ความผิดของแก ไม่อาจให้อภัย

เจียงมู่หยางตามสัมผัสสายเลือดมาจนถึงโรงงานร้างแห่งนี้อย่างรวดเร็ว ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับจุดชนวนโทสะจนเขาแทบคลั่ง

เพลิงแค้นปะทุพล่านราวภูเขาไฟระเบิด

จิตสังหารไร้ก้นบึ้งแผ่ซ่านออกจากร่าง ส่งผลให้อุณหภูมิภายในโกดังลดฮวบจนเย็นยะเยือกในพริบตา

สวี่หู่รู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ เขาเพียงปรายตามองไปยังประตูแล้วขมวดคิ้ว "ไอ้ขอทานที่ไหนโผล่มาวะ พวกแกสามคนไปจัดการมันซะ อย่าให้มาขวางเรื่องสำคัญ"

"ครับพี่หู่!"

ชายฉกรรจ์สามคนขานรับพร้อมกัน พวกมันคว้าแป๊บเหล็กบนพื้นแล้วพุ่งเข้าใส่เจียงมู่หยางทันที

ในเมื่อสิ่งที่ทำเป็นเรื่องผิดกฎหมายและไม่อาจเปิดเผยได้ พยานปากนี้ย่อมต้องถูกกำจัดทิ้งอย่างเด็ดขาด

ทว่าเหตุการณ์ต่อมากลับทำให้สวี่หู่เบิกตากว้างด้วยความตระหนก

เจียงมู่หยางพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วที่สายตามนุษย์ไม่อาจจับทัน

ปัง ปัง ปัง!

เสียงกระแทกทึบสามครั้งดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

ชายฉกรรจ์ทั้งสามกรีดร้องลั่น ร่างกระเด็นถอยกรูดกระแทกพื้นจนเลือดกบปากจมูก ศีรษะพับไปด้านข้างสิ้นใจตายคาที่!

หลังจากปลิดชีพทั้งสามอย่างง่ายดาย เจียงมู่หยางค่อยๆ ชักหมัดกลับแล้วปรายตามองสวี่หู่

วินาทีที่สบเข้ากับนัยน์ตาสีแดงฉาน สวี่หู่รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นปราดจากฝ่าเท้าพุ่งตรงสู่กลางกระหม่อม ราวกับกำลังถูกสัตว์ร้ายจ้องตะครุบเหยื่อ

"แก... แกเป็นใคร?" สวี่หู่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ริมฝีปากสั่นระริก

น่ากลัวเกินไปแล้ว นี่ใช่คนจริงหรือ?

เจียงมู่หยางไม่ตอบคำ เพียงร่างวูบหนึ่งพร้อมจิตสังหารท่วมท้นก็มาปรากฏตัวตรงหน้า

สีหน้าสวี่หู่ถอดสีทันที ทว่ายังไม่ทันได้ตอบโต้ เขาก็รู้สึกราวกับถูกรถบรรทุกพุ่งชนเข้าอย่างจัง ร่างกระเด็นถอยหลังกระแทกกำแพงเสียงดังสนั่นก่อนร่วงลงมากองกับพื้นดังตุบ

สวี่หู่พยายามยันกายขึ้นอย่างทุลักทุเล เลือดทะลักออกจากปากขณะมองเจียงมู่หยางด้วยสายตาหวาดผวา

เจียงมู่หยางก้าวเข้าหาทีละก้าว เสียงฝีเท้าที่ดูไม่หนักหน่วงกลับดังกึกก้องราวเสียงกลองรบในใจของสวี่หู่

"แก... อย่าเข้ามานะ!" เมื่อเผชิญหน้ากับจิตสังหารที่กดทับจนหายใจไม่ออก สวี่หู่ไม่เหลือความกล้าแม้แต่น้อย ได้แต่ถดตัวหนีอย่างสั่นเทา

ทว่าด้านหลังคือกำแพง เขาจะถอยไปที่ใดได้อีก?

สายตาของเจียงมู่หยางเย็นเยียบถึงกระดูก ทั่วร่างอบอวลด้วยรังสีฆ่าฟันเข้มข้น สำหรับเขาแล้ว ไอ้หัวโล้นที่กล้ารังแกลูกสาวตนคนนี้คือคนที่ตายไปแล้ว

"ปะป๊า?"

ทันใดนั้น เสียงเล็กนุ่มนวลดังเข้าสู่โสตประสาท

ร่างของเจียงมู่หยางสั่นสะท้าน จิตสังหารสลายหายไปสิ้นในพริบตา เสียงเล็กๆ นี้ราวกับน้ำพุใสที่ชะล้างความบ้าคลั่งในใจจนหมดสิ้น

เจียงมู่หยางก้มลงมอง เห็นเหมิงเหมิงยืนพิงกำแพง สองมือน้อยๆ ไพล่หลังไว้ เม้มปากเล็กๆ มองเขาด้วยสายตาประหม่าแต่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "คุณ... คุณคือปะป๊าใช่ไหมคะ?"

