ศึกลานประลองเป็นตาย

หลังจากกลับถึงตระกูลหลิน เซียวเฉินใช้เวลาสามวันพักฟื้นร่างกาย พร้อมเคี่ยวกรำฝึกวิชาดาบอย่างหนักเพื่อยกระดับความแข็งแกร่งให้ถึงขีดสุด

วันนัดประลองกับโจวหยวนป้าใกล้เข้ามาทุกที!

หนึ่งเดือนผ่านไปไวราวกับกะพริบตา ในที่สุดวันชี้ชะตาก็มาถึง โจวหยวนป้าลั่นวาจาไว้อย่างอำมหิตว่าจะถลกหนังลอกเอ็นเซียวเฉินให้สาสมกับความแค้นที่สุมอก

ณ จัตุรัสกลางเมืองอวิ๋นสุ่ย ลานประลองเป็นตายตั้งตระหง่านอย่างโอ่อ่า สถานที่แห่งนี้ยืนหยัดผ่านกาลเวลานับร้อยปี เป็นพยานให้กับการรุ่งเรืองและล่มสลายของยอดคนมานับไม่ถ้วน

เมื่อก้าวขึ้นสู่ลานประลอง ความเป็นตายขึ้นอยู่กับลิขิตฟ้า! หากผลแพ้ชนะยังไม่ปรากฏ ห้ามก้าวลงจากลานประลองเด็ดขาด! นี่คือกฎเหล็กของลานประลองเป็นตาย

ขณะนี้โจวหยวนป้ายืนวางท่าโอหังด้วยความลำพองใจ พลางรอคอยการมาถึงของเซียวเฉินอย่างกระวนกระวาย โดยมีโจวซื่อชางผู้เป็นพี่ชายและผู้นำตระกูลโจว พร้อมเหล่าหัวกะทิของตระกูลยืนคุมเชิงอยู่ข้างสนาม เตรียมจัดการเซียวเฉินให้สิ้นซาก

ดวงตะวันลอยเด่นกลางนภากาศ

โจวหยวนป้ารอจนเกือบทั้งเช้าแต่ยังไร้เงาคู่ต่อสู้ ความอดทนของเขาขาดผึงจนเริ่มลุกลี้ลุกลน

"เซียวเฉิน ไอ้เต่าหดหัว! ผ่านมาครึ่งวันแล้ว แกยังไม่กล้าโผล่หัวมาสู้กับข้าอีกหรือ!"

"ไอ้สวะ!"

"ไอ้ลูกเขยขยะ!"

"ไอ้คนไร้น้ำยา!"

"ถ้าแน่จริงก็ไสหัวออกมา!"

โจวหยวนป้าแผดเสียงด่าทออย่างดุดัน จิตสังหารพุ่งพล่าน ทั้งยังด่าลามไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของเซียวเฉินอย่างไม่ไว้หน้า

รอบลานประลองคลาคล่ำไปด้วยผู้คนนับร้อยที่มารอดูเรื่องสนุก ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

"เที่ยงแล้ว เซียวเฉินยังไม่มาอีกหรือ?"

"เหอะ ข้าว่ามันคงกลัวจนหัวหด ไม่กล้ามาสู้แล้วมากกว่า"

"จริงด้วย ก็แค่ลูกเขยขยะ ได้ยินว่าจุดตันเถียนถูกทำลายไปแล้วด้วย"

"ถ้ากล้ามาก็เท่ากับรนหาที่ตาย ไม่มีทางรอดกลับไปได้แน่"

ท่ามกลางฝูงชน ทุกคนต่างถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน รอคอยที่จะเห็นเซียวเฉินกลายเป็นตัวตลก หลายคนปักใจเชื่อว่าเขาจะยอมเป็นเต่าหดหัวและไม่ปรากฏตัว

"เซียวเฉินมาแล้ว!"

