กลัวจนฉี่ราด

"แก... แกเป็นใครวะ!" เฉินหลินเฟิงกัดฟันเค้นเสียงถามอย่างยากลำบาก

เจียงมู่หยางใช้แขนข้างหนึ่งโอบอุ้มเหมิงเหมิงไว้ ส่วนมืออีกข้างยังคงบีบคอเฉินหลินเฟิงแน่น ใบหน้าเคร่งขรึมเย็นเยียบไร้คำพูด ทว่าแววตากลับฉายจิตสังหารพลุ่งพล่าน แรงบีบที่ลำคอยิ่งมายิ่งรุนแรงขึ้น

คนพรรค์นี้กล้าสั่งลักพาตัวลูกสาวสุดที่รักของเขา ต่อให้ตายก็ไม่น่าเสียดาย!

ขณะที่เฉินหลินเฟิงเริ่มตาเหลือกและขาดอากาศหายใจ เสียงฝีเท้าสับสนถี่รัวก็ดังขึ้น วินาทีต่อมา บอดี้การ์ดชุดดำร่างกำยำสิบกว่าคนถือมีดสั้นพุ่งตรงเข้ามาด้วยท่าทางดุดัน

"อุ้มเหมิงเหมิงหลบไปด้านข้าง ปกป้องลูกให้ดี!"

เจียงมู่หยางสั่งเสียงกร้าว พร้อมส่งตัวลูกสาวสู่อ้อมแขนของไป๋ชูหรัน แม้เธอจะไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่ความปลอดภัยของลูกสำคัญที่สุด จึงรีบอุ้มเหมิงเหมิงวิ่งเข้าไปในโกดังทันที

เมื่อเห็นว่าลูกสาวปลอดภัย เจียงมู่หยางจึงละสายตากลับมา เขาซัดร่างเฉินหลินเฟิงออกไปราวกับกระสอบทราย กระแทกบอดี้การ์ดสองคนที่พุ่งนำหน้าจนล้มคว่ำระเนระนาด

บอดี้การ์ดที่เหลือรีบกรูเข้าไปพยุงเจ้านายให้ลุกขึ้น เฉินหลินเฟิงกุมลำคอ หอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างรุนแรง

"คุณชายเฉิน ไม่เป็นไรนะครับ?" หัวหน้าบอดี้การ์ดถามด้วยความกังวล

เพียะ!

เฉินหลินเฟิงตบหน้าหัวหน้าบอดี้การ์ดอย่างแรง ก่อนชี้หน้าเจียงมู่หยางแล้วแผดเสียงคลุ้มคลั่ง "ไอ้สวะ! มัวยืนบื้ออยู่ทำไม พุ่งเข้าไปฆ่ามัน! ฆ่ามันเดี๋ยวนี้!!!"

หัวหน้าบอดี้การ์ดถูกตบแต่ไม่กล้าโต้ตอบ เขาปล่อยให้ลูกน้องคอยคุ้มกันเจ้านาย ส่วนตนเองถือมีดสั้นพุ่งเข้าใส่เจียงมู่หยาง

ฉับ!

ประกายมีดเย็นวาบแทงตรงเข้าหาหัวใจของเจียงมู่หยาง ในฐานะบอดี้การ์ดตระกูลเฉิน เขารู้ซึ้งถึงอำนาจล้นฟ้าของตระกูลนี้ดี แค่ฆ่าคนคนเดียว ตระกูลเฉินย่อมล้างมลทินให้ได้แน่นอน เขาจึงลงมือปลิดชีพโดยไร้ความลังเล

ทว่าเขากลับหาคู่ต่อสู้ผิดคน

เจียงมู่หยางเบี่ยงกายหลบคมมีดได้อย่างง่ายดาย พร้อมซัดหมัดขวาเข้ากลางศีรษะหัวหน้าบอดี้การ์ดอย่างจัง

ปัง!

เสียงปะทะดังสนั่น ร่างนั้นกระเด็นปลิว หัวสมองอื้ออึง ตาพร่ามัว ล้มกองกับพื้นโดยไม่อาจลุกขึ้นได้

เฉินหลินเฟิงลอบกลืนน้ำลาย แววตาสั่นระริก หัวหน้าบอดี้การ์ดคนนี้เป็นถึงอดีตหน่วยรบพิเศษ สู้กับคนสิบคนพร้อมกันยังสบาย แต่กลับพ่ายแพ้ให้เจียงมู่หยางในการโจมตีเพียงครั้งเดียว!?

