เจ้าหญิงตัวน้อยกับอัศวินผู้พิทักษ์

เจียงมู่หยางค่อยๆ ยื่นมือขวาไปกุมมือน้อยๆ ของเหมิงเหมิงไว้แผ่วเบา พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เหมิงเหมิงไม่ต้องกลัวนะ ปะป๊าอยู่ตรงนี้แล้ว จะปกป้องหนูตลอดไป..."

น่าประหลาดที่เพียงคำพูดไม่กี่ประโยค คิ้วที่ขมวดมุ่นของเด็กน้อยก็ค่อยๆ คลายออก ลมหายใจเริ่มกลับมาสม่ำเสมอ ขนตางอนยาวสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาคู่ใสจะปรือเปิดขึ้น

ทันทีที่เห็นใบหน้าของเจียงมู่หยาง เหมิงเหมิงก็ดีใจจนเนื้อเต้น นัยน์ตาวาววับเป็นประกายพลางร้องเรียกเสียงใส "ปะป๊า~"

"ปะป๊าอยู่นี่แล้วครับ" เจียงมู่หยางยิ้มอบอุ่น น้ำเสียงนุ่มนวล

"ปะป๊า อุ้มหน่อย..." เหมิงเหมิงชูแขนป้อมๆ ทั้งสองข้าง ออดอ้อนด้วยท่าทางน่ารัก

เจียงมู่หยางยิ้มกว้าง รับตัวลูกสาวมาจากอ้อมกอดของไป๋ชูหรัน ร่างเล็กๆ ที่เบาหวิว นุ่มนิ่ม และมีกลิ่นหอมกรุ่น ทำให้เขารู้สึกราวกับได้ครอบครองโลกทั้งใบไว้ในอ้อมแขน

"ปะป๊าหายไปไหนมาคะ หนูคิดว่า... คิดว่าปะป๊าไม่เอาเหมิงเหมิงแล้ว" เด็กน้อยโอบรอบคอเขาพลางทำปากยื่น แสดงท่าทางน้อยใจ

สัมผัสแห่งความโหยหาและพึ่งพิงนี้ ทรงพลังเสียจนต่อให้หัวใจของเจียงมู่หยางจะเป็นน้ำแข็งหมื่นปี ก็ต้องละลายกลายเป็นสายน้ำใสในพริบตา

เขายิ้มพลางกระซิบข้างหู "ปะป๊าไปจัดการคนเลวมาครับ ไล่พวกที่รังแกเหมิงเหมิงให้หนีไปหมดแล้ว ต่อไปนี้จะไม่มีใครทำอะไรหนูได้อีก"

"คนเลว... คนเลว..."

เพียงคำว่าคนเลว ความทรงจำอันน่าสะพรึงกลัวก็ถาโถมเข้าใส่ดุจคลื่นยักษ์ ความหวาดกลัวเริ่มแผ่ซ่านจนร่างเล็กในอ้อมกอดสั่นเทา เจียงมู่หยางรีบตบหลังปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน "ไม่ต้องกลัวนะ มีปะป๊าอยู่ทั้งคน ปะป๊าเป็นซูเปอร์แมน จะปกป้องเหมิงเหมิงไม่ให้ใครมาทำร้ายได้เด็ดขาด หนูไม่เชื่อใจปะป๊าเหรอครับ?"

"มะ... ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ" เหมิงเหมิงซุกหน้าลงกับอกเขา พูดเสียงอู้อี้ "หนูเชื่อใจปะป๊า ปะป๊าเก่งที่สุด! คนเลวทุกคนสู้ปะป๊าไม่ได้หรอก!"

"แบบนี้สิถึงจะถูก" เจียงมู่หยางยิ้มพลางใช้นิ้วเขี่ยจมูกเล็กๆ ของลูกสาวเบาๆ "เหมิงเหมิงไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น แค่เป็นเจ้าหญิงตัวน้อยที่ไร้กังวลก็พอ ปะป๊าจะเป็นอัศวินผู้พิทักษ์ให้เอง ตราบใดที่มีปะป๊าอยู่ ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้ลงมา ก็อย่าหวังว่าจะแตะต้องหนูได้แม้แต่ปลายก้อย!"

