ความเข้าใจผิดครั้งนี้ไม่ใช่น้อยๆ

"ปะป๊าที่ไหนกันลูก? โถ่... ลูกแม่ คงตกใจมากสินะ" ไป๋ชูหรันปาดน้ำตาด้วยความสงสารจับใจ

"อื้อ... ไม่ใช่นะคะ" เหมิงเหมิงส่ายหน้าพัลวันพลางโบกมือเล็กๆ อย่างตื่นเต้น "ปะป๊าจริงๆ นะคะ ปะป๊ามาช่วยเหมิงเหมิงแล้ว ปะป๊าเก่งที่สุดเลย เขาทำ เฮ้ ฮ่า ไม่กี่ที คนเลวก็ล้มหมดเลยค่ะ" เด็กน้อยเต้นระบำในอ้อมกอดแม่ แววตาเป็นประกายวาววับ

เห็นท่าทางดีใจของลูกสาว ไป๋ชูหรันกลับลอบถอนหายใจ แววตาหม่นแสงลง เธอสามารถมอบความรักที่ดีที่สุดให้เหมิงเหมิงได้ แต่สิ่งเดียวที่เติมเต็มให้ไม่ได้ คือความรักจากผู้เป็นพ่อ

วัยเด็กที่ขาดพ่อเคียงข้างย่อมไม่สมบูรณ์แบบ ทว่าไป๋ชูหรันไม่มีทางเลือก เธอไม่มีวันยอมให้ใครที่ไร้สายเลือดมาสวมรอยเป็นพ่อของลูกเด็ดขาด

ทันใดนั้น เหมิงเหมิงเหลือบไปเห็นเจียงมู่หยาง เจ้าตัวเล็กรีบกางแขนป้อมๆ ทั้งสองข้างออก ร้องเรียกเสียงใส "ปะป๊า ปะป๊า กอดหน่อยค่ะ~"

ไป๋ชูหรันชะงักด้วยความสงสัย มองตามสายตาลูกสาวไป แล้วก็ได้เห็นเจียงมู่หยางทิ้งมีดสั้นลง เดินยิ้มเข้ามาหา

"คุณ... อย่าเข้ามานะ!" ไป๋ชูหรันตกใจ รีบอุ้มลูกสาวถอยกรูด แม้ตอนนี้เจียงมู่หยางจะมือเปล่าและไร้กลิ่นอายสังหาร แต่ภาพที่เขาลงมือโหดเหี้ยมจัดการบอดี้การ์ดนับสิบจนระเนระนาด ทั้งยังเหยียบเข่าเฉินหลินเฟิงจนแหลกละเอียด บ่งบอกชัดเจนว่าชายคนนี้อันตรายถึงขีดสุด

ไป๋ชูหรันเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ จะไม่ให้ตื่นตระหนกได้อย่างไร ยิ่งในอ้อมแขนมีลูกสาวสุดที่รักอยู่ด้วยแล้ว ความหวาดกลัวยิ่งทวีคูณ

แต่เหมิงเหมิงกลับตรงกันข้าม เจ้าตัวเล็กโบกมือหยอยๆ ร้องเรียก "ปะป๊า" ไม่ขาดปาก

ไม่นานเจียงมู่หยางก็มาหยุดตรงหน้า เขามองเหมิงเหมิงด้วยสายตาอ่อนโยน มุมปากประดับรอยยิ้มละมุน

"ฉันเตือนคุณนะ อย่าก้าวเข้ามาอีก!" ไป๋ชูหรันเอ่ยเสียงสั่น ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตึงเครียด

"มะม๊าอย่าดุปะป๊าสิคะ" เหมิงเหมิงดิ้นขลุกขลิกในอ้อมกอด ทำปากจู๋ประท้วง ขณะที่มือเล็กๆ ยังคงโบกเรียกเจียงมู่หยางไม่หยุด

เจียงมู่หยางค่อยๆ ยกมือขวาขึ้น เหมิงเหมิงรีบคว้านิ้วชี้ของเขาไว้แน่นพลางเขย่าเบาๆ ใบหน้าเล็กๆ ฉายแววพึงพอใจ

"เขาไม่ใช่พ่อ!" ไป๋ชูหรันพยายามดึงมือลูกสาวกลับมา แต่เหมิงเหมิงกำนิ้วเขาไว้แน่นหนา

เพราะกลัวลูกจะเจ็บ ไป๋ชูหรันจึงไม่กล้าออกแรง เหมิงเหมิงพองลมที่แก้ม ย่นจมูกแล้วพูดอย่างเด็ดเดี่ยว "เขาคือปะป๊าของเหมิงเหมิง แถมยังเป็นฮีโร่ด้วย! ปะป๊าตีคนเลวช่วยเหมิงเหมิงไว้ มะม๊าทำไมบอกว่าไม่ใช่ปะป๊าล่ะคะ?" พูดจบเด็กน้อยก็ทำปากยื่น ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า

