ผู้นำตระกูลเซียว

หลังจากดูดซับพลังจากเหล่านักฆ่าจนสิ้น เซียวเฉินก็กลับถึงตระกูลหลินอย่างราบรื่น พลังฝีมือรุดหน้าขึ้นอีกขั้น แข็งแกร่งขึ้นจนเขามั่นใจว่าหากมีโอกาสที่เหมาะสม ย่อมทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสรรค์สร้างได้อย่างแน่นอน

"พี่เซียวเฉิน ท่านกลับมาแล้ว!"

หลินเมิ่งเหยาสัมผัสได้ถึงการมาถึงของเขา นางฉีกยิ้มดีใจก่อนจะโผเข้ากอดเขาเบาๆ การจากกันเพียงชั่วครู่กลับให้ความรู้สึกราวกับคู่แต่งงานใหม่ที่เพิ่งพบหน้า

เมื่อมีสาวงามร่างนุ่มนิ่มเบียดชิด เซียวเฉินใจสั่นไหววูบ เขายิ้มบางพลางประทับจุมพิตที่หน้าผากนางอย่างอ่อนโยน พร้อมโอบเอวบางไว้ในอ้อมแขน

"เมิ่งเหยา ช่วงไม่กี่วันนี้ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า ให้เจ้าตั้งใจฝึกฝนเพื่อวางรากฐานวรยุทธ์ให้มั่นคง"

ตลอดเจ็ดวันเต็ม เซียวเฉินพำนักอยู่ที่บ้าน คอยเคี่ยวกรำและถ่ายทอดวิชาให้หลินเมิ่งเหยาอย่างหนัก พรสวรรค์ของนางเหนือกว่าที่เขาคาดไว้มาก โดยเฉพาะไหวพริบการหยั่งรู้ที่น่าทึ่ง พลังของนางก้าวกระโดดอย่างรวดเร็วจนเกือบจะแตะขอบเขตสรรค์สร้าง ซึ่งเป็นระดับที่แม้แต่เซียวเฉินยังต้องอุทานด้วยความชื่นชม

เมื่อเวลาผ่านไป เซียวเฉินจึงเตรียมมุ่งหน้าไปยังจวนเจ้าเมืองเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บให้เจ้าเมืองอวิ๋นสุ่ย เพราะเขายังติดค้างน้ำใจอีกเรื่องหนึ่ง เจ้าเมืองช่วยริบสิทธิ์เหมืองของตระกูลโจวและเกื้อกูลตระกูลหลิน นับเป็นความเมตตาอันยิ่งใหญ่ อีกทั้งยังยอมรับฝ่ามือของผู้นำตระกูลโจวแทนเขาจนช่วยชีวิตเขาไว้ บุญคุณนี้ไม่อาจลืมเลือน

น้ำใจของราชา มังกร เขาตอบแทนไปแล้ว ถึงเวลาตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตของเจ้าเมืองบ้าง

หลังจากกำชับหลินเมิ่งเหยาเรียบร้อย เซียวเฉินก็ออกจากตระกูลหลินมุ่งหน้าไปยังจวนเจ้าเมืองทันที ทว่าในจังหวะนั้น เสียงของจวินซินก็ดังขึ้นเตือน

"ระวังตัวด้วย มียอดฝีมือขอบเขตสรรค์สร้างระดับหนึ่งสะกดรอยตามเจ้ามา เจตนาร้ายชัดเจน"

เซียวเฉินตื่นตัวทันที เขาใช้เนตรสังสาระกวาดมองจนสัมผัสถึงผู้ที่แอบตามมาได้อย่างแม่นยำ

"นึกแล้วเชียว... ไอ้หมอนี่!"

ผู้นำตระกูลเซียว หรืออาสองของเขานั่นเอง... เซียวหยวน!

ไม่นึกเลยว่าเซียวหยวนจะสะกดรอยตามเขามาเพื่อปลิดชีวิต ในเมื่อเซียวเทียนหลงคือผู้สืบทอดและอนาคตของตระกูล ปัจจัยใดที่คุกคามเซียวเทียนหลงย่อมต้องถูกกำจัดทิ้ง อีกอย่าง เซียวเฉินกลายเป็นลูกทิ้งของตระกูลไปแล้ว จะตายหรือรอดก็ไม่มีความสำคัญใดๆ

แววตาเซียวเฉินเย็นเยียบ เขามองทะลุถึงความคิดชั่วช้าของเซียวหยวน จิตสังหารพลันปะทุขึ้นในใจ เขาตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลเซียวไปนานแล้ว นับตั้งแต่ผู้อาวุโสทั้งสามลอบสังหารเขา ความแค้นนี้มีเพียงความตายเท่านั้นที่ชำระได้

"ในเมื่ออยากตายนัก ก็จงเป็นบันไดให้ข้าก้าวสู่ขอบเขตสรรค์สร้างอย่างราบรื่นเถอะ!"

