วันนี้ข้าจะสอนบทเรียนให้พวกเจ้าเอง!

“เย่เฉิน เจ้าแต่งเข้าตระกูลไป๋มาสามปี บัดนี้คุณหนูควบคุมโลหิตวิญญาณหงส์น้ำแข็งในกายได้อย่างสมบูรณ์แล้ว กายหยางบริสุทธิ์ของเจ้าไม่มีประโยชน์ต่อตระกูลไป๋อีกต่อไป”

“นี่คือหินวิญญาณระดับสูงสุด ลงนามในหนังสือหย่าซะ แล้วเจ้าจะมีเงินใช้ชีวิตช่วงครึ่งหลังได้อย่างสุขสบายไร้กังวล”

ภายในโถงหรูหราโอ่อ่า ชายชราในชุดบ่าวรับใช้สีเทาโยนถุงหินวิญญาณใส่เย่เฉิน พร้อมชี้ไปยังหนังสือหย่าบนโต๊ะด้วยท่าทีเย็นชา

“แล้วลูกล่ะ...” เย่เฉินกำหมัดแน่น

“ลูก? ลูกอะไร! เย่เฉิน เจ้าจงสำนึกไว้ คุณหนูคือเทพสงครามจุติ วันหนึ่งนางจะตื่นรู้ถึงความทรงจำในชาติปางก่อน สำหรับนางแล้ว เจ้าเป็นเพียงเครื่องมือที่ใช้กดทับการตีกลับของโลหิตวิญญาณหงส์น้ำแข็งเท่านั้น!”

“ตระกูลไป๋สูงส่งเพียงใด? จะยอมให้มีสายเลือดชั้นต่ำเช่นนั้นหลงเหลืออยู่ได้อย่างไร!” บ่าวชราชุดเทาตวาดลั่น

ตระกูลไป๋คือผู้กุมอำนาจสูงสุดในหยวนโจว หากมิใช่เพื่อกดทับโลหิตวิญญาณหงส์น้ำแข็งในกายของไป๋อวี่ถงผู้เป็นคุณหนูใหญ่ ไม่มีทางที่คนอย่างเย่เฉิน บุตรอนุจากตระกูลเล็กๆ ที่มีระดับบ่มเพาะต่ำต้อย จะได้แต่งงานเข้ามา

บัดนี้เมื่อบรรลุจุดประสงค์แล้ว พวกเขาย่อมไม่ปรารถนาจะมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเย่เฉินอีก

เหล่าผู้มีอำนาจชั้นสูงเหล่านั้น แม้แต่จะปรายตามองเย่เฉินสักครั้งยังคร้าน จึงส่งเพียงบ่าวรับใช้คนหนึ่งมาจัดการไล่เขาไปให้พ้นทาง

“พวกเจ้าต้องการหย่า ข้าไม่มีปัญหา แต่ข้าต้องพาลูกไปด้วย!”

“เย่เฉิน เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ในตระกูลไป๋เจ้าไม่มีสิทธิ์พูด เมื่อวานนี้ท่านผู้นำตระกูลให้คุณหนูดื่มยาขับลูกไปแล้ว เลิกหวังเสียเถอะ!”

ตูม!!!

สิ้นคำนั้น หูและตาของเย่เฉินพลันอื้ออึงราวกับถูกเพลิงแผดเผา

ในฐานะบุตรอนุของตระกูลเล็กๆ เย่เฉินถูกรังแกมานับไม่ถ้วนตั้งแต่เยาว์วัย บิดามารดาจากไปเร็วไร้คนคุ้มครอง ความโดดเดี่ยวหล่อหลอมให้เขามีนิสัยเด็ดเดี่ยวพึ่งพาตนเอง หากถูกรังแก ต่อให้สู้ไม่ได้เขาก็จะสู้ตายจนถึงที่สุด จนเด็กทุกคนในตระกูลต่างหวาดเกรง

ทว่าตั้งแต่แต่งเข้าตระกูลไป๋ เขากลับเก็บงำอารมณ์ ยอมตรากตรำทำงานหนักโดยไม่ปริปากบ่น เหตุผลเดียวคือลูกในท้องของไป๋อวี่ถง

เย่เฉินโดดเดี่ยวในโลกใบนี้มาตลอด จนกระทั่งได้แต่งงานกับไป๋อวี่ถงและมีลูกคนนี้ นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของการมีสิ่งที่ต้องห่วงใย

เพื่อจะเป็นพ่อที่ดี เย่เฉินทุ่มเททุกอย่าง หวังเพียงให้คนตระกูลไป๋ยอมรับในตัวเขา

แต่ใครจะรู้ว่าสุดท้ายแล้ว...

“ฮ่าๆ ฮ่าๆๆ ที่แท้พวกเจ้าก็รู้เรื่องนี้มาตลอดสินะ! รู้ว่าไป๋อวี่ถงมีโลหิตวิญญาณหงส์น้ำแข็ง ร่างกายต่างจากคนทั่วไป ต่อให้ตั้งครรภ์ก็ไม่มีทางคลอดออกมาในทันที”

“พวกเจ้ามีเวลาเหลือเฟือที่จะจัดการความเสี่ยงจากการตีกลับของโลหิตวิญญาณหงส์น้ำแข็ง จากนั้นจึงค่อยกำจัดเด็กทิ้ง!”

คนปกติใช้เวลาตั้งครรภ์สิบเดือน แต่ไป๋อวี่ถงผู้มีโลหิตวิญญาณหงส์น้ำแข็งกลับตั้งครรภ์นานถึงสามปีเต็ม ยามนี้เมื่อหวนนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ทุกสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านหมอกพลันกระจ่างแจ้ง

“นั่นคือหนึ่งชีวิตที่มีลมหายใจ ตระกูลไป๋ของพวกเจ้าช่างอำมหิตถึงเพียงนี้!”