ท่าทางเหมือนจะร้องไห้นั้นช่างน่าสงสารจับใจ จนไป๋ชูหรันรู้สึกจมูกเปรี้ยว

เมื่อก่อนเหมิงเหมิงเคยร้องไห้งอแงอยากมีพ่อ แต่ไม่เคยจำคนแปลกหน้าเป็นพ่อมั่วซั่วแบบนี้ ดูท่าลูกจะตกใจจนขวัญเสียจริงๆ

เจียงมู่หยางถอนหายใจ ยื่นมืออีกข้างออกไปรับเหมิงเหมิงมาจากอ้อมกอดของไป๋ชูหรัน ไม่รู้เพราะเหตุใด ไป๋ชูหรันกลับไม่ได้ขัดขืนราวกับถูกมนต์สะกด

กว่าจะรู้สึกตัว เหมิงเหมิงก็ไปอยู่ในอ้อมแขนของเจียงมู่หยางเสียแล้ว ไป๋ชูหรันตกใจรีบจะคว้าลูกคืน ทว่าเหมิงเหมิงกลับซบอยู่ในอกของเขาอย่างว่าง่าย ยื่นมือเล็กๆ ไปลูบเคราที่คางอย่างซุกซนพลางหัวเราะ "คิกๆๆๆ" เสียงใสราวกับกระดิ่งเงินดังก้องไปทั่วโกดัง

เจียงมู่หยางแกล้งเอาเคราถูมือเล็กๆ จนเจ้าตัวเล็กกรีดร้องแล้วหดมือกลับ แต่ไม่นานก็ยื่นกลับมาใหม่ ราวกับค้นพบของเล่นชิ้นโปรด

เห็นภาพนั้น ไป๋ชูหรันก็ไม่กล้าเข้าไปขัดจังหวะ เหมิงเหมิงไม่ได้มีความสุขแบบนี้มานานมากแล้ว และเธอก็มองออกว่าเจียงมู่หยางไม่มีเจตนาร้ายต่อลูก

"ขอโทษด้วยค่ะ เหมิงเหมิงไม่มีพ่อมาตั้งแต่เด็ก ทำให้คุณเห็นเรื่องน่าตลกเข้าแล้ว" ไป๋ชูหรันยิ้มอย่างเกรงใจและพูดเสียงเบา

เพียงไม่กี่คำ แต่เจียงมู่หยางกลับสัมผัสได้ถึงความเศร้าและความโดดเดี่ยวของเหมิงเหมิงที่โหยหาพ่อ รวมถึงความยากลำบากของไป๋ชูหรันที่ต้องเลี้ยงลูกเพียงลำพัง ความรู้สึกผิดแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจอีกครั้ง

เขาติดค้างลูกสาวมากเกินไป และติดค้างผู้หญิงคนนี้มากเกินไปเช่นกัน

เจียงมู่หยางยิ้มบางๆ "ไม่เป็นไรครับ"

"เหมิงเหมิง..." ไป๋ชูหรันเรียกเบาๆ อยากให้ลูกกลับมา

แต่เหมิงเหมิงกลับกอดคอเจียงมู่หยางอย่างมีความสุข ส่ายก้นน้อยๆ แล้วพูดร่าเริง "ปะป๊า ปะป๊า ในที่สุดปะป๊าก็กลับมาแล้ว เหมิงเหมิงมีปะป๊าแล้ว เย้~"

"ต่อไปพ่อจะอยู่กับเหมิงเหมิงตลอดไป" เจียงมู่หยางตบหลังลูกสาวเบาๆ น้ำเสียงอ่อนโยน เป็นการรับปากเหมิงเหมิง และเป็นการบอกตัวเองไปในตัว

"ดีค่ะ ดีที่สุดเลย แล้วก็มีมะม๊าด้วย เหมิงเหมิงจะอยู่กับปะป๊ามะม๊าตลอดไปเลย!" เด็กน้อยชูแขนร้องไชโยอย่างมีความสุข

พ่อลูกโต้ตอบกันอย่างอบอุ่น ทิ้งให้ไป๋ชูหรันยืนเคว้งอยู่ด้านข้าง

"คุณคะ คุณ..." ไป๋ชูหรันก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

ยังไม่ทันพูดจบ เจียงมู่หยางก็หันมามองเธอแล้วเอ่ย "ผมชื่อเจียงมู่หยาง ผมเป็นพ่อของเหมิงเหมิงจริงๆ เมื่อห้าปีก่อน ที่เคทีวีหวงเฉา..."

ห้าปีก่อน! เคทีวีหวงเฉา!

สิ้นคำนั้น ร่างของไป๋ชูหรันพลันสั่นสะท้าน ใบหน้าซีดเผือดถอยหลังไปสองก้าว

เจียงมู่หยางถอนหายใจ ไม่พูดต่อ เมื่อห้าปีก่อนที่เคทีวีหวงเฉา สภาพของไป๋ชูหรันผิดปกติมาก เพียงแต่ตอนนั้นเขาเมาจนไม่ได้สติจึงไม่ได้ใส่ใจ แต่เมื่อนึกย้อนกลับไป เขาก็เกิดข้อสงสัย

ตอนนั้น ไป๋ชูหรันน่าจะถูกวางยา!

