หนี้แค้นสิ้นสุด

ประกายกระบี่เย็นเยียบกรีดฝ่าอากาศ พุ่งทะยานเข้าหาลำคอของเสิ่นซิงเหออย่างรวดเร็ว

เบื้องหน้าคมกระบี่ของเสิ่นอี้ เขาไร้ซึ่งกำลังจะต่อต้าน

แม้แต่การหลบหลีกขั้นพื้นฐานที่สุดก็ยังทำไม่ได้!

เสิ่นซิงเหอสัมผัสได้ชัดแจ้งว่า หากเขากล้าขยับหลบแม้เพียงนิด เสิ่นอี้จะปลิดชีพเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

'ที่แท้ก่อนหน้านี้มันไม่ได้ใช้พลังที่แท้จริงกับข้าเลย...'

'นี่น่ะหรือ พลังที่แท้จริงของมัน!'

ใบหน้าของเสิ่นซิงเหอซีดเผือด ความรู้สึกเหนือกว่าอันเลื่อนลอยถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด

"เสิ่นอี้ เจ้า..."

เสิ่นซิงเหออ้าปากจะพูด แต่ยังไม่ทันสิ้นคำ เสิ่นอี้ก็ซัดหมัดเข้าเต็มใบหน้าอย่างไร้ความปรานี

หมัดนั้นหนักหน่วงจนเสิ่นซิงเหอผู้ไม่ทันตั้งตัวกระเด็นลงไปกองกับพื้น

เลือดกำเดาไหลทะลัก เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม พร้อมกับฟันสองซี่ที่หักสะบั้นกระเด็นออกมาพร้อมลิ่มเลือด

"แค่ก... แค่ก..."

เสิ่นซิงเหอนอนแผ่หลา หัวสมองมึนงงจนโลกหมุน

เขาพยายามไออย่างรุนแรงเพื่อขับไล่ความวิงเวียนออกไป เมื่อพอตั้งสติได้จึงเงยหน้ามองเสิ่นอี้ที่ยืนตระหง่านอยู่เหนือศีรษะ

กาลครั้งหนึ่ง ตำแหน่งของพวกเขาสองคนควรจะสลับกันไม่ใช่หรือ!

เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้!

"เสิ่นอี้! ปล่อยซิงเหอ! สิ่งที่เจ้าทำในวันนี้ ข้าขอสาบานว่าต่อไปจะไม่ถือสาหาความ!" เสิ่นเจียงจ้องมองเสิ่นอี้ด้วยหัวใจที่สั่นระรัว พยายามควบคุมอารมณ์ให้มั่นคง

ยามนี้พวกเขาคือตระกูลสืบทอดเส้นชีพจรฟ้า ตระกูลเสิ่นถูกกำหนดให้รุ่งโรจน์ในจวนชิงโจว

ทว่ากลับถูกบ่าวรับใช้เพียงคนเดียวขวางหน้าจนขยับเขยื้อนไม่ได้

รากฐานที่ทำให้ตระกูลเสิ่นก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดคือฐานะทูตเส้นชีพจรฟ้าของเสิ่นซิงหยุน หากวันนี้รักษาชีวิตเสิ่นซิงเหอไว้ไม่ได้ แม้แต่น้องชายก็ยังปกป้องไม่ได้ ในอนาคตเสิ่นซิงหยุนจะปฏิบัติต่อตระกูลเสิ่นอย่างไร?

เสิ่นเจียงอยากจะแข็งกร้าว แต่ทำไม่ได้

แม้แต่ผู้นำตระกูลขอบเขตคุมปราณระดับสี่ก็ยังถูกเสิ่นอี้ฟันตายในกระบี่เดียว แล้วใครเล่าจะหยุดยั้งกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวนี้ได้?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสตรีชุดเงินที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด นางกล้าสังหารทูตจากจวนทงเทียนอย่างไม่ใยดี หากทำให้นางไม่พอใจ ตระกูลเสิ่นคงไม่มีความจำเป็นต้องดำรงอยู่ต่อไปอีกแล้ว

"คำสาบานของเจ้า ข้าไม่เชื่อ" เสิ่นอี้กล่าวเรียบๆ

เสิ่นเจียงใจชื้นทันที มีทางรอด!

เขารีบละล่ำละลัก "เสิ่นอี้ ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใดจงบอกมา ข้าสามารถตอบสนองได้ทุกอย่าง ขอเพียงเจ้าปล่อยซิงเหอ!"

เสิ่นอี้ปรายตามองเสิ่นเจียงที่ลนลาน มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน "งั้นหรือ? แล้วถ้าข้าอยากฆ่าเขาล่ะ?"

