กระบี่หนึ่ง

เสิ่นอี้แผ่จิตสำนึกเข้าครอบคลุมกระบี่หินเล่มนั้น

ความรู้สึกครั้งนี้ต่างจากก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง

กระบี่หินไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองต่อเจตจำนงของเขาแม้แต่น้อย มันดูเป็นเพียงกระบี่หินที่ธรรมดาสามัญอย่างแท้จริง ทว่าเสิ่นอี้รู้ดีว่าของสิ่งนี้ไม่มีทางเรียบง่ายอย่างที่ตาเห็น

เขาจึงสงบจิตใจ นั่งขัดสมาธิลงบนพื้น เริ่มเข้าสู่ห้วงแห่งการหยั่งรู้

เมื่อสมาธิจดจ่อ โลกทั้งใบพลันเลือนหาย เหลือเพียงกระบี่หินเล่มนั้นที่เด่นชัดอยู่เบื้องหน้า หมู่ดาวบนฟากฟ้าไร้ความหมาย เส้นสายบนตัวกระบี่เริ่มขยายใหญ่ขึ้นจนครอบครองทัศนวิสัยทั้งหมด

จิตวิญญาณของเสิ่นอี้ดิ่งลึกสู่ห้วงเส้นสายที่แผ่เต็มท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่เขาเริ่มบำเพ็ญเพียร ร่างสองร่างพลันปรากฏขึ้นที่ริมผาหยั่งรู้กระบี่พร้อมกัน

หนึ่งคือหญิงสาวลึกลับ และอีกหนึ่งคือชายชราผู้ยืนอยู่บนสุสานกระบี่

"นึกไม่ถึงว่าเขาจะเลือกคัมภีร์กระบี่ไร้อักษรจริงๆ" ชายชราทอดถอนใจ "ไม่สิ ต้องบอกว่าคัมภีร์กระบี่ไร้อักษรเป็นฝ่ายเลือกเขามากกว่า"

"แต่เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มขั้นหลอมกาย แม้แต่ขั้นรวบรวมปราณก็ยังไม่ถึง อีกทั้งไม่เคยฝึกวิชากระบี่ใดๆ มาก่อน ด้วยรากฐานเพียงเท่านี้ จะหยั่งรู้คัมภีร์กระบี่ไร้อักษรที่สูงสุดยอดนั่นได้จริงหรือ?"

หญิงสาวลึกลับปรายตามองชายชรา "อวิ๋นฟู เจ้าจะรีบไปใย ดูต่อไปเถิด"

ชายชราที่ถูกเรียกว่าอวิ๋นฟูส่ายหน้ายิ้มขื่น แม้จะปักใจเชื่อว่าเสิ่นอี้ไม่มีทางทำสำเร็จ แต่หากเกิดปาฏิหาริย์ขึ้น เขาก็ย่อมยินดี

การหยั่งรู้กระบี่ไร้ซึ่งกาลเวลา

เสิ่นอี้ในห้วงสมาธิไม่รู้สึกถึงการไหลผ่านของเวลาแม้แต่น้อย ไม่เพียงเวลา แต่ท้ายที่สุดเขากลับลืมเลือนแม้กระทั่งตัวตนของตนเอง จิตใจทั้งหมดจดจ่ออยู่เพียงรอยกระบี่ที่พาดผ่านท้องฟ้า

ในรอยกระบี่แต่ละเส้น แฝงไว้ด้วยเจตจำนงอันทรงพลัง

เสิ่นอี้ยืนนิ่งแหงนมองรอยกระบี่เหล่านั้น ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองช่างเล็กจ้อยเหลือเกิน

สิ่งที่เรียกว่ากระบี่ แท้จริงแล้วคือสิ่งใด?

วิชากระบี่ แท้จริงแล้วคือสิ่งใดกันแน่?