"พวกแกทุกคนพุ่งเข้าไป! ใครฆ่ามันได้ ฉันให้หนึ่งล้าน!" เฉินหลินเฟิงตะโกนข่มขวัญทั้งที่ในใจหวาดหวั่น

ภายใต้รางวัลมหาศาลย่อมมีผู้กล้า แม้จะขวัญเสียที่เห็นหัวหน้าถูกน็อกในหมัดเดียว แต่เงินหนึ่งล้านทำให้พวกเขาฝืนความกลัวพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน

ทว่าฉากต่อมากลับทำให้เฉินหลินเฟิงตกตะลึงจนถึงขีดสุด

เจียงมู่หยางกระทืบเท้าขวาลงบนพื้น ร่างพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศร ประดุจพยัคฆ์ร้ายที่กระโจนเข้าใส่ฝูงแกะ

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!

เสียงกระแทกหนักๆ ดังต่อเนื่องน่าสะพรึงกลัว เจียงมู่หยางเคลื่อนที่เร็วเกินกว่าตาเปล่าจะมองทัน ใช้หมัดเหล็กซัดบอดี้การ์ดให้กระเด็นไปทีละคน เพียงไม่นาน ทุกคนก็นอนระเนระนาดอยู่บนพื้น

เสียงโอดครวญและเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดสอดประสานกัน ราวกับแส้ที่ฟาดลงบนหัวใจของเฉินหลินเฟิงอย่างรุนแรง

เจียงมู่หยางสะบัดมือเบาๆ ราวกับเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยที่ไม่มีความสำคัญ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินตรงไปหาเฉินหลินเฟิงทีละก้าว

เฉินหลินเฟิงขาอ่อนแรง ทรุดฮวบลงกับพื้นทันที ในสายตาของเขา เจียงมู่หยางไม่ใช่คน แต่เป็นปีศาจ เป็นสัตว์ประหลาด!

"แก... แกรู้อะไรไหม ฉันคือคุณชายรองตระกูลเฉิน ถ้าแกกล้าแตะต้องฉัน โทสะของตระกูลเฉินไม่ใช่สิ่งที่แกจะรับไหวแน่นอน!" เขาตะโกนเตือนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือขณะมองร่างที่ใกล้เข้ามา

ทว่าคำขู่นั้นไร้ผลต่อเจียงมู่หยาง เพียงแค่สั่งลักพาตัวเหมิงเหมิง ก็เพียงพอที่จะตัดสินโทษประหารให้เฉินหลินเฟิงแล้ว! ไม่ว่าเบื้องหลังจะยิ่งใหญ่เพียงใด เจียงมู่หยางต้องฆ่ามันให้ได้!

เมื่อเจียงมู่หยางมาหยุดอยู่ตรงหน้า กลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมาทำให้เฉินหลินเฟิงหนาวสั่นไปทั้งร่าง ความหวาดกลัวแผ่ซ่านในใจราวกับน้ำหลาก

"ไม่ อย่า... อย่าฆ่าฉัน ฉันมีเงิน! ขอแค่ปล่อยฉันไป ฉันจะให้ยี่สิบล้าน ไม่สิ สองร้อยล้านเลย!" เฉินหลินเฟิงส่ายหัวรัว พยายามดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย

ในจังหวะนั้น หัวหน้าบอดี้การ์ดที่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้ คว้ามีดสั้นพุ่งเข้าแทงกลางหลังเจียงมู่หยางด้วยใบหน้าดุร้าย ขณะเดียวกัน เฉินหลินเฟิงก็รวบรวมความกล้าแผดเสียงร้องอ๊ากแล้วกางแขนพุ่งเข้าใส่เจียงมู่หยาง เพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวให้หัวหน้าบอดี้การ์ดลงมือได้สำเร็จ

ความคิดไม่เลว แต่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเจียงมู่หยางเลย

เจียงมู่หยางยิ้มดูแคลน ยกเท้าถีบเฉินหลินเฟิงจนกระเด็นออกไป จากนั้นโดยไม่ต้องหันกลับไปมอง เขาเอื้อมมือขวาไปด้านหลัง เสียงแปะดังขึ้นเบาๆ นิ้วชี้และนิ้วกลางคีบใบมีดที่พุ่งเข้ามาได้อย่างแม่นยำ!

