ใครจะตายก่อนกัน ยังไม่แน่หรอก!

ตูม!!!

ปราณเทพศาสตรามหาศาลระเบิดออกจากร่างผู้อาวุโสสาม อานุภาพรุนแรงจนอากาศสั่นสะเทือน นี่คือเอกลักษณ์ของผู้บ่มเพาะขอบเขตปราณเทพศาสตราที่สามารถควบแน่นปราณแท้ให้กลายเป็นเกราะคุ้มกายแผ่ซ่านทั่วร่าง

เหล่าลูกหลานตระกูลเย่ที่ยืนตะลึงงันเริ่มได้สติกลับมา

“เย่... เย่เฉินฆ่าเย่เสียงงั้นหรือ???”

นักสู้ขอบเขตทะเลปราณผู้สง่างาม กลับต้องมาจบชีวิตด้วยน้ำมือลูกเขยสวะที่ตันเถียนพังยับ หากไม่ได้เห็นกับตา ต่อให้ฆ่าพวกเขาก็ไม่เชื่อว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง

โดยเฉพาะเย่ซินเอ๋อร์ที่ถูกพันธนาการอยู่ข้างๆ ดวงตาของนางเบิกกว้างจนแทบถลน

เดิมทีนางมั่นใจว่าเย่เฉินต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย แต่นึกไม่ถึงว่าคนที่กลายเป็นศพกลับเป็นเย่เสียง!

ทว่ากรงเล็บแห่งความตายยังไม่เลือนหาย โดยเฉพาะเมื่อเห็นสายตาหิวกระหายเลือดราวกับสัตว์ป่าของผู้อาวุโสสาม หัวใจของนางก็แทบกระโดดขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ

แม้ไม่รู้ว่าเย่เฉินใช้วิธีใดสังหารเย่เสียง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้บ่มเพาะขอบเขตปราณเทพศาสตราขั้นปลาย เย่เฉินไม่มีทางโชคดีได้เป็นครั้งที่สองแน่นอน

“อะไรกัน ผู้อาวุโสสามคิดจะรังแกเด็กหรือ? แต่จะโทษใครได้ ในเมื่อไอ้ลูกหมาพวกนั้นมันไร้ประโยชน์จนหลานชายแท้ๆ ของท่านต้องตาย!”

คำพูดของเย่เฉินไม่ต่างจากการสาดเกลือกำใหญ่ลงบนแผลสด

“ไอ้เดรัจฉาน แกหาที่ตาย!!!” ผู้อาวุโสสามคำรามลั่น ฟาดฝ่ามือเข้าใส่เย่เฉินทันที

ทว่าวินาทีนั้น เย่เฉินกลับทำสิ่งที่ทุกคนต้องตกตะลึง เขาขบปลายนิ้วจนเลือดซึม แล้ววาดสัญลักษณ์ลึกลับซับซ้อนลงบนอากาศอย่างรวดเร็ว

“ศึกเลือดเป็นตาย! เย่เฉินท้าผู้อาวุโสสามทำศึกเลือดเป็นตาย!” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วบริเวณจนเกิดความโกลาหล

แม้แต่ผู้อาวุโสสามที่กำลังจู่โจมยังต้องชะงักมือ

ศึกเลือดเป็นตายคือพิธีกรรมโบราณแห่งขอบเขตโลกเทียนชาง เป็นการใช้เลือดเป็นสื่อกลางทำพันธสัญญาเป็นตายที่ไม่อาจย้อนกลับ

เมื่อมีการท้าทายเกิดขึ้น ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะตอบรับหรือไม่ ล้วนเป็นปัญหาที่น่าปวดหัวทั้งสิ้น

หากตอบรับ ทั้งสองต้องสู้จนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่ง พันธสัญญานี้จะสิ้นสุดลงก็ต่อเมื่อมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งดับสูญอย่างสมบูรณ์เท่านั้น

แต่หากไม่ตอบรับ จะเกิดปมมารแห่งความขลาดกลัวฝังรากลึกในจิตใจ ซึ่งผู้บ่มเพาะให้ความสำคัญกับสภาวะจิตใจเป็นที่สุด หากจิตใจมีตำหนิ อย่างเบาคือระดับพลังจะถูกกักขังตลอดกาล อย่างหนักคือธาตุไฟเข้าแทรกจนร่างกายแตกสลายสิ้นชีพ

“ข้า เย่เฉิน ขอสาบานด้วยเลือด อีกสิบวันข้างหน้าข้าจะสู้กับท่านที่ลานประลองตระกูลเย่ ไอ้แก่ ท่านกล้ารับคำท้าหรือไม่?”