สิ้นเสียงตะโกน เซียวเฉินและหลินเมิ่งเหยาก็เดินมาถึงหน้าลานประลอง

"พี่เซียวเฉิน ระวังตัวด้วยนะ!"

นัยน์ตาสวยของหลินเมิ่งเหยาฉายแววกังวล เธอเอ่ยให้กำลังใจเขาเสียงเบา

"วางใจเถอะเมิ่งเหยา ไอ้เด็กนี่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า"

เซียวเฉินบอกลาหลินเมิ่งเหยา ก่อนจะทะยานร่างเพียงครั้งเดียว ก้าวขึ้นสู่ลานประลองอย่างผ่าเผย

โจวหยวนป้าปรายตามองด้วยความกระหายเลือด เลือดในกายเดือดพล่าน พลังปราณพลุ่งพล่าน เขาเอ่ยเสียงอำมหิต "ไอ้เดรัจฉาน ในที่สุดแกก็มาจนได้!"

"ข้านึกว่าแกจะยอมเป็นเต่าหดหัวไปตลอดชีวิตเสียอีก!"

"กล้ามาหาที่ตายแบบนี้ ก็ถือว่ามีความเป็นลูกผู้ชายอยู่บ้าง!"

เซียวเฉินกวาดตามองคู่ต่อสู้แล้วเอ่ยเรียบๆ "ข้าย่อมเป็นลูกผู้ชาย แต่พี่ชายของแกน่ะ ไม่ใช่"

โจวหยวนป้าโกรธจนผมตั้งชัน ตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาล "แกอยากตายนักใช่ไหม!"

วูบ วูบ วูบ!

โจวหยวนป้าปลดปล่อยปราณแท้ในร่าง สำแดงพลังบ่มเพาะระดับปราณแท้ขั้นสามจนเกิดคลื่นพลังแผ่กระจายออกไปเป็นระลอก

ผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ใต้ลานประลองต่างสีหน้าเปลี่ยนไปและอุทานด้วยความตกใจ

"ปราณแท้ขั้นสาม!"

"ไม่นึกเลยว่าเพียงเดือนเดียว พลังบ่มเพาะของโจวหยวนป้าจะก้าวกระโดดขนาดนี้!"

"สมกับเป็นอัจฉริยะตระกูลโจว ฉายาเจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ได้มาเพราะโชคช่วยจริงๆ!"

"คราวนี้เซียวเฉินตายอนาถแน่"

"ไอ้ลูกเขยขยะนี่กล้ามาตอบรับคำท้า ช่างไม่รู้จักตายจริงๆ!"

"โจวหยวนป้าพละกำลังมหาศาล ลองทายกันดูสิว่าเซียวเฉินจะทนได้กี่กระบวนท่า?"

ชั่วขณะนั้น เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงม ทุกคนรอชมเรื่องสนุก โดยเฉพาะพวกที่เตรียมหัวเราะเยาะเซียวเฉิน เพราะในเมืองอวิ๋นสุ่ย เขาไม่ต่างอะไรกับตัวตลกของทุกคน

เซียวเฉินเปิดใช้งานเนตรสังสาระ กวาดตามองโจวหยวนป้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับบ่อน้ำโบราณ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "หนึ่งเดือนทะลวงถึงปราณแท้ขั้นสาม ก็นับว่าไม่เลว"

"เพียงแต่ ข้าเองก็อยู่ปราณแท้ขั้นสามเหมือนกัน!"

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนตกตะลึงจนตัวแข็ง

สิ้นคำ เซียวเฉินกระทืบเท้าอย่างแรง ปราณแท้ทั่วร่างระเบิดออกเต็มพิกัด สำแดงระดับบ่มเพาะปราณแท้ขั้นสามออกมาอย่างทรงพลัง

"อะไรนะ!"

"ปราณแท้ขั้นสาม!"

"เป็นไปได้อย่างไร!"