มุมปากของเจียงมู่หยางกระตุกเล็กน้อยก่อนจะเผยรอยยิ้ม เขาก้าวไปข้างหน้า คุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วอ้าแขนรับเหมิงเหมิง น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ใช่แล้ว ปะป๊าเอง..."

ทว่าเหมิงเหมิงยังไม่ขยับ เธอเพียงกะพริบตากลมโตใสซื่อมองเขา

เจียงมู่หยางรู้สึกปวดใจจนจุกอก นี่คือลูกสาวของเขา! เด็กวัยไร้เดียงสาที่ควรเติบโตท่ามกลางความรักและเสียงหัวเราะ แต่กลับถูกคนชั่วทารุณ ไม่รู้ว่าต้องทนทุกข์ทรมานมามากเพียงใด

ความคิดนั้นทำให้ใจของเขาเจ็บปวดราวถูกเข็มทิ่มแทง พร้อมความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น

ทันใดนั้น เหมิงเหมิงก็ร้องไห้โฮ น้ำตาไหลพรากราวกับไข่มุกสายขาดร่วงหล่นไม่ขาดสาย

เมื่อเห็นลูกสาวร้องไห้ ใจของเจียงมู่หยางเหมือนถูกบีบเค้นจนแทบขาด เขาทำตัวไม่ถูก ยกสองมือค้างไว้กลางอากาศ อยากจะกอดแต่ก็ไม่กล้าเพราะกลัวจะทำให้เธอตกใจ

ในตอนนั้นเอง เหมิงเหมิงสะอื้นไห้พร้อมกางแขนป้อมๆ พุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของเจียงมู่หยางทันที "ปะป๊า... ฮือๆ ปะป๊าหายไปไหนมา ทำไมเพิ่งมาช่วยเหมิงเหมิง ฮือๆ... เหมิงเหมิงกลัวมากเลย..."

เด็กน้อยซุกตัวเข้าในอ้อมอก มือน้อยๆ กำเสื้อของเจียงมู่หยางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ปะป๊าจะหายไปอีกครั้ง

เจียงมู่หยางรู้สึกจมูกฝาดขึ้นมา เขาโอบกอดร่างเล็กไว้แน่น สายตาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนที่สุด "ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ ปะป๊ามาสายไป"

หลังจากกลับมายังโลก เจียงมู่หยางได้รับรู้ว่าตนมีลูกสาวโดยไม่ได้เตรียมตัว เดิมทีเขาไม่รู้ว่าควรเผชิญหน้ากับเรื่องนี้อย่างไร แต่เมื่อเหมิงเหมิงพุ่งเข้ามากอด คำตอบก็ปรากฏชัดในใจทันที

นี่คือลูกสาวของฉัน เจียงมู่หยาง! ฉันจะทำให้ลูกสาวสุดที่รักกลายเป็นเจ้าหญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก ฉันจะตามใจเธอให้ถึงที่สุด!

ในวินาทีนี้ นอกจากตามหาพ่อแม่และกลับสู่จุดสูงสุด ในใจของเขามีเป้าหมายที่สามเพิ่มขึ้นมา

"ปะป๊า... เหมิงเหมิงรู้อยู่แล้วว่า ปะป๊าเป็นฮีโร่... ปะป๊าต้องมาช่วยเหมิงเหมิงแน่นอน... มะม๊าไม่ได้หลอกเหมิงเหมิงด้วย ฮิฮิ..."

เสียงพูดเบาลงเรื่อยๆ จนแทบไม่ได้ยิน เจียงมู่หยางก้มลงมองแล้วยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

อาจเป็นเพราะความเหนื่อยล้า หรือเพราะอ้อมกอดที่ให้ความรู้สึกปลอดภัย เหมิงเหมิงจึงหลับไปเสียแล้ว บนขนตางอนยาวยังมีหยาดน้ำตาใสเกาะอยู่ คราบดินบนแก้มที่ผสมกับน้ำตาทำให้เธอดูเหมือนลูกแมวมอมแมมตัวน้อย

เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอ ใจของเจียงมู่หยางก็สงบลง

ครู่ต่อมา เจียงมู่หยางอุ้มเหมิงเหมิงลุกขึ้นยืนแล้วหันไปมอง เห็นสวี่หู่ฉวยโอกาสตอนที่พ่อลูกจำกันได้ คลานเลียบกำแพงมุ่งหน้าไปยังประตูโกดังเพื่อหวังจะหลบหนี

นัยน์ตาของเจียงมู่หยางทอประกายเย็นเยียบ เขาไม่มีทางปล่อยให้มันหนีไปได้!

เจียงมู่หยางอุ้มเหมิงเหมิงไว้ในอ้อมแขน แต่ความเร็วกลับไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย เพียงพริบตาเดียวเขาก็ตามทันสวี่หู่ และเหยียบลงบนมือของมันอย่างแรง

กร๊อบ!