ผู้อาวุโสสามคาดไม่ถึงว่าเย่เฉินจะกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ ยามนี้เขาตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากไม่รับคำท้าต้องเผชิญปมมาร แต่หากรับคำท้า เขาก็ไม่สามารถฆ่าเย่เฉินเพื่อล้างแค้นให้เย่เสียงได้ในทันที

สิบวัน! จะปล่อยให้เย่เฉินมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสิบวันงั้นหรือ?

ความรู้สึกนี้ทรมานยิ่งกว่าถูกฆ่าตายเสียอีก!

“ช่างหัวมันเถอะ ต่อให้ต้องถูกปมมารตามหลอกหลอน วันนี้ข้าก็ต้องฆ่าไอ้เดรัจฉานอย่างแกให้ได้!” ขณะที่ผู้อาวุโสสามกำลังจะลงมือ ร่างหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นคั่นกลาง

“ผู้อาวุโสสาม ไยต้องทำลายกำแพงเมืองของตนเองเพียงเพื่อลูกเขยสวะคนเดียว?” ผู้ที่มาคือผู้นำตระกูลเย่ เย่หวยจาง

ยามนี้ตระกูลเย่สูญเสียเกราะคุ้มกันอย่างตระกูลไป๋ไป จึงต้องเผชิญทั้งศึกนอกและศึกใน ผู้อาวุโสสามซึ่งเป็นผู้บ่มเพาะขอบเขตปราณเทพศาสตราขั้นปลาย คือกำลังรบสำคัญที่มีโอกาสทะลวงเข้าสู่ขอบเขตจินกังได้มากที่สุดในตระกูล รองจากผู้อาวุโสหนึ่งและสองเท่านั้น

ในเวลาวิกฤตเช่นนี้ การสูญเสียยอดฝีมือระดับนี้ไปเพียงเพื่อลูกเขยสวะอย่างเย่เฉิน ในสายตาของเย่หวยจางถือว่าไม่คุ้มค่าอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นผู้อาวุโสสามเริ่มสงบลง เย่หวยจางจึงปรายตามองเย่เฉินด้วยแววตาซับซ้อน

เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นมาจากเย่เฉิน! ลูกเขยสวะที่ตันเถียนถูกทำลายซึ่งเขาไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา กลับสร้างคลื่นลมในตระกูลได้ขนาดนี้

เย่เสียง สายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของผู้อาวุโสสามต้องตายด้วยน้ำมือเย่เฉิน และที่สำคัญคือตายเพราะทำตามคำสั่งของเขาเอง

‘ดูท่าจบเรื่องนี้ ข้าคงต้องมอบสิ่งชดเชยให้ผู้อาวุโสสามเสียหน่อย’ การก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้นำตระกูล เย่หวยจางย่อมเข้าใจวิถีแห่งการสร้างสมดุลเป็นอย่างดี

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เย่เฉินถูกกักบริเวณในห้องฟืนเป็นเวลาสิบวัน ก่อนถึงศึกเลือด ห้ามก้าวออกจากห้องฟืนแม้แต่ก้าวเดียว!” เย่หวยจางออกคำสั่งพลางกวาดสายตามองลูกหลานตระกูลเย่รอบข้าง

ความหมายชัดเจนยิ่งนัก หากเย่เฉินหนีไปได้ ทุกคนที่นี่ต้องรับผิดชอบอย่างหนัก

“ขอท่านผู้นำโปรดวางใจ พวกข้าจะเฝ้าประตูห้องฟืนไว้ทุกวินาที ไม่ยอมให้เย่เฉินเล็ดลอดสายตาไปได้เด็ดขาด”

เพื่อให้ผู้อาวุโสสามสบายใจ เย่หวยจางจึงเรียกองครักษ์ส่วนตัวมาช่วยเฝ้าเย่เฉินอย่างแน่นหนา

