงเหมิงไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ

บนอ่างล้างหน้ามีแก้วแปรงฟันสองใบขนาดใหญ่และเล็กวางคู่กัน เป็น 'แก้วคู่พ่อลูก' ที่เหมิงเหมิงเลือกเองจากซูเปอร์มาร์เก็ต โดยเฉพาะแก้วสีชมพูอ่อนที่ผ่านการคัดเลือกอย่างพิถีพิถัน บนผิวแก้วเป็นรูปหมูน้อยตัวอ้วนกลม พร้อมหูนูนสองข้างที่ขอบแก้ว ดูน่ารักเป็นอย่างยิ่ง

เจียงมู่หยางเปิดน้ำอุ่นใส่แก้ว บีบยาสีฟันลงบนแปรง แล้ววางเก้าอี้ไว้หน้าอ่างล้างหน้า อุ้มเหมิงเหมิงขึ้นไปยืนเพื่อให้เธอเอื้อมถึง

สองพ่อลูกยืนเคียงข้างกัน แปรงฟันหน้ากระจก

เหมิงเหมิงยืนบนเก้าอี้ พลางแปรงฟันพลางส่ายก้นเล็กๆ อย่างร่าเริง ทั้งยังขยิบตาให้กระจก อารมณ์ดีสุดขีด

เมื่อเสร็จธุระ เจียงมู่หยางนำกะละมังล้างหน้าใบเล็กของเหมิงเหมิงมาใส่น้ำอุ่นวางไว้บนพื้น พร้อมสบู่เด็กและผ้าเช็ดหน้า

เหมิงเหมิงนั่งยองๆ โก่งก้นขึ้น ยื่นมือน้อยอวบอ้วนวักน้ำลูบหน้าจนเปียกชุ่ม จากนั้นหยิบสบู่มาถูฝ่ามือ หลับตาปี๋แล้วนวดหน้าเบาๆ

หลังจากนวดได้ไม่กี่รอบ เหมิงเหมิงก็ก้มลงล้างฟองสบู่ด้วยน้ำสะอาดจนเกลี้ยง แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าเนื้อนุ่มซับน้ำออกอย่างเบามือ

สุดท้าย เหมิงเหมิงหยดครีมบำรุงผิวสำหรับเด็กสองสามหยดลงบนฝ่ามือ ทาลงบนใบหน้า เม้มปากเชิดหน้าขึ้น แล้วใช้มือน้อยๆ ตบเบาๆ ที่แก้ม

ทุกท่วงท่าลื่นไหลและชำนาญยิ่งนัก

วันนี้ก็ต้องเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยที่แสนประณีตด้วยล่ะ

เจียงมู่หยางถามด้วยความสงสัย "เหมิงเหมิง ทำไมลูกต้องตบหน้าตัวเองด้วยล่ะ"

มหาเซียนเจินหยางผู้ไร้เทียมทานในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร หลังจากใช้เวลาร่วมกับเหมิงเหมิงไม่กี่วัน ก็เริ่มติดนิสัยพูดคำซ้ำๆ เช่น หน้าหน้า, มือมือ, ก้นก้น...

เหมิงเหมิงตอบอย่างจริงจัง "มะม๊าบอกว่า ทำแบบนี้จะช่วยให้หน้าหน้าดูดซึมครีมได้ดีขึ้น ทำให้แก้มชุ่มชื้นและเรียบเนียนค่ะ"

เจียงมู่หยางอดหัวเราะไม่ได้

ยัยหนูเจ้าเล่ห์ อายุแค่นี้แต่รู้จักบำรุงผิวเสียแล้ว

แต่ว่า...

เหมิงเหมิงเอ๋ย ลูกคงไม่รู้ว่ามีปะป๊าเป็นถึงมหาเซียน รอให้ปะป๊าปรุงโอสถความงามให้กินสักชนิด ลูกจะมีผิวพรรณที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลก จะต้องใช้ครีมบำรุงพวกนี้ไปทำไมกัน

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้บอกเรื่องนี้ออกไป รอให้ปรุงเสร็จก่อนค่อยเซอร์ไพรส์ก็ยังไม่สาย

หลังล้างหน้าเสร็จ เจียงมู่หยางหยิบมีดโกนขึ้นมาจัดการหนวดหน้ากระจก

เหมิงเหมิงกอดขาเขาพลางเงยหน้าถามเสียงใส "ปะป๊า ทำไมปะป๊าถึงมีหนวดล่ะคะ? พอโตขึ้นแล้วจะมีหนวดทุกคนเลยเหรอ อุ๊ย! ปะป๊า เหมิงเหมิงไม่อยากมีหนวด มันน่าเกลียด~"

เหมิงเหมิงลูบแก้มเนียนละเอียดของตนเองพลางทำปากจู๋ ดูท่าจะกังวลใจไม่น้อย

เจียงมู่หยางหัวเราะจนพูดไม่ออก ลูบหัวเล็กๆ ของลูกสาวเบาๆ "ปะป๊าเป็นผู้ชายก็เลยมีหนวด แต่เหมิงเหมิงเป็นเด็กผู้หญิง จะไม่มีหนวดหรอก ลูกดูมะม๊ากับน้าเสี่ยวเสี่ยวสิ พวกเขาไม่มีหนวดใช่ไหมล่ะ?"

