บันทึกผนึกมารเก้าขุมนรก!

หวังเหยียนจ้องมองสิ่งของที่ร่วงหล่นแทบเท้า ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างไม่รู้ตัว

มันคือกล่องโบราณใบหนึ่งกับคัมภีร์สีดำสนิทอีกเล่ม

ของที่ผ่านการชำระล้างด้วยสายฟ้าสวรรค์นับหมื่นสายแต่ยังคงสภาพสมบูรณ์ย่อมไม่ใช่ของธรรมดา ไม่ต้องมีใครบอกเขาก็รู้ดีว่านี่คือสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง

สมบัติของเซียน!

หวังเหยียนกลืนน้ำลาย แววตาแรงกล้าจ้องเขม็งไปยังสิ่งของบนพื้นโดยไม่ขยับเขยื้อน

คัมภีร์สีดำเล่มนั้นราวกับมีมนต์ขลัง มันดึงดูดเขาเหมือนหลุมดำ พร้อมมีเสียงลึกลับเร่งเร้าอยู่ในใจให้เก็บมันขึ้นมา

ความอยากรู้อยากเห็นผลักดันให้เขายื่นมือออกไป

ทว่าเพียงครึ่งทาง หวังเหยียนพลันได้สติ

ไม่ว่าสิ่งนี้จะเป็นอะไร แต่มันไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างเขาจะเข้าไปข้องเกี่ยวได้

เขาฝืนชักมือกลับด้วยเจตจำนงอันแรงกล้าแล้วเริ่มถอยหนี

แต่ทันทีที่ก้าวถอยหลัง...

วึ่ม—

แสงสีดำสลัวที่พร้อมกลืนกินจิตวิญญาณวาบขึ้นบนคัมภีร์เล่มนั้น ก่อนมันจะลอยเด่นขึ้นกลางอากาศท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของหวังเหยียน

ลางสังหรณ์ร้ายผุดขึ้นทันทีเมื่อเห็นคัมภีร์สีดำพุ่งตรงดิ่งมาทางตน

เขาถอยกรูดสองก้าวแล้วเริ่มวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าคัมภีร์เล่มนั้นกลับไล่ตามไม่ลดละ ยิ่งเขาหนีเร็วเท่าไร มันยิ่งพุ่งตามมาเร็วเท่านั้น

ฟุ่บ—

แสงสีดำน่าสะพรึงกล้าพุ่งทะลวงเข้าสู่ร่างกายหวังเหยียนทันที เขาเจ็บแปลบที่หน้าอกจนฝีเท้าชะงักกึก ความเย็นเยียบจู่โจมเข้าห่อหุ้มทั่วร่าง ราวกับถูกผลักให้ตกลงสู่ขุมนรกอันมืดมิด

พร้อมกันนั้น เสียงหัวเราะชั่วร้ายก็ดังสนั่นในหัว

“ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าหนู บันทึกผนึกมารเก้าขุมนรกเลือกนายแล้ว มีหรือที่เด็กอย่างเจ้าจะหนีพ้น? คิดจะหนีไปไหนกัน ฮ่าฮ่าฮ่า...”

หวังเหยียนสีหน้าเปลี่ยนวูบ

“แกเป็นใคร?”

เสียงหัวเราะประหลาดดังขึ้นอีกครั้ง “ข้าเป็นใครไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าเจ้าคิดไว้หรือยังว่าจะตายอย่างไร?”

“หวงฟู่ยี่เมื่อครู่คือราชาจิตวิญญาณเก้าดาวแห่งสำนักซ่างชิง ตบะบารมีเทียบกับเจ้าดั่งฟ้ากับเหว ในสายตาเขา เจ้าไม่ต่างอะไรกับมดปลวก เขาครอบครองบันทึกผนึกมารเก้าขุมนรกเล่มนี้ได้เพียงยี่สิบปี ปัจจุบันกลับต้องใช้ร่างรับสายฟ้าจนสูญสลายเป็นเถ้าถ่าน ส่วนเจ้า... เหอะๆๆ...”

“เจ้าคิดว่าเด็กอย่างเจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน?”

รูม่านตาของหวังเหยียนหดเกร็ง หัวใจสั่นสะท้าน

เซียนผู้ไร้เทียมทานที่บัญชาหมื่นสายฟ้าจนใต้หล้าต้องสยบ กลับถูกบันทึกเล่มนี้ลากลงสู่ความตายอย่างโหดเหี้ยม?

ยิ่งกว่านั้น แค่ครอบครองยี่สิบปีก็ถูกฆ่าตายแล้ว

นี่มัน...

หวังเหยียนกลืนน้ำลาย ขนลุกซู่จนแผ่นหลังเย็นวาบ

ไม่คาดคิดเลยว่าชีวิตนี้จะต้องมาพัวพันกับสิ่งอัปมงคลที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้!

เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา

หากไม่มีสิ่งนี้ อีกเจ็ดวันเมื่อเผชิญหน้ากับเย่หลิน เขาก็ต้องตายอยู่ดี ในเมื่อจะตายเร็วหรือช้าก็ไม่ต่างกัน แล้วจะกลัวอะไรอีก?

ภายในใจพลันสงบลงอย่างประหลาด

“แล้วบันทึกผนึกมารเก้าขุมนรกกับแก จะเอาออกจากร่างกายข้าได้อย่างไร?” เขาเอ่ยถามช้าๆ

เสียงหัวเราะในหัวยิ่งดังลั่นอย่างบ้าคลั่ง

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าหนู เลือดในหัวใจของเจ้าถูกบันทึกผนึกมารเก้าขุมนรกกลืนกินไปแล้ว ตอนนี้เจ้ากับมันคือหนึ่งเดียวกัน เป็นพันธนาการที่ไม่อาจสลัดหลุดได้ชั่วชีวิต เจ้ายังคิดว่ามันจะยอมจากเจ้าไปง่ายๆ อีกรึ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...”

หวังเหยียนนิ่งไปครู่หนึ่งโดยไม่พูดอะไรต่อ เขาหมุนตัวเดินตรงไปข้างหน้าทันที

หนี้สินมากไม่กดทับกาย ในเมื่อต้องพัวพันกับสิ่งอัปมงคลที่สลัดไม่หลุด สู้ทำตามความอยากรู้อยากเห็น ไปดูว่าสิ่งของอีกชิ้นคืออะไรจะดีกว่า

สมบัติเซียนที่สายฟ้าหมื่นสายทำลายไม่ได้ หวังเหยียนโหยหาที่จะสัมผัสมันยิ่งนัก

เมื่อเห็นท่าทีไม่สะทกสะท้านของหวังเหยียน เสียงในหัวก็ส่งเสียง “เอ๊ะ” ออกมาเบาๆ

หวังเหยียนไม่สนใจมัน เขาเดินกลับไปยังจุดเดิมแล้วเก็บกล่องสี่เหลี่ยมขึ้นมา

“นี่น่ะหรือ สิ่งที่สายฟ้านับหมื่นสายก็ฟันไม่ขาด?” เขาพึมพำ

กล่องใบนี้หนักอึ้งราวเหล็กบริสุทธิ์ แต่วัสดุกลับไม่ใช่เหล็ก มันพิเศษยิ่งนัก ดูคล้ายไม้แต่ไม่ใช่ไม้ คล้ายโลหะแต่ไม่ใช่โลหะ รอบกล่องสลักลวดลายโบราณลึกลับ

เมื่อเปิดออก เม็ดยาสีทองอร่ามขนาดเท่าลูกตามังกรก็ปรากฏแก่สายตา ภายในแสงสีทองนั้นมีหม้อสามขาหูคู่ขนาดเล็กเก้าใบลอยเด่น ดูมหัศจรรย์จนหวังเหยียนเกิดความปรารถนาอย่างรุนแรงที่จะกลืนกินมันลงไป

อึก...

เขาเผลอกลืนน้ำลาย

เสียงหัวเราะประหลาดดังขึ้นทันควัน

“จึ๊ๆๆ โอสถเก้าหม้อไท่ซู นับเป็นของดีทีเดียว!”

“เอาเถอะ บันทึกผนึกมารเก้าขุมนรกบาดเจ็บสาหัสถึงสองครั้ง ทั้งยังถูกสายฟ้าหมื่นสายชำระล้าง ยามนี้ตกลงมาอยู่ในมือเจ้า ก็นับว่าสวรรค์กำหนดมาแล้ว วันนี้ข้าจะช่วยเจ้าสักครั้ง ดูซิว่าเจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน!”

สิ้นเสียง แสงสีดำในร่างกายหวังเหยียนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง

พึ่บ พึ่บ พึ่บ!

