ครอบครัวของไก่

"ไอ้สารเลวเจียง สารภาพมาซะดีๆ ว่าทั้งวันที่ต้องเผชิญหน้ากับคุณหนูตระกูลซูที่ทั้งสวยทั้งสะพรั่งคนนั้น แกหวั่นไหวบ้างไหม?"

"สาวน้อยบอบบางน่าทะนุถนอมขนาดนั้น ไอ้หมาป่าเจ้าเล่ห์ ในใจแกคงคันยิบๆ เหมือนมีแมวมาข่วนเลยล่ะสิ?"

"ฉันว่านะ ฉากฮีโร่ช่วยสาวในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำนั่น แกคงกำกับและแสดงเองทั้งหมดเลยใช่ไหม"

เฝิงเซียวเซียว "สอบสวน" เจียงมู่หยางไม่หยุดปากตลอดทาง

เจียงมู่หยางล้วงกระเป๋า ส่ายหน้าด้วยความระอา ตั้งแต่ก้าวออกจากโรงพยาบาลเซนต์แมรี เฝิงเซียวเซียวก็เกาะติดเขาเป็นเงาตามตัว ราวกับต้องเค้นคำตอบจากปากเขาให้ได้ถึงจะยอมสงบปากสงบคำ

ไป๋ชูหรันอุ้มเหมิงเหมิงเดินนำหน้า สองแม่ลูกที่ความสวยทะลุปรอทกลายเป็นจุดดึงดูดสายตาที่สุดในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ผู้คนรอบข้างต่างพากันเหลียวมองจนคอแทบเคล็ด

"หม่าม้า เหมิงเหมิงอยากลงแล้วค่ะ"

ยัยหนูตัวน้อยดิ้นขลุกขลิกในอ้อมกอดจนไป๋ชูหรันปล่อยตัวลงพื้น จากนั้นเหมิงเหมิงก็วิ่งร่าเริงไปคว้าปลายนิ้วใหญ่ของเจียงมู่หยาง จูงปะป๊าให้เดินตามไปทันหม่าม้า ส่วนมือเล็กๆ อีกข้างก็คว้าปลายนิ้วเรียวงามของแม่ไว้

มือซ้ายจูงปะป๊า มือขวาจูงหม่าม้า ยัยหนูตัวน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยความสุขสมบูรณ์แบบอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เธอแกล้งย่อขาลงแล้วแกว่งตัวไปมาระหว่างคนทั้งสองเหมือนเล่นชิงช้า เสียงหัวเราะใสกังวานดังก้องไปทั่วบริเวณ

เจียงมู่หยางและไป๋ชูหรันไม่ได้สนทนากันมากนัก แต่ทั้งคู่ต่างมอบความอบอุ่นให้เหมิงเหมิงอย่างเต็มที่

เฝิงเซียวเซียวเดินตามหลังด้วยความเซ็ง เมื่อมองดู "ครอบครัวสามคน" เบื้องหน้า เธอก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นดั่งหลอดไฟดวงยักษ์ขนาดสองล้านวัตต์ที่สว่างจนแสบตา ทว่าเธอก็ยังไม่จากไป เพราะต้องจับตาดูไม่ให้ "ไอ้สารเลว" คนนี้รังแกไป๋ชูหรัน

เกือบหกโมงเย็น

หลังจากเดินเที่ยวจนทั่วพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำและถ่ายรูปไว้มากมาย เหมิงเหมิงที่ซนมาทั้งวันก็เริ่มหมดแรง เธอปีนขึ้นขี่คอเจียงมู่หยาง กอดศีรษะปะป๊าไว้แน่นไม่ยอมขยับ มีเพียงดวงตากลมใสที่ยังคงทอประกายระยิบระยับ

ไป๋ชูหรันทัดปอยผมข้างขมับ เงยหน้ามองลูกสาวแล้วเอ่ยเสียงเบา "เหมิงเหมิงเหนื่อยแล้วใช่ไหมคะ เราไปหาอะไรทานก่อนกลับบ้านดีไหม?"

"อื้อ ดีค่ะ" เหมิงเหมิงพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะอ้อนเสียงหวาน "หม่าม้า หนูอยากกินเคเอฟซีได้ไหมคะ?"