"ปะป๊า หนูเป็นเจ้าหญิงเหรอคะ?" เหมิงเหมิงเม้มปาก มองเขาด้วยแววตาคาดหวัง

"แน่นอนสิ เหมิงเหมิงเป็นเจ้าหญิงที่สวยและน่ารักที่สุดในโลกเลย!" เจียงมู่หยางพยักหน้าหนักแน่น ก่อนจะนึกขึ้นได้ "เจ้าหญิงเหมิงเหมิง อยากขี่คอสูงๆ ไหมครับ?"

"อื้อ?" เด็กน้อยกะพริบตาใสซื่อ "ขี่คอสูงๆ คืออะไรคะ?"

"ขี่คอสูงๆ ก็คือ..."

เจียงมู่หยางลากเสียงยาว ก่อนจะช้อนเอวเหมิงเหมิงยกขึ้นเหนือศีรษะ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้น เขาชูเธอขึ้นนั่งบนบ่าได้อย่างง่ายดาย ขาป้อมๆ สองข้างห้อยลงข้างลำคอของเขา

เจ้าตัวเล็กไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย สองมือน้อยๆ จับศีรษะของเจียงมู่หยางไว้พลางหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข

เจียงมู่หยางบีบน่องเล็กๆ ของลูกสาว เอียงหน้าเล็กน้อยแล้วกล่าว "เจ้าหญิงเหมิงเหมิง กรุณานั่งให้มั่น เราจะออกเดินทางกันแล้วนะ~"

"ออกเดินทาง!" เหมิงเหมิงชูกำปั้นน้อยๆ ตะโกนเสียงใสด้วยความตื่นเต้น

"ฮ่าๆ..." เจียงมู่หยางหัวเราะร่า พาเหมิงเหมิงเดินหมุนเป็นวงกลมภายในห้องพักผ่อน เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังระงมไม่ขาดสาย

เมื่อเห็นภาพนั้น หินก้อนใหญ่ที่กดทับใจของไป๋ชูหรันก็มลายหายไปสิ้น เธอรู้สึกจมูกพองโต ขอบตาแดงระเรื่อด้วยความตื้นตัน การมีพ่ออยู่เคียงข้างเป็นเรื่องเรียบง่าย แต่สำหรับเหมิงเหมิง มันคือความสุขที่โหยหามาตลอดชีวิต

หลังจากหมุนอยู่หลายรอบ เหมิงเหมิงก็ก้มลงฟุบศีรษะของเจียงมู่หยางแล้วอ้อน "ปะป๊า วางเหมิงเหมิงลงเถอะค่ะ"

"เป็นอะไรไปครับ ไม่ชอบขี่คอสูงๆ แล้วเหรอ?"

"ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่" เหมิงเหมิงรีบส่ายหน้า "เหมิงเหมิงชอบมากเลยค่ะ แต่ปะป๊าต้องเหนื่อยแน่ๆ ปะป๊าต้องพักผ่อนนะคะ"

"ก็จริง งั้นเราพักกันเถอะ"

เจียงมู่หยางยิ้มด้วยความตื้นตัน ใช้สองมือช้อนตัวลูกสาวขึ้นพร้อมตะโกน "ทะยานฟ้า~" เขาส่งตัวเหมิงเหมิงขึ้นสูงลิ่วก่อนจะวางลงบนพื้นท่ามกลางเสียงกรีดร้องอย่างตื่นเต้น แก้มเล็กๆ ของเด็กน้อยแดงปลั่ง นัยน์ตาดุจพลอยล้ำค่าส่องประกายระยิบระยับ