ท่ามกลางลมพายุโหมกระหน่ำ หน้ากระดาษถูกเปิดออก

ความหนาวเหน็บราวกับอยู่ในนรกภูมิเข้าจู่โจมทันที

ขณะหน้ากระดาษพลิกไปมา หวังเหยียนเห็นภาพเลือนลางของแม่น้ำมรณะสีดำสนิทและเหล่าจอมมารนับหมื่นที่กำลังอาละวาด ราวกับหนังสือเล่มนี้คือประตูที่นำไปสู่ขุมนรกอเวจี

ขณะที่เขากำลังตกตะลึง แสงสีดำสายหนึ่งพุ่งออกจากหนังสือ ม้วนเอาโอสถเก้าหม้อไท่ซูในมือหวังเหยียน พุ่งเข้าสู่ท้องของเขาโดยตรง

“ฤทธิ์ยาของโอสถเก้าหม้อไท่ซูไม่ธรรมดา ด้วยร่างกายของเจ้า หากกลืนลงไปตรงๆ คงระเบิดตายทันที ข้าจึงใช้เคล็ดลับผนึกมันไว้เพื่อให้ค่อยๆ หลอมรวม ยานี้เพียงพอจะทำให้เจ้าผลัดกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็น นับว่าเจ้าโชคดีนักเจ้าหนู”

ไม่ต้องให้มันบอก หวังเหยียนก็สัมผัสได้ถึงความมหัศจรรย์

วินาทีที่ตัวยาเข้าสู่ร่างกาย ตรงจุดตันเถียนราวกับมีดวงอาทิตย์สถิตอยู่ พลังอบอุ่นระลอกแล้วระลอกเล่าพุ่งแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูร่างกาย ชะล้างแม้กระทั่งส่วนลึกที่สุดของผิวหนังและเนื้อเยื่อ

เลือดเสียสีดำถูกขับออกจากร่าง หวังเหยียนรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขากำหมัด ความรู้สึกถึงพลังมหาศาลจู่โจมเข้ามาทันที

“ทะลวงระดับแล้ว?”

หวังเหยียนชะงัก นัยน์ตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

ขอบเขตหลอมกายา!

โอสถเพียงเม็ดเดียวส่งเขาจากจุดสูงสุดของขอบเขตชำระชีพจร ก้าวเข้าสู่ขอบเขตหลอมกายาระดับเริ่มต้นทันที และนี่เป็นเพียงการเริ่มหลอมรวมฤทธิ์ยาเท่านั้น

โอสถเก้าหม้อไท่ซูมีอานุภาพน่าสะพรึงกลัวเพียงนี้เชียวหรือ?

ราวกับรับรู้ความตกตะลึง เสียงหัวเราะในหัวดังขึ้นอีกครั้ง

“แค่ขอบเขตหลอมกายาขั้นพื้นฐานของมนุษย์ก็น่าตกใจแล้วรึ? เจ้าหนู เจ้าควรคิดให้ดีว่าจะซ่อมแซมบันทึกผนึกมารเก้าขุมนรกได้อย่างไรจะดีกว่า”

หวังเหยียนชะงักเล็กน้อยแล้วถาม “หากซ่อมแซมจนเสร็จ ข้าจะพ้นจากวิกฤตความตายใช่หรือไม่?”

เสียงหัวเราะประหลาดดังขึ้น “ลองเดาดูสิ”

หวังเหยียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระโดดลงไปในแม่น้ำสายใหญ่ใกล้ๆ เพื่อล้างคราบสกปรกออกจากตัว

เส้นทางต้องเดินไปทีละก้าว ปัญหาของบันทึกผนึกมารเก้าขุมนรก ด้วยความสามารถปัจจุบันเขาไม่มีทางแก้ไขได้ ไม่รู้ว่าต้องใช้วัสดุอะไร ไม่รู้ว่าหวงฟู่ยี่คือตัวตนระดับไหน และยิ่งไม่รู้ว่าบรรพชนมารฟ้าที่สังหารหวงฟู่ยี่คือใคร

เขารู้เพียงว่า ยามนี้เมื่อมีโอถมหัศจรรย์อย่างโอสถเก้าหม้อไท่ซู เขาก็มีต้นทุนในการพลิกชีวิต และมั่นใจว่าในอีกเจ็ดวันข้างหน้า จะสามารถฟันไอ้เดรัจฉานอย่างเย่หลินให้ขาดสะบั้นใต้คมดาบ

ความโหดเหี้ยมและเด็ดเดี่ยวในดวงตาค่อยๆ จางลง เขาลุกขึ้น ก้าวเดินอย่างมั่นคงมุ่งหน้าไปยังตระกูลเย่ที่อยู่ไกลออกไป

ภายในใจ เต็มไปด้วยจิตสังหารอันหนักอึ้ง

หลังจากหวังเหยียนจากไปได้ไม่นาน ข่าวหนึ่งก็สั่นสะเทือนไปทั่วราชวงศ์หลีหั่ว

ราชาจิตวิญญาณเก้าดาว—หวงฟู่ยี่ สิ้นชีพ!

บันทึกผนึกมารเก้าขุมนรกหายสาบสูญ!

ในชั่วพริบตา วิถีเซียนสิบทิศและแปดสำนักมารต่างเคลื่อนไหวพร้อมกัน มุ่งหน้าสู่เมืองเฟิงเฉิงเพื่อสืบหาความจริง