ปะป๊า คุณเป็นเทพเซียนหรือเปล่าคะ?

ภายในห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง

"ปะป๊า ดูชุดนี้สิคะ สวยที่สุดเลย!"

เหมิงเหมิงวิ่งกระโดดโลดเต้นนำหน้าพลางชี้ไปยังชุดในตู้กระจก พร้อมกวักมือเรียกปะป๊าเสียงใส

เจียงมู่หยางเงยหน้ามองตาม

สิ่งที่ลูกสาวถูกใจคือชุดกระโปรงผ้าโปร่งจีบรอบสีเขียวอ่อน ประดับกลีบดอกไม้เล็กๆ สีขาว ครีม และชมพู ยามสวมอยู่บนหุ่นโชว์ดูราวกับภูตน้อยผู้น่ารัก ไม่แปลกใจเลยที่เหมิงเหมิงจะตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น

"ปะป๊า เร็วๆ สิคะ"

ขาเล็กๆ วิ่งกลับมาหาเจียงมู่หยาง สองมือน้อยคว้าปลายนิ้วเขาดึงให้เดินเข้าไปในร้าน ตรงดิ่งไปยังชุดกระโปรงตัวนั้นทันที

"หนูน้อยตาถึงจังเลยค่ะ ชุดนี้เหมาะกับเด็กผู้หญิงที่สวยและน่ารักแบบหนูที่สุด อยากลองสวมดูไหมคะ?" พนักงานขายสาวรีบปรี่เข้ามาต้อนรับ พร้อมก้มตัวลงพูดกับเหมิงเหมิงด้วยรอยยิ้ม

เหมิงเหมิงเขินอายจนหลบไปอยู่ข้างหลังเจียงมู่หยาง แต่ยังแอบชะโงกหัวเล็กๆ ออกมามองชุดกระโปรงตัวนั้นอย่างไม่วางตา

พนักงานสาวรีบหันไปประจบเจียงมู่หยาง "คุณผู้ชายคะ ลูกสาวของคุณสง่าราศีดีมาก ชุดนี้ราวกับตัดเย็บมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ สวมแล้วต้องสวยมากแน่ๆ ให้ฉันนำลงมาให้ลองดูนะคะ?"

เจียงมู่หยางก้มมองลูกสาว ซึ่งเหมิงเหมิงก็เงยหน้าขึ้นมองพอดี แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"ตกลง นำลงมาให้ลองเถอะ" เจียงมู่หยางลูบหัวลูกสาวเบาๆ พร้อมพยักหน้า

"ได้เลยค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ"

พนักงานสาวส่งยิ้มกว้างก่อนจะรีบไปนำชุดมาให้

ไม่นานนัก เหมิงเหมิงในชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีเขียวอ่อนก็ปรากฏตัว เธอหมุนตัวไปมารอบๆ ต่อหน้าปะป๊า ดูราวกับภูตน้อยร่าเริงจนพนักงานในร้านต่างพากันเอ่ยชมไม่ขาดปาก

เด็กหญิงตัวน้อยปลื้มใจจนเนื้อเต้น

แม้พนักงานจะประจบเพื่อยอดขาย แต่คำชมเหล่านั้นล้วนมาจากใจจริง

เดิมทีเหมิงเหมิงก็งดงามราวกับสลักจากหยก มีความสวยตามธรรมชาติอยู่แล้ว เมื่อสวมชุดนี้ยิ่งขับกลิ่นอายสดใสมีชีวิตชีวาจนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องตาวาว

ทันใดนั้น เหมิงเหมิงเหลือบไปเห็นเสื้อยืดลายการ์ตูนซุกซนบนราวแขวน นัยน์ตาก็เป็นประกายวาววับ เธอชี้ไปที่เสื้อตัวนั้นทันที "ปะป๊า ตัวนี้หนูก็อยากได้ค่ะ"

"ได้สิ" เจียงมู่หยางยิ้มพลางพยักหน้า แล้วโบกมือส่งสัญญาณให้พนักงาน

พนักงานสาวเข้าใจทันที รีบนำเสื้อตัวนั้นมาให้ลอง

"เย้!"

เหมิงเหมิงโห่ร้องดีใจลั่นร้าน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

มือขวาของเจียงมู่หยางหิ้วถุงช้อปปิ้งห้าใบ มือซ้ายจูงมือน้อยๆ ของเหมิงเหมิงเดินออกจากร้านเสื้อผ้าเด็ก

เหมิงเหมิงเกาะนิ้วปะป๊าวิ่งกระโดดโลดเต้น ใบหน้าฉายความสุขล้นปรี่

"โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ!"