ความรู้สึกตื่นเต้นและแปลกใหม่เช่นนี้ เป็นสิ่งที่เหมิงเหมิงไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต

"ปะป๊า~" เหมิงเหมิงจับขากางเกงเขาไว้แน่น ส่งเสียงเรียกเบาๆ ราวกับลูกแมวน้อย

เจียงมู่หยางย่อตัวลง ยิ้มตอบ "ปะป๊าอยู่นี่ครับ"

"เจ้าหญิงเหมิงเหมิงผู้มีความสุข ตัดสินใจให้รางวัลปะป๊าด้วยจุ๊บแห่งความรักหนึ่งที~" เด็กน้อยยื่นริมฝีปากนุ่มนิ่มออกมาเตรียมจุมพิต

มาแล้ว! เจียงมู่หยางในฐานะคนเป็นพ่อ หัวใจเต้นรัว รีบสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วยื่นหน้าเข้าไปหา

"จุ๊บ~"

ทันทีที่สัมผัสได้ถึงริมฝีปากนุ่มนิ่มที่ประทับลงบนแก้ม เจียงมู่หยางรู้สึกมีความสุขจนแทบจะสลบไปตรงนั้น

"ปะป๊า เหมิงเหมิงก็อยากได้จุ๊บด้วยค่ะ" เด็กน้อยพองแก้ม พร้อมใช้นิ้วเล็กๆ จิ้มที่แก้มตัวเอง

เจียงมู่หยางสะกดกลั้นความตื่นเต้น ยื่นปากไปจุมพิตแก้มป้อมสีชมพูของลูกสาวหนึ่งที เหมิงเหมิงหัวเราะคิกคัก ดวงตาโค้งมนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

ภายนอกเจียงมู่หยางดูสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับราวกับภูเขาไฟระเบิด แผ่นดินสั่นสะเทือนด้วยความปลาบปลื้ม

เหมิงเหมิงใช้สองมือน้อยๆ กอดแขนเขาไว้ ถามด้วยความคาดหวังและระมัดระวัง "ปะป๊า จะอยู่กับเหมิงเหมิงตลอดไปไหมคะ?"

"แน่นอนที่สุด" เจียงมู่หยางพยักหน้าหนักแน่น "ปะป๊าจะอยู่ข้างๆ และปกป้องเหมิงเหมิงตลอดกาล"

"ฮิฮิ~" เหมิงเหมิงยิ้มกว้าง ยื่นมือน้อยๆ ให้เขา "ปะป๊า เรามาเกี่ยวก้อยสัญญากันเถอะ"

"ตกลง!"

มือของเหมิงเหมิงเล็กมากจนต้องใช้ทั้งมือโอบรอบนิ้วก้อยของเจียงมู่หยางไว้ แล้วเริ่มท่องคำสัญญาอย่างจริงจัง "เกี่ยวก้อยสัญญา ห้ามคืนคำ ตลอดร้อยปี... ปะป๊าท่องด้วยสิคะ~"

เจียงมู่หยางยิ้มด้วยความเอ็นดูแล้วท่องตาม เสียงทุ้มทรงพลังของผู้ชายและเสียงใสไร้เดียงสาของเด็กน้อย ประสานกลมกลืนเป็นท่วงทำนองแห่งความรัก

"เกี่ยวก้อยสัญญา ห้ามคืนคำ ตลอดร้อยปี..."

เมื่อท่องจบ เหมิงเหมิงก็ชูนิ้วหัวแม่มือขวากดลงบนนิ้วของเจียงมู่หยาง เป็นอันเสร็จสิ้นพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นเจ้าตัวเล็กก็ชูสองมือ ส่ายก้นไปมาอย่างลำพองใจ

เมื่อเห็นภาพนี้ ไป๋ชูหรันจึงเบาใจได้อย่างสมบูรณ์ ในที่สุด บาดแผลทางใจของเหมิงเหมิงก็ถูกลบเลือนไปจนหมดสิ้น