ฝ่ามือของสวี่หู่ถูกเหยียบจนกระดูกแตกละเอียด กลายเป็นก้อนเนื้อเละๆ ในพริบตา!

"อ๊ากกก!!!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วโกดัง สวี่หู่เจ็บจนตัวสั่นเทิ้ม เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน เหงื่อกาฬไหลโซมกาย

เจียงมู่หยางหน้าตายราวกับน้ำแข็ง ไร้ซึ่งความสงสาร เขาเพียงใช้นิ้วแตะเบาๆ ที่หูของเหมิงเหมิง เพื่อปิดการรับรู้ทางเสียงของเธอไว้ชั่วคราว จากนั้นจึงยกเท้าขึ้นเหยียบลงบนมืออีกข้างของสวี่หู่

"เดี๋ย... เดี๋ยวก่อน!"

สวี่หู่เจ็บจนริมฝีปากซีดขาว รีบร้องขอชีวิตอย่างลนลาน "อย่าเหยียบเลยครับลูกพี่ ข้าสำนึกผิดแล้ว... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า... เป็นคุณชายเฉิน คุณชายเฉินสั่งให้ข้าลักพาตัวลูกสาวแก!"

"คุณชายเฉินคือใคร? ทำไมเขาถึงสั่งให้แกจับลูกสาวข้า?" เจียงมู่หยางขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาจึงรีบเค้นถาม

สวี่หู่ไม่กล้าปิดบังอีกต่อไป รีบพรั่งพรูความจริงออกมาทั้งหมด "คุณชายเฉิน... คือคุณชายรองตระกูลเฉิน เฉินหลินเฟิง... เขาหมายปองไป๋ชูหรันมาตลอด แต่เธอไม่เคยสนใจเขาเลย"

"เมื่อสามวันก่อน เฉินหลินเฟิงมาหาข้า สั่งให้ลักพาตัวลูกสาวแก และเรียกค่าไถ่ยี่สิบล้าน..."

"ไป๋ชูหรันไม่มีทางหาเงินจำนวนมากขนาดนั้นได้ เฉินหลินเฟิงจึงเสนอตัวช่วยเหลือ ไม่เพียงแต่จะให้ยืมเงิน แต่ยังจะติดตามเธอมาส่งเงินและไถ่ตัวด้วยตัวเอง เขาต้องการใช้เรื่องนี้ซื้อใจเธอ..."

"ยิ่งกว่านั้น เฉินหลินเฟิงยังสั่งข้าว่า หลังจากได้เงินแล้ว ให้ฆ่าลูกสาวแกทิ้งซะ เพื่อกำจัดเสี้ยนหนามระหว่างเขากับไป๋ชูหรันให้สิ้นซาก"

"ตามข้อตกลง ตอนนี้พวกเขากำลังจะมาถึงแล้ว"

"ลูกพี่ครับ ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย... เฉินหลินเฟิงสัญญาว่าถ้างานสำเร็จจะให้ข้าหนึ่งล้าน เงินก้อนนี้ข้าไม่เอาแม้แต่แดงเดียว ยกให้ท่านหมดเลย! ยกให้ท่านหมดเลยครับ!"

ตอนนี้สวี่หู่ไม่มีความดุร้ายหลงเหลืออยู่เลย ในใจมีเพียงความหวาดกลัวสุดขีด

ไป๋ชูหรัน... คงจะเป็นหญิงสาวคนนั้นในตอนนั้น

เจียงมู่หยางใจสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นเขามองลงมาที่สวี่หู่ด้วยสายตาเย็นเยียบและส่ายหัวช้าๆ "ความผิดของแก ไม่อาจให้อภัย"

สิ้นคำพูด เจียงมู่หยางเตะเท้าขวาออกไปอย่างแรง ปลายเท้ากระแทกเข้าที่กรามของสวี่หู่อย่างจัง

กร๊อบ!

สวี่หู่ราวกับถูกสายฟ้าฟาด ร่างหงายหลังลงกับพื้น เลือดทะลักออกจากปากอย่างรุนแรง ร่างชักกระตุกสองสามครั้งก่อนจะดิ้นพล่านแล้วสิ้นใจตายสนิท

หลังจากจัดการสวี่หู่แล้ว เจียงมู่หยางหรี่ตามองออกไปด้านนอก สายตาเย็นเยียบถึงกระดูก

เฉินหลินเฟิง? แกเองก็ต้องตาย!

ในเวลาเดียวกัน รถแมคลาเรน P1 สีเหลืองนำหน้า ตามด้วยรถโตโยต้าแลนด์ครูเซอร์สีดำอีกสองคัน ทั้งสามคันขับออกจากตัวเมืองหลงเฉิง มุ่งหน้ามายังโรงงานร้างด้วยความเร็วสูง