ไป๋ชูหรันขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะเตือนเรื่องอาหารขยะ แต่เจียงมู่หยางชิงยิ้มแล้วกล่าวตัดบท "ไม่มีปัญหา เหมิงเหมิงอยากกินอะไร เรากินอันนั้น"

"โอเย้! ปะป๊าจงเจริญ!" เหมิงเหมิงชูมือเล็กๆ ขึ้นสูง ร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้น

ไป๋ชูหรันตวัดสายตาค้อนขวับใส่เจียงมู่หยางอย่างแรง ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนี่!

"ไปกันเถอะ เจ้าหญิงน้อยเหมิงเหมิง ไปทานข้าวกัน!"

เจียงมู่หยางทำเป็นไม่เห็นสายตาพิฆาต เขาอุ้มเหมิงเหมิงลงมาไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินนำออกไป ยัยหนูโผล่หัวน้อยๆ ออกจากไหล่ปะป๊า โบกมือเรียกไป๋ชูหรันและเฝิงเซียวเซียว "หม่าม้า น้าเซียวเซียว รีบตามมาเร็วๆ ค่ะ"

สิบนาทีต่อมา

ทั้งสี่คนนั่งอยู่ในร้านเคเอฟซี

เหมิงเหมิงชี้ไปที่ชุดถังครอบครัวในเมนู เฝิงเซียวเซียวจึงทักขึ้น "ชุดถังครอบครัวเขามีไว้ให้ครอบครัวกินกัน ตอนนี้เนี่ยนะ..."

เธอพูดไม่จบ แต่ปรายตามองเจียงมู่หยางอย่างท้าทาย ราวกับจะบอกว่า แกไม่ใช่ครอบครัวเดียวกับพวกเรา!

เจียงมู่หยางยิ้มบาง "ใครบอกแก ว่าชุดถังครอบครัวมีไว้ให้ครอบครัวกิน?"

"ก็ต้องกินกันทั้งครอบครัวสิ!" เฝิงเซียวเซียวแบมือ พูดอย่างเป็นธรรมชาติ

"ชุดถังครอบครัว จริงๆ แล้วมันคือ..." มุมปากเจียงมู่หยางยกขึ้นเล็กน้อย "ครอบครัวของไก่..."

เฝิงเซียวเซียวชะงักงันด้วยความงง

เจียงมู่หยางร่ายต่อ "จำได้ว่าเคยอ่านข่าว มีผู้หญิงในอเมริกาเห็นโฆษณาชุดถังครอบครัวเลยสั่งมา ปรากฏว่ามันไม่พอกินสำหรับทั้งบ้าน เธอรู้สึกว่าถูกหลอกจึงฟ้องเคเอฟซีข้อหาโฆษณาเกินจริง เรียกค่าเสียหายยี่สิบล้านดอลลาร์ ซึ่งทางเคเอฟซีตอบกลับศาลว่า คำว่าครอบครัวในชุดถังนั้น หมายถึงครอบครัวของไก่..."

"ใครจะไปเชื่อแก!"

เฝิงเซียวเซียวรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูล เตรียมใช้ความจริงตบหน้าเจียงมู่หยางให้หงาย

ทว่าครึ่งนาทีต่อมา...

เฝิงเซียวเซียวทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เก็บโทรศัพท์ลงทันที เธอทัดปอยผมข้างแก้มแล้วขยับเข้าไปใกล้เหมิงเหมิง ยิ้มหวาน "เหมิงเหมิงอยากกินชุดถังครอบครัวใช่ไหมจ๊ะ? เดี๋ยวอาเซียวเซียวสั่งให้เอง"

"ขอบคุณค่ะน้าเซียวเซียว"

เหมิงเหมิงเป็นเด็กดีที่มีมารยาท เฝิงเซียวเซียวเม้มปากยิ้ม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วใช้นิ้วจิ้มแก้มตัวเอง ยัยหนูจึง "จุ๊บ" แก้มเธอหนึ่งที ส่งผลให้เฝิงเซียวเซียวเดินไปสั่งอาหารด้วยความฟินสุดขีด

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งหมดออกจากร้าน

แม้เหมิงเหมิงจะไม่ได้ดื่มโค้กหรือกินไอศกรีม แต่ได้น่องไก่ชิ้นโตกับสเต็กไก่ ยัยหนูตัวน้อยก็มีความสุขล้นปรี่

เจียงมู่หยางนั่งประจำที่คนขับรถบีเอ็มดับเบิลยู เอ็กซ์ห้า มองผ่านกระจกหลังไปยังไป๋ชูหรันที่อุ้มเหมิงเหมิงอยู่เบาะหลัง "บ้านคุณอยู่ที่ไหน?"