แม้ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ หรือทำไมเธอถึงมาหาเขา แต่เขารู้ดีว่าคืนนั้นสำหรับไป๋ชูหรันไม่ใช่ความทรงจำที่ดี แต่มันคือฝันร้าย และการปรากฏตัวของเขา ย่อมปลุกความทรงจำอันน่าสะพรึงกลัวที่ฝังลึกในใจเธอให้ตื่นขึ้น

"ที่แท้ก็เป็นแก!!!" ไป๋ชูหรันขบฟันคำรามเสียงต่ำ ขอบตาแดงก่ำทันที

"ไอ้สารเลว ไอ้เศษสวะ! แกยังกล้าโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีกเหรอ? ไสหัวไป! ไสหัวไปเดี๋ยวนี้! เหมิงเหมิงเป็นลูกสาวของฉัน แกอย่าหวังจะพรากเธอไป ไสหัวไป!" พูดจบเธอก็พุ่งเข้าใส่เจียงมู่หยาง ทั้งทุบทั้งตบอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาไหลรินอาบแก้มเนียน

เจียงมู่หยางขมวดคิ้ว ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าอะไร?

หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่ที่เป็นแม่ของลูก เขาไม่มีทางเกรงใจเธอเด็ดขาด แต่เมื่อฉุกคิดได้ เขาก็พอจะเดาเรื่องราวได้ลางๆ บางทีเรื่องในตอนนั้นอาจมีเบื้องลึกเบื้องหลัง และไป๋ชูหรันอาจคิดว่าเขาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในเรื่องอัปยศครั้งนั้น

ดูท่า ความเข้าใจผิดครั้งนี้ไม่ใช่น้อยๆ เลย

"แงงง..." เสียงร้องไห้ใสๆ ดังขึ้น ทำให้ไป๋ชูหรันหยุดชะงัก

เหมิงเหมิงร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้ม ทำปากยื่นพูดอย่างน้อยใจ "มะม๊า อย่าตีปะป๊าได้ไหมคะ? ปะป๊ามะม๊าของเยว่เยว่ชอบทะเลาะกัน ตีกัน แล้วก็หย่ากัน เหมิงเหมิงไม่ยอมให้ปะป๊ามะม๊าแยกกัน ไม่เอา! ฮือๆๆ..."

"เหมิงเหมิง ไม่ร้องนะลูก เด็กดีของแม่..." เสียงสะอื้นของลูกสาวทำให้ไป๋ชูหรันปวดใจยิ่งนัก เธอรีบปลอบลูกทันทีโดยไม่สนใจสิ่งอื่น

"มะม๊าอย่าตีปะป๊าเลยนะคะ ถ้าปะป๊าทำผิด เหมิงเหมิงจะช่วยมะม๊าดุเขาเอง!" เหมิงเหมิงสะอื้นบอก

ไป๋ชูหรันกำลังจะพูดบางอย่าง ทันใดนั้นหางตาก็เหลือบไปเห็นรอยเขียวช้ำที่แขนเล็กๆ ของลูก เหมิงเหมิงเพิ่งผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมา จะกระตุ้นอารมณ์ตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด เธอสูดลมหายใจลึก ข่มความโกรธแล้วค่อยๆ พยักหน้า

"ปะป๊า~" เหมิงเหมิงหันไปมองเจียงมู่หยาง

"หืม" เขาโน้มหน้าลงมอง

"ปะป๊าเป็นลูกผู้ชายนะคะ อย่าโกรธผู้หญิงเลยได้ไหมคะ?" เหมิงเหมิงพูดเสียงใสซื่อ

"พ่อไม่โกรธครับ" เจียงมู่หยางส่ายหัว พูดเสียงอ่อนโยน

"งั้น... งั้นปะป๊ามะม๊าจับมือกัน แล้วก็คืนดีกันนะคะ~" เหมิงเหมิงใช้มือข้างหนึ่งจับมือใหญ่ของเจียงมู่หยาง ส่วนอีกข้างกวักเรียกไป๋ชูหรัน

ไป๋ชูหรันไม่กล้าปฏิเสธลูกสาวสุดที่รัก เธอข่มความรู้สึกขัดแย้งในใจแล้วยื่นมือออกไป เหมิงเหมิงดึงมือของทั้งสองคนมาประกบกัน แล้วยิ้มอย่างพึงพอใจที่สุด

ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอุ่น เฉินหลินเฟิงที่อยู่อีกด้านกลับชักปืนพกสีดำสนิทออกมาจากเอวด้านหลัง! สีหน้าของเขาบ้าคลั่งถึงขีดสุด แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

เขาชูมือขึ้นอย่างรวดเร็ว เล็งปืนไปที่... เหมิงเหมิง!

"ปัง!"

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว