เหตุการณ์จับตัวประกัน

"คนที่อยู่ข้างในฟังให้ดี! แกถูกล้อมไว้หมดแล้ว วางอาวุธแล้วยอมจำนนเดี๋ยวนี้!" จ้าวอันนาตะโกนก้องสั่งการหน้าห้องสอบสวน

"ที่แท้ก็เป็นตำรวจหญิงงั้นเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า!" เสียงทุ้มหยาบดังลอดออกมา แฝงความคลุ้มคลั่งอย่างปิดไม่มิด "แม่ดอกไม้เหล็ก ไม่ต้องมาขู่ข้า ข้า 'หม่าอู่' ออกท่องยุทธจักรมานาน หัวนี่แขวนไว้ที่เข็มขัดกางเกงตั้งนานแล้ว! ข้ารู้ว่าความผิดที่ก่อ ต่อให้มีสิบชีวิตก็ไม่พอให้พวกแกยิงเป่าหัว เพราะยังไงก็ต้องตายอยู่ดี แล้วทำไมข้าจะไม่ลองเสี่ยงดูล่ะ? พวกตำรวจสวะ ฟังให้ดี ถ้าไม่อยากให้ผู้กองหยางคนนี้ได้พลีชีพอย่างสมเกียรติ ก็จงทำตัวให้ว่าง่ายเสีย แล้วเตรียมรถที่เติมน้ำมันเต็มถังมาให้ข้า! พวกแกมีเวลาแค่ห้านาที! เร็วเข้า! ขยับตัวกันได้แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

สิ้นเสียงคำราม สีหน้าของตำรวจด้านนอกพลันเคร่งขรึมลงทันที

สถานการณ์เรียบง่ายแต่ตึงเครียด พ่อค้ายาเสพติดนามว่า 'หม่าอู่' อาศัยจังหวะที่ผู้กองหยางผู้สอบปากคำเผลอ พุ่งเข้าจู่โจมแย่งปืนพกแล้วจับผู้กองหยางเป็นตัวประกัน

ทว่าปัญหาคือห้องสอบสวนเป็นพื้นที่พิเศษ มีทางเข้าออกเพียงประตูบานเดียว อีกทั้งระบบกล้องวงจรปิดยังถูกหม่าอู่ทำลายทิ้งจนหมดสิ้น ทำให้ไม่มีใครล่วงรู้สถานการณ์ภายในได้เลย

ด้วยความเหี้ยมเกรียมของมัน หากบุกพังประตูเข้าไป หม่าอู่ย่อมลั่นไกสังหารตัวประกันอย่างแน่นอน

ทุกคนต่างหันไปมองจ้าวอันนา เพราะในบรรดาคนที่อยู่ที่นี่ เธอมีอำนาจตัดสินใจสูงสุด

จ้าวอันนาสูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "หม่าอู่ ใจเย็นๆ อย่าทำร้ายตัวประกัน"

"เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว รถล่ะ? ถ้าครบห้านาทีแล้วยังไม่เห็นรถ ข้าจะยิงทันที ถึงตอนนั้นพวกแกก็เข้ามาเก็บศพเราสองคนได้เลย ฮ่าฮ่าฮ่า!" หม่าอู่คำรามลั่น

จ้าวอันนาขมวดคิ้วมุ่น คนอย่างหม่าอู่เมื่อถูกตัดสินโทษย่อมหนีไม่พ้นโทษประหาร มันรู้ซึ้งถึงจุดจบดี จึงยอมเสี่ยงตายและลงมือโดยไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา หากถึงจุดที่ไม่อาจย้อนกลับได้ มันกล้าฆ่าตัวประกันทิ้งแน่นอน

"เสี่ยวหลี่ ไปเตรียมรถ แล้วติดตั้งเครื่องติดตามไว้ด้วย" จ้าวอันนาเบือนหน้าสั่งลูกน้องเสียงเบา

"ครับ!" เสี่ยวหลี่รีบปลีกตัวไปจัดการทันที

จ้าวอันนาตะโกนเข้าไปในห้องอีกครั้ง "หม่าอู่ อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม ฉันให้คนไปเตรียมรถแล้ว"

"ดี" หม่าอู่ตอบสั้นๆ ก่อนจะเงียบหายไป

บรรยากาศโดยรอบกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจเป็นระยะ

ในตอนนั้นเอง เจียงมู่หยางขยับเข้าไปใกล้จ้าวอันนา ใช้ไหล่ชนเธอเบาๆ แล้วกระซิบถาม "มีกิ๊บติดผมไหม?"

