สามผู้อาวุโสตระกูลเซียว

การกวาดล้างฝูงหมาป่าปีศาจในครั้งนี้ทำให้เซียวเฉินเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้อย่างมหาศาล พลังฝีมือของเขาพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับติดปีก

ซ้ำเมื่อหลินเมิ่งเหยาปลุกกายศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จจนพลังเพิ่มพูนขึ้นอย่างก้าวกระโดด ความกังวลในใจของเซียวเฉินก็มลายหายไปจนสิ้น

กลุ่มคนเหล่านี้ผ่านพ้นวิกฤตมาได้อย่างหวุดหวิด ในที่สุดก็ก้าวออกจากเทือกเขาแห่งความตายได้สำเร็จ ทว่าความหวาดผวาที่ยังตกค้างทำให้ทุกคนยังคงขวัญเสียไม่หาย

ทว่าขณะที่กำลังเตรียมตัวเดินทางกลับตระกูลหลิน จู่ๆ ชายชุดดำปิดหน้าสามคนก็ปรากฏกายขึ้นพร้อมกลิ่นอายพลังกดดันอันแข็งแกร่ง พวกมันพุ่งเข้าล้อมโจมตีเซียวเฉินในทันที!

"ระวัง มีมือสังหาร!"

เสียงเตือนของจวินซินดังขึ้นปลุกสติเซียวเฉินได้ทันท่วงที

วินาทีต่อมา ยอดฝีมือชุดดำทั้งสามลงมือลอบโจมตีอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า คนหนึ่งซัดอาวุธลับดาวกระจาย อีกคนตวัดดาบฟัน และคนสุดท้ายฟาดฝ่ามือเข้าใส่อย่างรุนแรง ทั้งหมดพุ่งเป้าสังหารไปที่เซียวเฉินเพียงผู้เดียว!

"หืม?"

เซียวเฉินชะงักด้วยความตกใจ นึกไม่ถึงว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัดเพียงนี้ เพิ่งรอดพ้นจากกรงเล็บหมาป่าปีศาจ กลับต้องมาเจอกับการลอบสังหารจากชายชุดดำลึกลับ ช่างเป็นโชคชะตาที่อาภัพนัก

ท่าไม้ตายของทั้งสามแฝงจิตสังหารเข้มข้น หมายจะปลิดชีพเซียวเฉินให้สิ้นซากในกระบวนท่าเดียว!

"พี่เซียวเฉิน!"

หลินเมิ่งเหยาหน้าถอดสี นางอุทานเสียงหลงพลางรีบโคจรพลังเข้าต้านทานและโจมตีสวนกลับทันที

"ฝ่ามือทลายว่างเปล่า!"

ฟุ่บ!

หลังจากผ่านสมรภูมิรบจริงมาหลายครั้ง กระบวนท่าของหลินเมิ่งเหยาก็เริ่มชำนาญและดุดันขึ้น อานุภาพที่ระเบิดออกจากฝ่ามือครั้งนี้รุนแรงจนน่าสะพรึงกลัว!

"เกราะปราณแท้!"

"หมัดสังสาระ!"

เซียวเฉินคำรามต่ำพลางกระทืบเท้าอย่างแรง สีหน้าเคร่งขรึมจัด เขาปลดปล่อยปราณแท้ทั้งหมดสร้างเป็นเกราะป้องกันมหึมา ครอบคลุมทุกคนไว้ภายในอย่างแน่นหนา

เกราะนี้ไม่เพียงปกป้องตนเอง แต่ยังคุ้มครองหลินเมิ่งเหยาและจิ้งจอกวิญญาณสามหางไว้ด้วย สิ่งที่เขากังวลที่สุดไม่ใช่ชีวิตตนเอง แต่คือการที่หลินเมิ่งเหยาจะถูกลูกหลงจนบาดเจ็บ

จากนั้น เซียวเฉินโคจรวิชาชกหมัดอันดุดันไร้ผู้ต้านออกไปหนึ่งหมัด แฝงไว้ด้วยความลึกลับซับซ้อนอันเหนือชั้น!

ทันทีที่หมัดสังสาระถูกซัดออกไป พลังแห่งสังสาระก็หมุนวนต่อเนื่องไม่สิ้นสุด รุนแรงราวกับสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงกลางสมรภูมิ!