“เหอะ สำหรับเจ้ามันคือชีวิต แต่สำหรับตระกูลไป๋ มันคือลูกนอกคอกที่มีสายเลือดชั้นต่ำ! คุณหนูเกิดมาเพื่อความไม่ธรรมดา ต่อให้ในอนาคตต้องเลือกคู่ครองใหม่ ก็ต้องเป็นตัวตนที่อยู่เหนือขอบเขตโลกนี้!”

“เย่เฉินอย่างเจ้าเป็นตัวอะไร ถึงกล้ามาเห่าหอนต่อหน้าข้า?”

“ข้าเป็นตัวอะไร? ดี ตอนนี้ข้าจะบอกให้แกรู้ว่าข้าเป็นตัวอะไร!” สิ้นคำ เย่เฉินระเบิดพลัง พุ่งหมัดซัดเข้าใส่บ่าวชราชุดเทาทันที

เขาเป็นกำพร้า และบัดนี้สายเลือดสุดท้ายในโลกใบนี้ก็ถูกตัดขาด เขาไม่มีสิ่งใดให้ต้องอาลัยต่อตระกูลไป๋อีกต่อไป

“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน กล้าดีอย่างไร!!!” บ่าวชราชุดเทาโกรธจัด ฟาดฝ่ามือแฝงลมปราณเฉียบคมดุดันเข้าใส่ทันควัน

ปัง!

หมัดและฝ่ามือปะทะกันจนเกิดเสียงระเบิด เย่เฉินถอยกรูดไปจนถึงประตูโถง ส่วนบ่าวชราชุดเทาก็ถอยหลังไปหลายก้าวเช่นกัน

ภาพตรงหน้าทำให้บ่าวชราชุดเทาตกตะลึงอย่างยิ่ง

“เจ้า... เข้าสู่ขอบเขตปราณเทพศาสตราแล้ว?”

นักสู้ในใต้หล้าแบ่งเป็นเก้าขั้น เรียงจากขั้นเก้าขัดเกลากาย, ขั้นแปดทะเลปราณ, ขั้นเจ็ดปราณเทพศาสตรา, ขั้นหกขอบเขตวัชระ, ขั้นห้าขอบเขตถามวิถี, ขั้นสี่ขอบเขตต้นกำเนิดวิถี... หากก้าวข้ามไปได้อีกขั้น จะเข้าสู่ระดับเหนือสามัญ

เมื่อสามปีก่อน เย่เฉินเป็นเพียงนักสู้ระดับขัดเกลากายขั้นสูงสุด นึกไม่ถึงว่าเพียงสามปีจะทะยานขึ้นสู่ขอบเขตปราณเทพศาสตราขั้นเจ็ดได้!

และจากแรงปะทะเมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่าเย่เฉินอยู่ในขอบเขตนี้มาได้ระยะหนึ่งแล้ว พลังปราณทั่วร่างจึงหนาแน่นแผ่ซ่าน

ในฐานะบ่าวรับใช้คนสนิท บ่าวชราชุดเทาคือยอดฝีมือขอบเขตวัชระ การที่เย่เฉินทำให้เขาถอยหลังได้ทั้งที่ระดับบ่มเพาะต่างกันหนึ่งขั้นใหญ่ ถือว่าเหนือกว่านักสู้ปราณเทพศาสตราทั่วไปอย่างมาก

“นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่เจ้าลงมือในตระกูลไป๋ หากไม่ใช่เพราะหมัดเมื่อครู่ ข้าคงไม่รู้ว่าเจ้าเติบโตมาถึงระดับนี้”

หากไม่ใช่เพราะสถานะของเย่เฉิน บ่าวชราชุดเทาคงคิดว่าเด็กคนนี้เป็นผู้มีพรสวรรค์ที่น่าปั้นไม่น้อย แต่น่าเสียดาย...

“ช่างเถอะ ในเมื่อเจ้ายังเพ้อฝันไร้สาระ เช่นนั้นข้าจะเป็นคนปิดฉากให้เจ้าเอง!”

สิ้นคำพูด ทั่วร่างบ่าวชราชุดเทาพลันปรากฏประกายเงางามราวกับโลหะ

นี่คือสัญลักษณ์ของนักสู้ขอบเขตวัชระขั้นหก กายปราณบรรลุผล ร่างกายแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า ดาบหอกมิอาจระคายผิว สิ่งชั่วร้ายมิอาจกล้ำกราย อย่าว่าแต่หมัดมวย ต่อให้เป็นอาวุธวิเศษก็ยากจะสร้างรอยขีดข่วน

ทันทีที่กายปราณควบแน่น บ่าวชราชุดเทาก็ตะปบเข้าหาเย่เฉิน พริบตานั้นเย่เฉินรู้สึกว่าปราณทั่วร่างถูกบีบคั้น ราวกับพลังวิญญาณรอบตัวถูกบดอัดด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

“มาได้จังหวะพอดี! ตระกูลไป๋ผู้เป็นเจ้าแห่งดินแดน แม้แต่บ่าวรับใช้ยังเก่งกาจเพียงนี้ ย่อมใช้กำลังกดขี่ผู้คนได้ตามใจชอบ แต่ทว่าวันนี้ ข้าเย่เฉินจะสอนบทเรียนให้พวกเจ้าว่า คนธรรมดาเมื่อโกรธเกรี้ยว เลือดจะสาดกระเซ็นสามศอก!”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เย่เฉินรวบรวมปราณทั่วร่าง ฟาดฝ่ามือทั้งสองเข้าใส่กำแพงอากาศที่บีบอัดเข้ามาจากรอบทิศทางอย่างรุนแรง

ตูม!!! เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทสนั่นหวั่นไหว