ยิ่งคิดยิ่งสับสน ราวกับมีคำตอบนับไม่ถ้วนวางอยู่ตรงหน้า ทว่าทุกคำตอบกลับพร่าเลือนและกำกวม

การขับเคลื่อนเจตจำนงอย่างรวดเร็วเริ่มเกินขีดจำกัดที่เขาจะแบกรับ ต่อให้จิตใจเด็ดเดี่ยวเพียงใด แต่เขาก็เป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นหลอมกาย ขอบเขตที่อ่อนแอเช่นนี้จะต้านทานเจตจำนงที่ทรงพลังมหาศาลได้อย่างไร

เสิ่นอี้รู้สึกราวกับสมองกลายเป็นแป้งเปียก ความคิดค่อยๆ เลือนหายทีละนิด โลกเริ่มโกลาหล และในขณะที่แสงสว่างเส้นสุดท้ายกำลังจะดับลง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นมุมหนึ่งท่ามกลางรอยกระบี่อันไร้ขอบเขต

ที่มุมนั้น มีรอยกระบี่เส้นหนึ่งตั้งตรงแน่ว

เสิ่นอี้จ้องมองรอยกระบี่เส้นนั้น จนในดวงตาเหลือเพียงเส้นสายเดียวที่พุ่งตรงสู่สรวงสวรรค์โดยไม่มีความโค้งงอแม้แต่น้อย

กระบี่คือหนึ่ง!

หนึ่งคือตัวตน

หนึ่งคือสัจธรรม

ผู้ฝึกกระบี่คือการฝึกใจ ใช้ตัวข้าเป็นกระบี่ ในใต้หล้านี้ไม่มีสิ่งใดที่ไม่อาจเป็นกระบี่ได้ นั่นแหละคือวิถีแห่งผู้ฝึกกระบี่!

ตูม!

ห้วงสมองที่โกลาหลพลันถูกเติมเต็มด้วยพลังสายใหม่ พลังนั้นเปรียบเสมือนดวงตะวันยามเช้า แสงอาทิตย์อันร้อนแรงฉีกกระชากม่านหมอกในพริบตา พุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางความรู้สึก รอยกระบี่ไร้สิ้นสุดที่เคยพาดผ่านจิตสำนึกมลายหายไปสิ้น ความสับสนในใจถูกชะล้างจนหมดจด

เขารู้สึกว่าในขณะนี้ ตนเองเข้าใจทุกสิ่งอย่างถ่องแท้

เสิ่นอี้เอื้อมมือออกไป จุดแสงนับไม่ถ้วนรอบกายพุ่งมารวมตัวกัน วิชากระบี่ขั้นลึกลับอันทรงพลังเหล่านั้นควบแน่นเป็นกระบี่ยาวเล่มใหม่ในมืออย่างรวดเร็ว

เขามองกระบี่ในมือ พร้อมยิ้มมุมปากด้วยความเข้าใจลึกซึ้ง

"วิชากระบี่ คัมภีร์กระบี่ไร้อักษร กระบี่หนึ่ง ขั้นลึกลับระดับต่ำ"

เขาหยั่งรู้ได้ด้วยใจ

แม้กระบี่หนึ่งจะเป็นเพียงขั้นลึกลับระดับต่ำ ซึ่งต่ำกว่าวารีสารทลี้หนึ่งระดับ แต่ในมือของเขา อานุภาพของมันย่อมรุนแรงกว่าวารีสารทลี้มหาศาล เพราะกระบี่หนึ่งคือกระบี่ที่สอดคล้องกับตัวเขาที่สุด และเมื่อความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น พร้อมความเข้าใจในวิถีกระบี่ที่ลึกซึ้งขึ้น ในอนาคตมันย่อมพัฒนาต่อไปได้อย่างไร้ขีดจำกัด

เมื่อเสิ่นอี้ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือหญิงสาวลึกลับและชายชราที่มีสีหน้าซับซ้อนยืนอยู่ข้างนาง

"ขอบคุณผู้อาวุโสที่มอบกระบี่ให้" เสิ่นอี้ประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม

"นี่คือสิ่งที่เจ้าหยั่งรู้ได้ด้วยตนเอง ไม่เกี่ยวข้องกับข้า" หญิงสาวลึกลับกล่าวเสียงเย็น "ในเมื่อได้คัมภีร์กระบี่ไร้อักษรมา ก็นับเป็นวาสนาของเจ้า หลังจากนี้จงตั้งใจบำเพ็ญเพียร อนาคตจะเดินไปได้ไกลเพียงใด ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง"

สิ้นคำ ร่างของหญิงสาวลึกลับก็หายวับไปทันที เหลือเพียงชายชราที่ยังคงอยู่ที่เดิม

"ผู้อาวุโส?" เสิ่นอี้เรียกด้วยความสงสัย

เขาไม่เคยเห็นชายชราผู้นี้มาก่อน แต่การที่อีกฝ่ายปรากฏตัวที่นี่ได้ ย่อมต้องมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับสุสานกระบี่แน่นอน