ยอดฝีมือชุดดำทั้งสามเบิกตากว้างด้วยความตระหนก นึกไม่ถึงว่าระดับพลังของเซียวเฉินจะพุ่งสูงขึ้นรวดเร็วถึงเพียงนี้

"เป็นไปได้อย่างไร!"

"ปราณแท้ขั้นแปด!"

"ยัยหนูนี่... ถึงกับอยู่ในขอบเขตปราณแท้ด้วย!"

การตอบโต้ของเซียวเฉินและหลินเมิ่งเหยารวดเร็วและรุนแรงจนมือสังหารทั้งสามตั้งตัวไม่ติด ฝ่ามือทลายว่างเปล่าเกรียงไกรน่าสะพรึง หมัดสังสาระลึกลับเหนือชั้นทำลายล้างรุนแรง พลังที่แฝงอยู่ในหนึ่งหมัดหนึ่งฝ่ามือล้วนน่าตกใจยิ่งนัก!

ภายใต้การประสานงานที่ลงตัว การล้อมโจมตีถูกทำลายลงในพริบตา กลายเป็นพวกมันเองที่ถูกซัดจนกระเด็นถอยหลังไป!

พรวด พรวด พรวด!

ยอดฝีมือชุดดำทั้งสามกระอักเลือดคำโต ถอยกรูดไปหลายก้าว แววตาเต็มไปด้วยความตระหนกและโกรธแค้น

เซียวเฉินหรี่ตาลง เปิดใช้งานเนตรสังสาระทันทีจนมองทะลุการปลอมตัวของทั้งสามคน ก่อนจะเผยสีหน้าเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก

"สามผู้อาวุโสตระกูลเซียว!"

"ที่แท้ก็เป็นพวกตาแก่ไม่ยอมตายอย่างพวกแกสามคนนี่เอง!"

เซียวเฉินพึมพำ น้ำเสียงแฝงจิตสังหารลึกล้ำจนไร้ก้นบึ้ง ภายใต้เนตรสังสาระ ทุกสิ่งลวงตาและจุดอ่อนล้วนถูกมองทะลุ การปลอมตัวตื้นๆ เช่นนี้ย่อมไม่อาจตบตาเขาได้

"แกมองพวกเราออกรึ!"

สามผู้อาวุโสตระกูลเซียวตกใจซ้ำซ้อน จิตสังหารในดวงตาเข้มข้นขึ้น

สามผู้อาวุโสคือผู้มีอำนาจระดับสูงของตระกูลเซียว ผู้กุมเส้นเลือดใหญ่และเป็นเสาหลักทางพลังของตระกูล

ผู้อาวุโสใหญ่ เซียวเต้า!

ผู้อาวุโสรอง เซียวอี้!

ผู้อาวุโสสาม เซียวขวาง!

และในตอนนี้ พวกเขามีเป้าหมายเดียวกันคือต้องฆ่าเซียวเฉิน!

นับตั้งแต่เซียวเฉินใช้กำลังเพียงลำพังบดขยี้ตระกูลโจว ตระกูลเซียวก็เริ่มจับตามองด้วยความระแวง หลังจากหารือกัน สามผู้อาวุโสจึงตัดสินใจกำจัดเซียวเฉินเพื่อตัดไฟแต่ต้นลม และแผ้วถางทางให้เซียวเทียนหลง

ความเร็วในการเติบโตของเซียวเฉินนั้นน่ากลัวเกินไป ตระกูลเซียวไม่อาจรอเวลาสามปีได้อีกต่อไป จำเป็นต้องบดขยี้เขาให้ตายตั้งแต่ยังเป็นทารก มิฉะนั้นจะกลายเป็นภัยพิบัติที่ไม่อาจควบคุมในภายหลัง!

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงดักโจมตีระหว่างทางกลับเมืองอวิ๋นสุ่ย เพื่อสร้างสถานการณ์ให้ดูเหมือนว่าเซียวเฉินหายสาบสูญและตายในเทือกเขาแห่งความตาย

ใครจะคาดคิดว่าระดับพลังของเซียวเฉินจะก้าวกระโดดจนสามารถคุกคามพวกเขาได้ ถึงขั้นต่อกรได้อย่างสูสีจนตั้งตัวไม่ติด

ในบรรดาสามผู้อาวุโส เซียวเต้าแข็งแกร่งที่สุดด้วยระดับปราณแท้ขั้นเก้า ส่วนเซียวอี้และเซียวขวางอยู่ในระดับปราณแท้ขั้นแปด

เซียวเฉินปรายตามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยเสียงเย็นชา "นึกไม่ถึงว่าพวกแกจะลงมือฆ่าข้าอย่างอำมหิตเพียงนี้!"

"แต่ตั้งแต่วันที่พวกแกขับข้าออกจากตระกูล ข้าก็ไม่ใช่คนของตระกูลเซียวอีกต่อไป!"

"ข้ากับพวกแกตัดขาดวาสนาต่อกันนานแล้ว!"

"ในเมื่อพวกแกไร้เมตตา ก็อย่ามาโทษว่าข้าไร้น้ำใจ!"

เซียวเฉินประกาศกร้าว จิตสังหารสีดำพุ่งทะยานออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"ถึงจะฆ่าเซียวเทียนหลงไม่ได้ แต่การฆ่าพวกแกก็น่าจะช่วยระบายแค้นได้ดี!"

"วันนี้ ไอ้แก่สารเลวทั้งสามคน ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!"

เซียวเฉินกัดฟันพูด พร้อมประกาศคำตัดสินประหารชีวิตสามผู้อาวุโส

ผู้อาวุโสใหญ่แค่นเสียงเหอะ เอ่ยอย่างดูแคลน "ทางเดินต่างกัน ย่อมไม่อาจร่วมทาง!"

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ไม่ว่าพรสวรรค์ของแกจะปีศาจเพียงใด วันนี้แกต้องตายแน่นอน!"

ผู้อาวุโสรองปลดปล่อยจิตสังหารพุ่งเสียดฟ้า "ถูกต้อง เราต้องกำจัดขวากหนามทุกอย่างบนเส้นทางของท่านซื่อจื่อให้สิ้นซาก!"

ผู้อาวุโสสามพยักหน้าอย่างโอหัง "ไม่ว่าแกจะมีลูกไม้อะไร ก็งัดออกมาให้หมดเถอะ!"

สิ้นคำพูด เซียวขวางถือดาบเล่มใหญ่ พุ่งเข้าฟันใส่เซียวเฉินอย่างรุนแรงเป็นคนแรก

"ตั๊กแตนพยายามขวางรถม้า ช่างไม่เจียมตัวเสียจริง!"

เซียวเฉินยิ้มเย็น เมื่อเผชิญกับการโจมตีอันดุดัน มุมปากกลับประดับด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม ไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ยามนี้พลังของเขาพุ่งถึงปราณแท้ขั้นแปด ผู้อาวุโสสามจึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาอีกต่อไป

"ตายซะ!"

"กระบี่เทียนกัง... ออกมา!"

เซียวเฉินสะบัดมือชักกระบี่เทียนกังออกมา เล็งปลายกระบี่ไปที่ผู้อาวุโสสาม แล้วเปิดฉากโจมตีอย่างเฉียบคมไร้ผู้ต้าน!

"สังสาระกระบี่ฟัน! ตาย!"

เซียวขวางมีนิสัยตรงตามชื่อ คือโอหังและบ้าคลั่ง เมื่อก่อนตอนอยู่ในตระกูลเขาข่มเหงเซียวเฉินไว้ไม่น้อย ทั้งด่าทอว่าเป็นสวะ และเป็นคนสุดท้ายที่ทำลายวรยุทธ์ก่อนขับออกจากตระกูล เรียกได้ว่ามีส่วนสำคัญอย่างยิ่งในความแค้นครั้งนี้

วันนี้ ทั้งแค้นใหม่และแค้นเก่า จะถูกชำระในคราวเดียว!

"วิชาดาบตระกูลเซียว!"

เซียวขวางคำรามลั่น ฟาดฟันวิชาดาบตระกูลเซียวเข้าใส่เซียวเฉินอย่างดุดันและเฉียบคม!

เคร้ง!

ดาบและกระบี่ปะทะกันจนเกิดเสียงสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

เพล้ง!

ดาบยาวของเซียวขวางหักสะบั้นเป็นสองท่อน ปราณกระบี่ที่เหลือพุ่งทะลวงเข้าที่ลำคอของเซียวขวางโดยตรง

วินาทีต่อมา ศีรษะของเซียวขวางขาดกระเด็น เลือดพุ่งกระฉูด ร่างล้มลงจมกองเลือดทันที

เพียงกระบี่เดียว สังหารเซียวขวางในพริบตา!