เสิ่นเจียงอ้าปากค้าง ลูกตากลอกกลิ้งด้วยความร้อนรน ผ่านไปครู่ใหญ่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

"เสิ่นอี้! เจ้าฆ่าข้าไม่ได้!" เสิ่นซิงเหอที่นอนกองอยู่ตะโกนลั่น "ตอนนี้พี่ชายข้าเป็นทูตเส้นชีพจรฟ้า หากเจ้ากล้าฆ่าข้า พี่ชายข้าและจวนทงเทียนไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้แน่! ขอเพียงเจ้าปล่อยข้าไป เรื่องในวันนี้ข้าจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น ต่อไปเจ้ายังสามารถเป็นพี่น้องกับข้าได้ ข้าจะแนะนำเจ้าให้รู้จักกับพี่ชายข้า มีจวนทงเทียนเป็นที่พึ่งเบื้องหลัง เจ้าอยากได้อะไรก็ได้ตามปรารถนา รวมถึงโรคของน้องสาวเจ้า! ใช่แล้ว โรคนั่นต้องรักษาให้หายได้อย่างแน่นอน! เชื่อข้าสิ!"

สมองของเสิ่นซิงเหอหมุนวนอย่างรวดเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาคอยสังเกตสีหน้าของเสิ่นอี้อย่างละเอียด

เป็นดังคาด เมื่อได้ยินเรื่องการรักษาน้องสาว สีหน้าของเสิ่นอี้สั่นคลอนวูบหนึ่ง

เสิ่นซิงเหออดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นในความฉลาดของตน และสมเพชความโง่เขลาของเสิ่นอี้

การที่มันให้ความสำคัญกับนังเด็กขี้โรคคนนั้นถึงเพียงนี้ นี่แหละคือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุด!

ขอเพียงวันนี้เสิ่นอี้ไว้ชีวิตเขา เมื่อกลับไปติดต่อพี่ชายได้ สิ่งแรกที่ต้องทำคือกลับมาสะสางความอัปยศในวันนี้!

เขาจะทำให้บ่าวรับใช้สารเลวที่เป็นดั่งมดปลวกอย่างเสิ่นอี้ ได้ลิ้มรสความเจ็บปวดมากกว่าที่เขาได้รับเป็นร้อยเท่า!

เสิ่นอี้ถาม "เจ้าสามารถรับผิดชอบคำพูดของเจ้าได้หรือไม่?"

เสิ่นซิงเหอกล่าวอย่างจริงจัง "ได้! ข้าขอสาบานต่อทุกสิ่งที่พูด ข้าขอใช้ชื่อเสียงของตระกูลเสิ่นเป็นประกัน!"

เสิ่นอี้หัวเราะ เมื่อเสิ่นซิงเหอเห็นรอยยิ้มนั้น เขาก็หัวเราะตามด้วยความดีใจ

"ข้าไม่เชื่อเจ้า"

"ข้าไม่เชื่อเจ้า และยิ่งไม่เชื่อตระกูลเสิ่น ตอนที่เจ้าสั่งให้คนของจวนทงเทียนฆ่าข้า เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าจะมีจุดจบเช่นนี้?"

"เดิมทีข้าคิดว่าหลังจากฆ่าผู้นำตระกูลและผู้อาวุโสใหญ่แล้ว หนี้แค้นระหว่างข้ากับตระกูลเสิ่นคงสิ้นสุดลง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันยังชำระไม่หมด เจ้าและพี่ชายทูตเส้นชีพจรฟ้าของเจ้า ต่างสูบเลือดเนื้อของพี่น้องข้า ใช้ชีวิตของพวกเราเป็นบันไดก้าวขึ้นไป วันนี้เจ้ามาก่อน ในอนาคตพี่ชายเจ้าจะตามมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า"

น้ำเสียงของเสิ่นอี้เย็นเยียบราวกับดังมาจากขุมนรกเก้าชั้น

เสิ่นซิงเหอหน้าถอดสีด้วยความหวาดกลัว เขาตะโกนลั่น "เสิ่นอี้!!!"

ทว่าเสิ่นอี้ไม่ให้โอกาสเขาพูดต่อ ในขณะที่เสิ่นเจียงและคนอื่นๆ ยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็สะบัดมือ

ฉัวะ!