ชายชราโบกมือพลางยิ้มอย่างปล่อยวาง "ไม่ต้องเรียกข้าว่าผู้อาวุโส ในเมื่อเจ้าหยั่งรู้คัมภีร์กระบี่ไร้อักษรได้ ก็นับว่ามาจากสำนักเดียวกัน เรียกข้าว่าศิษย์พี่ได้เลย"

"ข้าชื่ออวิ๋นฟู เคยถูกผู้คนเรียกว่าเจ้าสำนักกระบี่อวิ๋นฟู แต่นั่นเป็นเรื่องของนานมาแล้ว บางทีตอนนี้อาจไม่มีใครจำข้าได้แล้วก็ได้"

เสิ่นอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ปฏิเสธอย่างเสแสร้ง "ขอถามศิษย์พี่อวิ๋นฟู ตอนนี้ท่าน..."

เจ้าสำนักกระบี่อวิ๋นฟูหัวเราะเบาๆ "ในเมื่ออยู่ในสุสานกระบี่ ย่อมเป็นคนของสุสาน ข้าสิ้นชีพจากโลกหล้าไปนานแล้ว สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเจ้า เป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณของข้าเท่านั้น"

หัวใจของเสิ่นอี้กระตุกวูบ ชั่วขณะหนึ่งเขาพูดไม่ออก

เจ้าสำนักกระบี่อวิ๋นฟูไม่แปลกใจกับปฏิกิริยานั้น เขาพลิกฝ่ามือ ปรากฏป้ายคำสั่งสีดำสนิทดูโบราณชิ้นหนึ่ง บนป้ายสลักคำว่า 'อวิ๋น' ซึ่งแผ่ซ่านด้วยเจตจำนงกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวเพียงแค่ปรายตามอง หากจ้องนานกว่านี้ จิตวิญญาณของเขาอาจถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด

เสิ่นอี้รีบถอนสายตากลับทันที

เจ้าสำนักกระบี่อวิ๋นฟูยื่นป้ายคำสั่งให้เขา "พบกันครั้งแรก ศิษย์พี่ไม่มีสิ่งใดจะมอบให้ ของล้ำค่าในอดีตล้วนสูญหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงสิ่งนี้ สำหรับเจ้าแล้วน่าจะมีประโยชน์อยู่บ้าง จงรับไว้เถิด ในอนาคตหากมีสิ่งใดในวิถีกระบี่ที่ไม่เข้าใจ สามารถมาถามข้าที่สุสานกระบี่ได้ตลอดเวลา"

เสิ่นอี้รับป้ายคำสั่งด้วยสองมือ "ขอบคุณศิษย์พี่"

เจ้าสำนักกระบี่อวิ๋นฟูยิ้ม "เจ้าหนุ่ม แม้ขอบเขตพลังจะต่ำเตี้ย แต่พรสวรรค์ในการหยั่งรู้วิถีกระบี่นั้นสูงส่งยิ่งนัก วันหน้าต้องขยันบำเพ็ญเพียร อย่าให้พรสวรรค์ของเจ้าต้องสูญเปล่า"

พูดจบ ร่างนั้นก็ล่องลอยจากไปอย่างสงบ

เสิ่นอี้มองตามแผ่นหลังของเจ้าสำนักกระบี่อวิ๋นฟูด้วยความครุ่นคิด ก่อนจะสลัดความฟุ้งซ่านทิ้งไป

ความลึกลับเบื้องหลังสุสานกระบี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะขบคิดได้ในตอนนี้ ไม่ว่าจะเพื่อตนเองหรือเพื่อคนที่ช่วยเหลือเขา สิ่งแรกที่ต้องทำคือเพิ่มพูนความแข็งแกร่ง

หากไร้ซึ่งพลัง อย่าว่าแต่สืบหาความลับเลย แม้แต่การจะมีชีวิตรอดอยู่ในโลกนี้ก็ยังเป็นเรื่องยาก

เสิ่นอี้จมดิ่งสู่การหยั่งรู้คัมภีร์กระบี่ไร้อักษรอีกครั้ง แม้จะหยั่งรู้กระบี่หนึ่งได้ แต่นั่นเป็นเพียงการสัมผัสผิวเผิน กว่าจะครอบครองมันได้อย่างแท้จริง ยังมีเส้นทางอีกยาวไกลที่รอให้เขาเดินไป