“คราวนี้ ผู้อาวุโสสามคงวางใจแล้วนะ?” ผู้อาวุโสสามพยักหน้าเบาๆ ทว่าสายตาที่มองเย่เฉินยังคงเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

“เย่เฉิน แกฟังให้ดี วันนี้ข้าเห็นแก่หน้าท่านผู้นำจึงยอมให้แกมีชีวิตรอดไปอีกสิบวัน หลังจากนั้น ข้าจะปลิดชีวิตสุนัขอย่างแกบนลานประลองด้วยมือของข้าเอง”

“งั้นข้าจะตั้งตารอดู” เย่เฉินแค่นหัวเราะพลางจ้องหน้าอีกฝ่าย

ใช่แล้ว! เมื่อครู่เขาใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน เดิมพันว่าตระกูลเย่จะไม่ยอมให้ผู้อาวุโสสามเกิดปมมารเพียงเพราะตัวเขา

นี่คือสไตล์การใช้ชีวิตของเย่เฉินมาตั้งแต่เด็ก ข้ากล้าเอาชีวิตมาเดิมพันกับเจ้า แล้วเจ้าล่ะกล้าไหม?

เพราะนิสัยไม่กลัวตายเช่นนี้ จึงทำให้ลูกหลานตระกูลเย่ที่ชอบรังแกเขาเกิดเป็นแผลเป็นทางจิตใจอย่างลึกซึ้ง เหตุใดก่อนหน้านี้เย่เสียงถึงได้คอยยั่วยุเย่เฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่า? ก็เพราะเหตุผลนี้นี่แหละ!

ตอนเด็กสู้ไม่ได้ พอโตขึ้นเลยอยากหาที่ระบายเพื่อสร้างตัวตน แต่น่าเสียดายที่เย่เสียงเดิมพันแพ้ และต้องจ่ายด้วยชีวิต

“เรื่องวันนี้ จบลงเพียงเท่านี้!” เย่หวยจางเกรงว่าเย่เฉินจะยั่วยุจนผู้อาวุโสสามขาดสติ จึงรีบสั่งให้คนพาตัวออกไป ส่วนตนเองอยู่ต่อเพื่อสั่งการให้เก็บศพเย่เสียง

“เย่เฉิน วันนี้แม้แกจะรอดไปได้ แต่หลังจากสิบวัน แกต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!” เย่หวยจางหันมาถลึงตาใส่เย่เฉิน

“ใครจะตายยังไม่แน่หรอก! อ้อ ตอนฝังศพเย่เสียง อย่าลืมขุดหลุมข้างๆ ไว้เพิ่มอีกหลุมด้วยล่ะ มิเช่นนั้นปู่หลานคู่นี้คงยากจะพบกันในปรโลก จะกลายเป็นว่าท่านผู้นำจัดการไม่รอบคอบเสียเอง!”

พูดจบ เย่เฉินก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องฟืนโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังมอง ทิ้งให้เย่หวยจางยืนหน้าดำคร่ำเครียดราวกับกลืนหนูตายลงไปตัวหนึ่ง ทั้งอึดอัดและทรมานใจยิ่งนัก

“แล้วเรื่องที่เจ้าแอบเข้าห้องปรุงยาเพื่อขโมยยา ข้าจะจดจำไว้ก่อน หากวันหน้ากล้าทำอีก ต่อให้เจ้าเป็นหลานสาวของอดีตผู้นำตระกูล ข้าก็จะไม่ละเว้น ไปได้แล้ว!”

เย่หวยจางสะบัดมือปลดพันธนาการปราณของเย่ซินเอ๋อร์ออก เดิมทีนางอยากเข้าไปดูว่าเย่เฉินบาดเจ็บหรือไม่ แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาอำมหิตของเย่หวยจาง สุดท้ายจึงได้แต่ก้มหน้าเดินจากไป

ทางด้านเย่เฉิน ทันทีที่ปิดประตูห้อง ร่างกายก็รู้สึกหมุนคว้างราวกับโลกพลิกกลับด้าน

“ไม่ไหว... ทนไม่ไหวแล้ว!” หลังจากฝืนทนอาการบาดเจ็บภายในจนถึงที่สุด เย่เฉินก็ถึงขีดจำกัด ทัศนียภาพเบื้องหน้ามืดดับลง และเขาก็หมดสติไปในที่สุด