โจวหยวนป้าเบิกตากว้าง สีหน้าไม่อยากจะเชื่อจนเผลออุทานเสียงหลง โจวซื่อชางและคนของตระกูลโจวต่างแข็งทื่ออยู่กับที่ แววตาเต็มไปด้วยความตระหนก

ไม่เพียงแค่พวกเขา ผู้คนใต้ลานประลองทุกคนต่างอ้าปากค้าง สูดลมหายใจเข้าลึกและอุทานไม่หยุด

"เป็นไปได้ยังไง!"

"ไอ้ลูกเขยขยะคนนี้ พลังเพิ่มขึ้นเร็วขนาดนี้ได้ยังไง!"

ทั่วทั้งบริเวณเกิดความโกลาหล เสียงฮือฮาดังสนั่นจนบรรยากาศเดือดพล่าน เดิมทีพวกเขาคิดว่านี่จะเป็นการสังหารฝ่ายเดียว แต่ตอนนี้กลับมีตัวแปรที่น่าตกใจเกิดขึ้น!

"ดีมาก!"

เจตนาฆ่าในดวงตาของโจวหยวนป้าทวีความรุนแรงขึ้น เขาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "ถ้าแกตายเร็วเกินไป มันก็ไม่สนุกสิ!"

"หมัดจ้าวราชัน!"

โจวหยวนป้าคำรามลั่น รีดเค้นพลังทั้งหมดในร่างส่งไปยังหมัดเดียว เล็งเป้าไปที่เซียวเฉินแล้วซัดออกไปอย่างรุนแรง!

หมัดจ้าวราชันพุ่งทะยานพร้อมแรงกดดันมหาศาล ก่อเกิดพายุหมุนวนโหมกระหน่ำเข้าใส่เซียวเฉินอย่างดุดัน

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ...

เซียวเฉินปรายตามองแล้วแค่นยิ้มเยาะ "รากฐานของแกไม่เลว พละกำลังมหาศาล แต่น่าเสียดาย..."

"เมื่อเทียบกับข้า แกยังห่างชั้นนัก!"

มุมปากของเซียวเฉินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมั่นใจ ก่อนจะปลดปล่อยท่าไม้ตาย

"หมัดสังสาระ!"

"ทำลาย!"

"กระบวนท่าของแก ข้ามองทะลุหมดแล้ว!"

นัยน์ตาของเซียวเฉินเปล่งประกายเย็นเยียบจนสั่นประสาทผู้คน แม้หมัดจ้าวราชันของโจวหยวนป้าจะดุดันกว่าของโจวซื่อชางมาก แต่ในสายตาของเขา มันยังคงเต็มไปด้วยช่องโหว่

เซียวเฉินซัดหมัดหนักหน่วงสวนกลับไปทันที!

หมัดทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง ปราณแท้สองสายหักล้างกันจนเกิดคลื่นกระแทกมหาศาล

ตูม ตูม ตูม...

เซียวเฉินถอยหลังเพียงก้าวเดียวก็ทรงตัวได้อย่างมั่นคง ทว่าโจวหยวนป้ากลับเซถลาถอยกรูดไปเจ็ดแปดก้าว พร้อมกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง "เป็นไปได้อย่างไร!"

พละกำลังของเซียวเฉิน บดขยี้เขาได้อย่างราบคาบ!

โจวหยวนป้าที่เคยทะนงในพละกำลัง ถูกเซียวเฉินตบหน้าอย่างแรงจนรู้สึกแสบร้อนไปทั้งหน้า ไม่เพียงแค่เขา ผู้คนใต้ลานประลองต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

โจวหยวนป้าถูกซัดกระเด็นด้วยหมัดเดียว! ในด้านพละกำลัง เซียวเฉินเหนือกว่าเขาไปแล้ว

โจวหยวนป้าโกรธจนผมตั้งชัน ใบหน้าบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม พลางคำรามลั่น "เมื่อกี้ข้าใช้พลังไปเพียงแปดส่วนเท่านั้น!"

"คราวนี้ ข้าจะสู้ด้วยพลังทั้งหมดที่มี!"