จ้าวอันนาขมวดคิ้ว หันมาถลึงตาใส่เขาทันที "ถอยไปไกลๆ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกควรอยู่!"

"อยากช่วยคนไหม?" เจียงมู่หยางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ถ้าอยากช่วย ก็ส่งกิ๊บติดผมมา"

คำพูดของเจียงมู่หยางราวกับมีมนตร์ขลัง จ้าวอันนากลับเชื่อเขาอย่างประหลาด เธอถอดกิ๊บสีดำเรียบๆ ส่งให้เขาแต่โดยดี

เจียงมู่หยางใช้สองมือดัดกิ๊บให้ตรงเป๊ะ พลางพยักหน้าอย่างพอใจ "เตรียมพังประตูได้เลย"

สิ้นคำ เจียงมู่หยางก็ดีดนิ้วขวาหนึ่งครั้ง

เห็นเพียงแสงสีดำวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดก็ดังลั่นออกมาจากห้องสอบสวน

แม้จ้าวอันนาจะตกใจ แต่ปฏิกิริยาของเธอนั้นว่องไวเหนือชั้น วินาทีที่เสียงร้องดังขึ้น เธอก็เคลื่อนไหวทันที

"ปัง!"

จ้าวอันนาถีบประตูเปิดออก พุ่งทะยานเข้าไปในห้องมุ่งตรงไปหาหม่าอู่

ขณะเดียวกัน ผู้กองหยางที่ถูกจับเป็นตัวประกันก็อาศัยจังหวะนี้ซัดศอกเข้ากลางใบหน้าหม่าอู่เต็มแรง ตามด้วยท่าล็อกมาตรฐาน บิดแขนขวาของมันไพล่หลังจนกระดูกแทบหัก

จ้าวอันนาเตะปืนที่ตกอยู่ข้างตัวหม่าอู่ให้กระเด็นไปไกล ก่อนจะจ่อปากกระบอกปืนเข้าที่หัวของมันแล้วตวาดเสียงกร้าว "ห้ามขยับ!"

หม่าอู่คำรามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งทว่าไร้ผล

ตอนนั้นเอง จ้าวอันนาถึงสังเกตเห็นเลือดไหลซึมที่ข้อมือขวาของหม่าอู่ เมื่อเพ่งมองดูเธอก็ต้องเบิกตากว้าง

มีวัตถุสีดำเรียวยาวชิ้นหนึ่งแทงทะลุข้อมือของหม่าอู่จนทะลุอีกด้าน!

นั่น... คือกิ๊บติดผมของเธอ!

กิ๊บติดผมพุ่งผ่านรูกระสุนบนประตูอย่างแม่นยำ ปักเข้าที่ข้อมือของหม่าอู่ด้วยแรงส่งมหาศาลจนทะลุผ่าน!

ต้องมีความแม่นยำและพลังทำลายล้างเพียงใดกันถึงทำได้ขนาดนี้!

เมื่อรวมกับลูกเตะช่วยชีวิตที่คาดการณ์ได้อย่างเหนือชั้นก่อนหน้านี้ จ้าวอันนายิ่งรู้สึกสงสัยในตัวชายคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

"หยางซาน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?" จ้าวอันนาถาม

หยางซานคือตำรวจหนุ่มจากหน่วยสืบสวนอาชญากรรมที่สอง อายุยี่สิบต้นๆ ผมสั้นสะอาดตา คิ้วเข้มตาโต ดูหล่อเหลาไม่น้อย ทว่าตอนนี้ตามจมูกและปากของเขาเต็มไปด้วยคราบเลือด ใบหน้าดุดันขณะล็อกแขนหม่าอู่ไว้แน่น พลางกัดฟันตอบ "ผมไม่เป็นไร"

จ้าวอันนาถอนหายใจอย่างโล่งอก

เรื่องหลังจากนั้นเป็นไปอย่างง่ายดาย จ้าวอันนาให้คนปฐมพยาบาลแผลของหม่าอู่คร่าวๆ ก่อนจะใส่กุญแจมือนำตัวกลับไปขังไว้ตามเดิม เพื่อรอการพิพากษาจากกฎหมาย