รอยกระบี่คมกริบปรากฏขึ้นบนลำคอของเสิ่นซิงเหอ

เลือดพุ่งกระฉูดรดลานประลองเป็นตายในชั่วพริบตา ย้อมพื้นดินจนกลายเป็นสีแดงฉาน

"เจ้ากล้าฆ่าข้าได้อย่างไร! เจ้ากล้าได้อย่างไร?" ประกายแสงสุดท้ายในดวงตาของเสิ่นซิงเหอจ้องมองเสิ่นอี้อย่างโหยหาคำตอบ เขาไม่เข้าใจ จนถึงวินาทีสุดท้ายก็ไม่เข้าใจว่าเสิ่นอี้กล้าได้อย่างไร

ความเสียดาย ความเจ็บปวด ความหวาดกลัว...

ชีวิตในฐานะอัจฉริยะของตระกูลเสิ่น ไม่ควรจบลงเช่นนี้...

ชีวิตของเขาควรจะเพิ่งเริ่มต้น อนาคตยังอีกยาวไกล แต่ทำไม...

"เสิ่นอี้! เจ้าหาที่ตาย!" เสิ่นเจียงนัยน์ตาแดงก่ำ

เขาคิดไม่ถึงว่าเสิ่นอี้จะเปลี่ยนสีหน้าได้รวดเร็วเพียงนี้

ไม่สิ เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ตั้งแต่แรกเสิ่นอี้ไม่เคยคิดจะปล่อยเสิ่นซิงเหอไปเลยต่างหาก!

"มาสิ อ้อนวอนให้ข้าฆ่า!" เสิ่นอี้คำรามลั่น

เสิ่นเจียงนิ่งเงียบไม่กล้าปริปาก

เหล่าผู้อาวุโสตระกูลเสิ่นได้แต่จ้องมองเสิ่นอี้ด้วยความโกรธแค้นถึงขีดสุด

วันนี้ตระกูลเสิ่นต้องเสียหน้ายับเยิน ทั้งหมดเป็นเพราะเสิ่นอี้!

"เรื่องในวันนี้เกิดขึ้นบนลานประลองเป็นตาย ตระกูลเสิ่นเป็นฝ่ายละเมิดกฎก่อน ผู้อาวุโสใหญ่และผู้นำตระกูลเสิ่นสมควรตาย เสิ่นซิงเหอคือผู้ประลองเป็นตายกับข้า ข้าฆ่าเขาเพื่อสะสางหนี้แค้น มีใครไม่ยอมรับหรือไม่?"

น้ำเสียงเย็นชาของเสิ่นอี้ดังก้องในหูของทุกคน

ไม่มีใครเอ่ยปากตอบแม้แต่คนเดียว

"ตระกูลเสิ่นเคยมีบุญคุณเรื่องอาหารต่อพี่น้องข้า ข้าจะไม่ฆ่าพวกเจ้า วันนี้หนี้แค้นระหว่างพี่น้องข้ากับตระกูลเสิ่นสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ นับจากนี้เป็นต้นไป หนี้แค้นถือเป็นโมฆะ!"

เสิ่นอี้ถือกระบี่ หันไปมองตัวอักษร 'จวนตระกูลเสิ่น' ที่ดูราวกับถูกย้อมด้วยเลือด ความโกรธแค้นที่อัดอั้นอยู่ในใจพุ่งพล่านออกมาอย่างรุนแรง

ความอ่อนแอเมื่อเผชิญหน้ากับเงาร่างนั้น ความไร้สามารถต่อหน้าความไม่ยุติธรรม ความไร้พลังเมื่อถูกข่มขู่

ทุกสิ่งวนเวียนแผดเผาภายในใจของเสิ่นอี้จนเจ็บปวดแสนสาหัส

กระบี่เดียว!

เสิ่นอี้ฟันกระบี่ลงมาอย่างรุนแรง

เขารู้สึกว่ากระบี่นี้ได้ฟันเอาความโกรธแค้นทั้งหมดในทรวงอกออกไปจนสิ้น

แสงกระบี่เจิดจ้าพุ่งทะยานออกจากคมกระบี่

พุ่งเข้าใส่ป้ายจวนตระกูลเสิ่นในทันที

อานุภาพของมันไม่มีทีท่าจะลดทอน พุ่งทะลุผ่านห้องโถงตระกูลเสิ่น ตรงดิ่งเข้าสู่ศาลบรรพชนในเรือนหลัง

เพล้ง!

ตูม!

เสียงพังทลายดังต่อเนื่อง บนอาคารหลังใหญ่เบื้องหน้าจวนตระกูลเสิ่น ปรากฏรอยกระบี่เป็นเส้นตรงพาดผ่านยาวไปจนถึงศาลบรรพชนอันศักดิ์สิทธิ์

กระบี่เดียวสั่นสะเทือนขวัญผู้คน!

กว่าที่ทุกคนจะรู้สึกตัวจากความน่าสะพรึงกลัว ร่างของเสิ่นอี้ก็ได้หายลับไปจากสายตาของทุกคนแล้ว