พนักงานหลายคนก้มตัวส่งแขกพร้อมกันด้วยรอยยิ้มระรื่น

เจียงมู่หยางคือลูกค้ารายใหญ่ การมาเยือนครั้งนี้ใช้จ่ายไปกว่าหมื่นหยวน ย่อมต้องดูแลให้ถึงที่สุดเป็นธรรมดา

ทว่าการซื้อเสื้อผ้าสิบกว่าชุดยังไม่พอสำหรับเหมิงเหมิง เธอจูงมือปะป๊าให้เดินเที่ยวต่อทันที

เจียงมู่หยางถูกลูกสาวสุดที่รักลากทัวร์ห้างทีละชั้นอย่างจนใจแต่เปี่ยมสุข ทั้งคู่ช้อปปิ้งกันอย่างบ้าคลั่ง!

ดูเหมือนเหมิงเหมิงจะโปรดปรานชุดกระโปรงเป็นพิเศษ ในบรรดาของที่ซื้อมา แปดส่วนเป็นชุดกระโปรง ทั้งสายเดี่ยว ชุดเดรส ชุดเจ้าหญิง ชุดจีบรอบ นอกจากนี้ยังมีหมวก กิ๊บติดผม สร้อยข้อมือ และเครื่องประดับอีกมากมาย

เนื่องจากของเยอะเกินไป เจียงมู่หยางต้องเดินลงไปที่ลานจอดรถใต้ดินถึงสองรอบเพื่อเก็บของเข้ารถก่อนจะกลับขึ้นมาช้อปปิ้งต่อ

วันนี้เจ้าหญิงน้อยเหมิงเหมิงมีความสุขจนล้นอก!

หลังจากเดินเที่ยวเกือบสามชั่วโมง เด็กหญิงผู้มีพลังล้นเหลือก็หมดแรงในที่สุด เธอนั่งขี่คอเจียงมู่หยาง สองมือน้อยทิ้งลงข้างตัว ใบหน้าซบลงบนหัวปะป๊า

แก้มยุ้ยๆ ถูกกดจนบิดเบี้ยวเล็กน้อย ริมฝีปากสีชมพูนุ่มนิ่มยื่นออกมาเป็นรูปปากปลาทองน่ารัก

ท่าทางนี้ไม่เพียงไม่ทำลายภาพลักษณ์ แต่กลับยิ่งเพิ่มความซุกซนจนน่าเอ็นดู

ตอนนี้เจ้าหญิงน้อยเหนื่อยจริงจัง เธอเหมือนลูกแมวขี้เกียจที่เกาะติดปะป๊าไม่ยอมห่าง

"เหมิงเหมิง เหนื่อยแล้วใช่ไหมครับ?" เจียงมู่หยางใช้มือหนึ่งประคองลูกสาว อีกมือถือของ พลางถามเสียงเบา

เหมิงเหมิงทำปากยื่น "ปะป๊าไม่เข้าใจหรอกค่ะ แบบนี้เขาเรียกว่าเหนื่อยแต่มีความสุข วันนี้เหมิงเหมิงยังเดินไม่จุใจเลย แต่ที่หยุดเพราะสงสารปะป๊าต่างหากค่ะ"

"ยัยหนูคนนี้..." เจียงมู่หยางหัวเราะอย่างจนใจ

เป็นอย่างที่คิด สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าผู้หญิงล้วนมีพรสวรรค์ด้านการช้อปปิ้งมาแต่กำเนิด และไม่เกี่ยงเรื่องอายุด้วย

แม้จะเหนื่อยแต่ก็ยังไม่เต็มอิ่ม เธออ้อนเจียงมู่หยางต่อ "ปะป๊า พรุ่งนี้เรามาเดินเที่ยวกันอีกได้ไหมคะ? เหมิงเหมิงยังอยากได้ชุดกระโปรงสวยๆ อีกเยอะเลย"

เจียงมู่หยางบีบแขนเล็กๆ นุ่มนิ่มของลูกสาวเบาๆ แล้วกล่าวอย่างใจป้ำ "ไม่มีปัญหา อยากซื้อเมื่อไหร่ก็ซื้อ อยากได้เท่าไหร่ก็เอาเลย บ้านเราหลังใหญ่ ซื้อมาเยอะแค่ไหนก็ใส่พอ"

เหมิงเหมิงกะพริบตา แววตากังวลวูบหนึ่งก่อนถามเสียงใส "แล้วปะป๊า จะถูกเหมิงเหมิงใช้เงินจนจนหรือเปล่าคะ?"

เจียงมู่หยางหัวเราะร่วน "เงินปะป๊ามีมากจนใช้ไม่หมดหรอก ลูกไม่ต้องกังวล อยากได้อะไรปะป๊าจะซื้อให้หมดเลย"

"ปะป๊าจงเจริญ ม๊วฟๆ!" เหมิงเหมิงโห่ร้องพร้อมส่งจูบให้ปะป๊ารัวๆ อย่างมีความสุข "เหมิงเหมิงจะซื้อชุดกระโปรงให้เต็มห้อง ซื้อตุ๊กตาให้เต็มห้อง แล้วก็ซื้อหมวกกับกิ๊บติดผมให้เต็มห้องเลย!"