ไป๋ชูหรันตอบสั้นๆ น้ำเสียงเรียบเฉย "กวนเหอจิ่นถิง"

"อืม"

เจียงมู่หยางพยักหน้า เปิดระบบนำทางแล้วขับออกจากที่จอดมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย ส่วนรถหงฉี เอชเก้า ของเขาจอดทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลเซนต์แมรี โดยให้ซูเสี่ยวเสี่ยวส่งคนขับกลับไปยังซั่วอั้นเซียงเฉวียนแล้ว

หลังจากขึ้นรถได้ไม่นาน เหมิงเหมิงก็หลับปุ๋ย ไป๋ชูหรันตบหลังลูกเบาๆ พร้อมกระซิบคุยเรื่องงานกับเฝิงเซียวเซียว เจียงมู่หยางไม่ได้แทรกบทสนทนา เขาเพียงขับรถอย่างเงียบเชียบ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า รถก็เข้าสู่ลานจอดใต้ดินของกวนเหอจิ่นถิง

เมื่อรถจอดสนิท ไป๋ชูหรันห่มผ้าผืนเล็กให้เหมิงเหมิงแล้วอุ้มลงจากรถ ขณะที่เจียงมู่หยางกำลังจะเดินเข้าไปดู เฝิงเซียวเซียวก็ก้าวมาขวางหน้าไว้ มือหนึ่งเท้าสะเอว อีกมือโบกไล่ "ไอ้สารเลวเจียง เอากุญแจรถคืนฉันมา แล้วแกกลับไปได้แล้ว"

เจียงมู่หยางมองเหมิงเหมิงที่หลับปุ๋ยในอ้อมกอดแม่ เขาไม่พูดอะไรและโยนกุญแจรถให้เฝิงเซียวเซียวทันที

เฝิงเซียวเซียวส่งเสียง "หึ" ในลำคอ วิ่งไปควงแขนไป๋ชูหรันมุ่งหน้าไปยังลิฟต์

เจียงมู่หยางยืนนิ่งมองส่งจนพวกเธอหายลับไป จึงค่อยเรียกแท็กซี่หน้าหมู่บ้านเพื่อกลับไปยังซั่วอั้นเซียงเฉวียน

ระหว่างทาง ในใจของเจียงมู่หยางกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ไม่รู้ว่าเมื่อเหมิงเหมิงตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าไม่มีปะป๊าอยู่ด้วย จะมีปฏิกิริยาอย่างไร จะร้องไห้หรือจะงอแงไหม?

เธอต้องเสียใจมากแน่ๆ...

เขาต้องยอมรับว่า แม้จะแยกจากกันเพียงไม่กี่นาที แต่เขาก็เริ่มคิดถึงลูกสาวสุดที่รักเสียแล้ว

เจียงมู่หยางหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความทางวีแชตไปหาไป๋ชูหรัน "เหมิงเหมิงหลับสบายดีไหม?"

รออยู่หลายนาที แต่ไม่มีการตอบกลับ คงไม่เห็นหรือไม่ก็ไม่อยากตอบ

"เฮ้อ..."

เขาถอนหายใจ ตั้งใจว่าพรุ่งนี้เช้าจะรีบมาหาเหมิงเหมิงทันที

กวนเหอจิ่นถิงกับซั่วอั้นเซียงเฉวียนอยู่ไม่ไกลกัน ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเขาก็ถึงบ้าน

เจียงมู่หยางลงจากรถ เดินมุ่งหน้าไปยังวิลล่า ยกมือเตรียมปลดล็อกประตูอัจฉริยะ ทว่าในจังหวะที่มือเกือบแตะเครื่องสแกนลายนิ้วมือ เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างจึงชะงักทันที

วินาทีต่อมา เจียงมู่หยางย่อตัวลงอย่างรวดเร็วแล้วม้วนตัวหลบไปด้านข้าง

เกือบจะในเวลาเดียวกันนั้นเอง

ปัง! ปัง! ปัง!

ประตูเหล็กบานใหญ่ของวิลล่าถูกกระสุนยิงจนเป็นรูพรุน ประกายไฟกระเด็นว่อนไปทั่วบริเวณ!