เหมิงเหมิงถึงได้เบาใจ ตบหน้าอกตัวเองเบาๆ อย่างโล่งอก "ค่อยยังชั่ว ค่อยยังชั่ว..."

"ฮ่าๆ..." เจียงมู่หยางหัวเราะลั่น

ยัยหนูเจ้าเล่ห์คนนี้ มักพูดอะไรที่น่าตกใจจนทำให้เขาหัวเราะได้อย่างมีความสุขเสมอ

หลังโกนหนวดเสร็จ เจียงมู่หยางลูบคางแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

จากนั้นเขาพาเหมิงเหมิงลงไปชั้นล่าง เปิดโทรทัศน์ให้ลูกสาวดูการ์ตูน ส่วนตัวเขาผูกผ้ากันเปื้อนเดินเข้าครัว เริ่มเตรียมอาหารเช้าให้เจ้าหญิงตัวน้อย

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะใสราวกับกระดิ่งของเหมิงเหมิงดังมาจากห้องนั่งเล่น ใบหน้าของเจียงมู่หยางก็เผยรอยยิ้ม

เหมิงเหมิงคือเทวดาน้อยที่สวรรค์ประทานมาให้ นำพาความสุขและความเบิกบานใจมาสู่ชีวิตอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เจียงมู่หยางรู้สึกหวงแหนยิ่งนัก

เขารู้สึกขอบคุณทัณฑ์มารดับสูญเสียด้วยซ้ำ หากไม่ใช่เพราะทัณฑ์นั้นทำให้เขาข้ามทัณฑ์ล้มเหลวจนต้องกลับมาสู่โลกเมือง เขาจะมีลูกสาวที่น่ารักขนาดนี้ได้อย่างไร?

ยี่สิบนาทีต่อมา อาหารเช้าก็เสร็จสิ้น

เจียงมู่หยางทำแพนเค้กมันฝรั่ง ต้มไข่ และคั้นน้ำนมถั่วเหลืองพุทราจีนสดๆ ให้เหมิงเหมิงหนึ่งแก้ว

แม้เรียบง่าย แต่เลิศรสและเปี่ยมด้วยโภชนาการ

สองพ่อลูกนั่งร่วมโต๊ะทานอาหารเช้าด้วยกัน

เหมิงเหมิงทานอย่างเอร็ดอร่อย พลางชื่นชมฝีมือปะป๊าไม่ขาดปาก

เจียงมู่หยางอารมณ์ดีถึงขีดสุด รู้สึกว่าความสุขที่สุดในโลกคงไม่มีอะไรเกินไปกว่านี้แล้ว

หลังมื้อเช้า เขาอยู่เป็นเพื่อนเหมิงเหมิงดูการ์ตูนเรื่อง 'โบโม่กับบิโม่' หนึ่งตอน

เมื่อเห็นหมีใหญ่และหมีเล็กเอาชนะเจ้าหัวล้านจอมตัดไม้และปกป้องป่าได้ เหมิงเหมิงก็กระโดดขึ้นบนโซฟาแล้วเต้นระบำด้วยความดีใจ

เสียงหัวเราะใสราวกับกระดิ่งดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น

อารมณ์ของเจียงมู่หยางก็พลอยดีตามไปด้วย

"ครืด ครืด ครืด!"

ทันใดนั้น โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ ก็สั่นขึ้น เจียงมู่หยางหยิบขึ้นมากดรับสาย

เสียงของซูกวนเฉินดังลอดออกมา

"สหายเจียง สมุนไพรสะสมครบแล้ว ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณสะดวกหรือไม่?"

"โอ้?" เจียงมู่หยางประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าซูกวนเฉินจะรวบรวมได้เร็วขนาดนี้ ดูเหมือนเขาจะประเมินอิทธิพลของอีกฝ่ายต่ำไป

เพราะในรายการนั้นมีสมุนไพรหายากบางชนิดที่มีค่าและไม่มีขาย ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อได้

การที่ซูกวนเฉินสะสมได้ครบภายในวันเดียว นับว่าไม่ธรรมดาจริงๆ

"ผู้เฒ่าซู ตอนนี้ข้าสะดวก คุณนำสมุนไพรมาที่ซั่วอั้นเซียงเฉวียนได้เลย" เจียงมู่หยางกล่าว

"ดี ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

ซูกวนเฉินหัวเราะร่าก่อนจะวางสายไป

บริษัทเครื่องสำอางซินเยว่

หญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดเดรสคอวีคว้านลึก แต่งหน้าจัดจ้านจนมองไม่ออกว่าอายุเท่าไหร่ เธอสะพายกระเป๋า ส่ายสะโพกเดินเข้ามาในโถงชั้นหนึ่งด้วยท่าทางมั่นใจ