เมื่อเห็นท่าทางมีความสุขของลูกสาว ภายในใจของเจียงมู่หยางก็รู้สึกเติมเต็มอย่างยิ่ง

ลูกสาวสุดที่รักของเขา ย่อมต้องตามใจให้ถึงที่สุด ต่อให้เหมิงเหมิงอยากได้ดาวบนฟ้า เขาก็จะหาทางสอยลงมาให้เธอให้ได้

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง เจียงมู่หยางก็พาเหมิงเหมิงกลับมาถึงซั่วอั้นเซียงเฉวียน

เจียงมู่หยางนั่งบนโซฟา ส่วนเหมิงเหมิงนอนคว่ำอยู่บนตัก ไม่อยากขยับนิ้วแม้แต่นิดเดียว

เขามองร่างเล็กด้วยสายตาอ่อนโยน พลางนวดขาให้เธอเบาๆ

ขาที่นุ่มนิ่มราวกับครีมเปลี่ยนรูปทรงไปตามแรงบีบจากมือใหญ่ของเขา

เมื่อนวดไปถึงต้นขา เหมิงเหมิงก็หัวเราะ "คิกๆๆ" พลางบิดตัวไปมาในอ้อมกอด

"ปะป๊า ไม่เอาแล้วค่ะ มันจั๊กจี้" เหมิงเหมิงจับแขนเจียงมู่หยางพลางอ้อน

เจียงมู่หยางกล่าวเสียงนุ่ม "นี่คือการนวด ช่วยคลายความเหนื่อยล้า เดี๋ยวก็หายเหนื่อยแล้วครับ"

"จริงเหรอคะ?" เหมิงเหมิงกะพริบตาอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก

แต่เธอก็ยอมนอนนิ่งๆ อย่างว่าง่าย เพียงแต่เมื่อถูกสัมผัสโดนจุดจั๊กจี้ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

ไม่กี่นาทีต่อมา เจียงมู่หยางตบก้นเล็กๆ ของเหมิงเหมิงเบาๆ "เอาล่ะ ลุกขึ้นยืนลองดูสิ"

เหมิงเหมิงเกาะขาเจียงมู่หยางลุกขึ้นยืน

ครู่ต่อมา นัยน์ตาของเหมิงเหมิงก็เป็นประกาย เธอเกาะแขนเจียงมู่หยางแล้วกระโดดโลดเต้นบนโซฟา "ว้าว ไม่เหนื่อยแล้วจริงๆ ด้วย ปะป๊า ปะป๊า คุณเป็นเทพเซียนหรือเปล่าคะ?"

เจียงมู่หยางยิ้มบางๆ

เทพเซียนงั้นหรือ?

ต่อให้โลกนี้มีเทพเซียนอยู่จริง เมื่อพบข้า ก็ต้องก้มหัวให้!

"ติ๊งต่อง!"

เสียงกริ่งประตูบ้านดังขึ้นขัดจังหวะ

"เหมิงเหมิงนั่งรอดีๆ นะครับ ปะป๊าจะไปดูว่าใครมา" เจียงมู่หยางกดไหล่ลูกสาวเบาๆ

เหมิงเหมิงนั่งลงบนโซฟาอย่างว่าง่าย "ปะป๊าไปเถอะค่ะ เหมิงเหมิงจะดูแลบ้านให้เอง"

เจียงมู่หยางยิ้มแล้วลุกเดินออกไปนอกประตู

ครู่ต่อมา เขากลับเข้ามาพร้อมกล่องเก็บความเย็นใบหนึ่ง

"เอ๊ะ? ปะป๊า นั่นอะไรเหรอคะ?" เหมิงเหมิงชะโงกหัวถามเสียงใส

มุมปากของเจียงมู่หยางยกขึ้นเล็กน้อย "สิ่งนี้เหรอ สิ่งนี้คือสมุนไพรครับ"

พอได้ยินว่าเป็นสมุนไพร เหมิงเหมิงก็ทำปากยื่น รู้สึกว่าน่าเบื่อขึ้นมาทันที

ทว่าภายในใจของเจียงมู่หยางกลับยินดียิ่ง

สิ่งที่อยู่ในกล่องนี้ คือสมุนไพรสำหรับกลั่นยาชำระไขกระดูก

นึกไม่ถึงว่าซูกวนเฉินจะรวบรวมได้ครบภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวัน สมคำร่ำลือว่าเส้นสายกว้างขวางและทรงอำนาจจริงๆ

ในเมื่อสมุนไพรครบแล้ว เจียงมู่หยางย่อมไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เขาเตรียมจะกลั่นยาชำระไขกระดูกในคืนนี้เลย!