ทว่าในฐานะผู้มีส่วนช่วยมากที่สุดในเหตุการณ์นี้ เจียงมู่หยางกลับต้องมานั่งอยู่ในห้องสอบสวนอีกห้องหนึ่ง เพื่อตอบคำถามของนายตำรวจสองนาย โดยมีจ้าวอันนาและหยางซานนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"ผมว่านะคุณตำรวจทั้งสองคน พวกคุณปฏิบัติกับผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตแบบนี้เหรอ?" เจียงมู่หยางชูกุญแจมือที่ล่ามอยู่ขึ้นมาเอ่ยเย้า

"ขอโทษครับ ผม..." หยางซานฉายแววกระอักกระอ่วน เขากำลังจะลุกขึ้นปลดกุญแจมือให้ แต่ถูกจ้าวอันนาใช้สายตาดุจนต้องนั่งลงตามเดิม

"หึหึ..."

เจียงมู่หยางยิ้มบางๆ เอนหลังพิงเก้าอี้ มองจ้าวอันนาด้วยแววตาขี้เล่น

"เจียงมู่หยาง ฉันขอบคุณในสิ่งที่นายทำ แต่เรื่องนี้ไม่สามารถลบจุดน่าสงสัยในตัวนายได้" จ้าวอันนามองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย "แผลถูกยิงของนายมาจากไหน? คนที่ยิงนายและปืนอยู่ที่ไหน?"

เจียงมู่หยางตอบเรียบๆ "ชานเมืองทิศเหนือ โรงงานร้าง คนร้ายสี่คนลักพาตัวลูกสาวของผม ผมได้รับบาดเจ็บระหว่างต่อสู้กับพวกมัน หลังจากช่วยลูกสาวได้ผมก็ไปโรงพยาบาล ส่วนตอนนี้พวกคนร้ายอยู่ที่ไหน ผมไม่ทราบ"

จ้าวอันนาก้มมองเอกสารบันทึกการรับแจ้งเหตุ ผู้แจ้งระบุว่าได้ยินเสียงคล้ายปืนดังขึ้นที่ชานเมืองทิศเหนือของเมืองหลงเฉิง และภายในรัศมีสองกิโลเมตรมีโรงงานร้างอยู่พอดี

ทุกอย่างดูสอดคล้องกัน และเมื่อดูจากความสามารถที่เจียงมู่หยางแสดงออกมาเมื่อครู่ เขามีพละกำลังเพียงพอที่จะต่อสู้กับคนร้ายสี่คนได้จริงๆ

"เรื่องที่นายพูด ฉันจะไปสืบสวนหาหลักฐาน ระหว่างนี้ นายพักอยู่ที่นี่ก่อน" จ้าวอันนากล่าวเสียงเย็น ก่อนจะเก็บของลุกเดินจากไป

หยางซานส่งยิ้มเป็นมิตรให้เจียงมู่หยางแล้วกระซิบ "ผู้มีพระคุณวางใจเถอะ คุณไม่น่าจะมีปัญหาอะไร"

พูดจบ หยางซานขยิบตาให้หนึ่งครั้งก่อนเดินออกไป

เมื่อทั้งสองจากไป เจียงมู่หยางประสานมือไว้ที่ท้ายทอย ปรับท่าทางให้สบายแล้วค่อยๆ หลับตาลง

ตำรวจหญิงจ้าวอันนาคนนี้ถือว่ามีเหตุผล และบุญคุณช่วยชีวิตก็ส่งผลอยู่บ้าง มิเช่นนั้นเขาคงต้องเสียเวลาอธิบายมากกว่านี้

ส่วนศพของคนร้ายสี่คนในโรงงานร้าง เจียงมู่หยางไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย

บทบาทของเฉินหลินเฟิงในเรื่องนี้ไม่ได้ขาวสะอาด หากมันไม่อยากให้ไฟลามมาถึงตัว ย่อมต้อง 'ช่วย' เจียงมู่หยางทำความสะอาดที่เกิดเหตุและทำลายศพให้สิ้นซาก!

ต่อให้ถอยหลังไปอีกหมื่นก้าว หากศพยังคงอยู่ เจียงมู่หยางก็มีวิธีล้างมลทินให้ตนเองได้อยู่ดี