คมมีดอยู่ห่างจากแผ่นหลังไม่ถึงห้าเซนติเมตร ทว่าระยะห่างเพียงนิดนี้กลับกลายเป็นเหวลึกที่ไม่มีวันข้ามผ่าน ไม่ว่าหัวหน้าบอดี้การ์ดจะออกแรงเพียงใด มีดสั้นเล่มนั้นกลับนิ่งสนิทไม่ขยับเขยื้อน

รูม่านตาของหัวหน้าบอดี้การ์ดหดตัวทันที ในใจเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เจียงมู่หยางแค่นยิ้ม นิ้วทั้งสองขยับเพียงเล็กน้อย

กร๊อบ!

มีดสั้นหักสะบั้น ใบมีดหักออกจากด้ามอย่างเรียบกริบ ด้ามมีดยังอยู่ในมือหัวหน้าบอดี้การ์ด แต่ใบมีดกลับมาอยู่ในมือของเจียงมู่หยาง

ฟึ่บ!

เจียงมู่หยางสะบัดข้อมือ ใบมีดพุ่งทะยานเป็นประกายเย็นวาบ ปักทะลุฝ่าเท้าของหัวหน้าบอดี้การ์ดจมลงไปในพื้นดิน

"อ๊าก!!!"

หัวหน้าบอดี้การ์ดเสียหลักล้มลง กุมฝ่าเท้าที่มีเลือดไหลซึมพลางกรีดร้องลั่น เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก

หลังจากจัดการการลอบโจมตีได้อย่างง่ายดาย เจียงมู่หยางปรายตามองเฉินหลินเฟิงที่นอนกองอยู่บนพื้นด้วยแววตาหวาดกลัว ทันใดนั้น ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ตามมาด้วยกลิ่นปัสสาวะที่โชยออกมา ที่เป้ากางเกงมีรอยเปียกชุ่มแผ่ขยายออกอย่างรวดเร็ว

กลัวจนฉี่ราดอย่างแท้จริง!

"แก... แกเป็นใครกันแน่วะ!!!" เฉินหลินเฟิงแผดเสียงร้องอย่างสิ้นหวังและบ้าคลั่ง

เจียงมู่หยางไร้ความรู้สึก ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

กร๊อบ!

หัวเข่าซ้ายของเฉินหลินเฟิงถูกเหยียบจนแหลกละเอียด! ต่อให้มีวิชาแพทย์ล้ำเลิศหรืออุปกรณ์ทันสมัยเพียงใด ก็ไม่มีทางทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

เฉินหลินเฟิงกรีดร้องลั่น ร่างกระดอนขึ้นราวกับสปริง เจียงมู่หยางลงมือรวดเร็วปานสายฟ้า จิ้มเข้าที่จุดข้างปากเพียงสองครั้ง เสียงกรีดร้องก็หยุดลงทันที แม้แต่สิทธิ์ในการร้องขอชีวิต เขาก็ไม่มีอีกต่อไป

"แกสั่งลักพาตัวลูกสาวฉัน สมควรตาย!"

เจียงมู่หยางโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูเบาๆ พร้อมหยิบมีดสั้นขึ้นมาควงเล่นในมือ ดวงตาของเฉินหลินเฟิงเบิกกว้าง หัวใจบีบรัดอย่างรุนแรง หากรู้แต่แรกว่าเหมิงเหมิงมีพ่อที่โหดเหี้ยมขนาดนี้ เขาไม่มีทางกล้าคิดแผนชั่วเหล่านี้แน่นอน

แต่โลกนี้ไม่มีคำว่าถ้า มีดสั้นเย็นเยียบพาดลงบนลำคอ

"ไม่... อย่า..."

เฉินหลินเฟิงหอบหายใจรุนแรง แววตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด เจียงมู่หยางส่ายหัวช้าๆ สะบัดแขนเตรียมปลิดชีพ

ทว่าในจังหวะนั้นเอง

"ปะป๊า~ มะม๊ามาแล้วเหรอคะ ปะป๊าอยู่ไหน? มะม๊าเห็นปะป๊าไหมคะ?"

เสียงใสออดอ้อนของเหมิงเหมิงดังขึ้น ทำให้การเคลื่อนไหวของเจียงมู่หยางหยุดชะงักลงทันที