เซียวเฉินตัดสินใจเด็ดขาด เขาจงใจเดินนำเข้าไปในตรอกเปลี่ยวไร้ผู้คน

"ตอนนี้แหละ!"

เซียวหยวนเห็นโอกาสทองในตรอกที่ว่างเปล่า จึงลงมือลอบสังหารทันที

"มีดบินสามใบไม้เซียวฟง!"

วิชามีดบินสืบทอดของตระกูลเซียว ระดับเหลืองขั้นสูง โจมตีดุดัน เฉียบคม และรวดเร็วปานสายฟ้า นับเป็นวิชาสังหารชั้นยอด

ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง!

มีดบินสามเล่มพุ่งทะยานแหวกอากาศ หวีดหวิวล็อกเป้าหมายไปยังจุดตายของเซียวเฉินในพริบตา

ฟึ่บ!

เซียวเฉินเตรียมพร้อมอยู่แล้ว จวินซินเตือนย้ำทันที "ระวังมีดบิน ด้านหลังเจ้า!"

"ม่านพลังปราณแท้!"

เขากระทืบเท้าอย่างแรง โคจรพลังปราณแท้ทั่วร่างควบแน่นเป็นม่านพลังป้องกันที่แข็งแกร่งไร้เทียมทาน ปัดป้องแรงปะทะของมีดบินทั้งสามเล่มจนกระเด็นออกไป

เซียวเฉินไร้รอยขีดข่วน เขายิ้มมุมปาก ปรายตามองชายชุดดำสวมหน้ากากแล้วเอ่ยเรียบๆ "อาสองที่รัก ไม่เจอกันนาน สบายดีนะ"

"ไม่พบกันหลายเดือน นึกไม่ถึงว่าเจอกันครั้งแรก แกจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ให้ข้า!"

เซียวหยวนชะงักค้าง แววตาตระหนกและดุดัน เขาฉีกหน้ากากทิ้งแล้วคำรามเสียงแหบพร่า "นึกไม่ถึงจริงๆ ไอ้เด็กเหลือขอ แกจำข้าได้!"

"ต้องยอมรับว่าข้าประเมินแกต่ำไป พลังก้าวกระโดดถึงเพียงนี้ในเวลาสั้นๆ ในตัวแกซ่อนความลับหรือวาสนาอะไรไว้ ข้าล่ะอยากรู้นัก"

"แต่ขอเพียงจับตัวแกได้ ความลับทุกอย่างย่อมปรากฏ"

แววตาเซียวหยวนฉายความชั่วร้ายและอำมหิต จิตสังหารไร้ก้นบึ้งแผ่ซ่าน เมื่อลอบสังหารไม่สำเร็จ เขาจึงเปลี่ยนมาใช้แผนเผชิญหน้า หมายจะจับกุมรีดความลับให้สิ้นซากแล้วค่อยฆ่าทิ้งเพื่อตัดไฟแต่ต้นลม

"ตราพายุคลั่ง!"

เซียวหยวนคำรามลั่น กลิ่นอายทรงพลังดุจสายรุ้งระเบิดออก เขาสะบัดมือควบแน่นตราประทับดุดันซัดเข้าใส่เซียวเฉินอย่างรุนแรง ตราประทับมหึมาแผ่รัศมีสีเขียวสว่างจ้า ปลดปล่อยพายุพลังงานโหมกระหน่ำราวกับคลื่นยักษ์หมายบดขยี้ร่างตรงหน้าให้เป็นจุณ

สมกับเป็นผู้นำตระกูลเซียวและยอดฝีมือขอบเขตสรรค์สร้าง พื้นฐานพลังล้ำลึกกว่าที่เห็นภายนอกมาก

ตูม!

เซียวเฉินไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาเข้าสู่สภาวะสังหารทันทีเพื่อต่อสู้เต็มกำลัง เพราะการรับมือขอบเขตสรรค์สร้าง จำเป็นต้องปลดปล่อยทุกอย่างที่มี

"สภาวะสังหาร!"

เซียวเฉินตะโกนก้อง เลือดและจิตสังหารในกายระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาดุดันอำมหิต พลังพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วจนทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสรรค์สร้างระดับหนึ่งในพริบตา

"อะไรกัน!"

"ดัชนีกระบี่สังสาระ... ทำลาย!"

สีหน้าเซียวเฉินเรียบเฉย เขาควบแน่นพลังปราณแท้เปลี่ยนเป็นดัชนีที่ดุดันไร้เทียมทาน เล็งไปยังจุดอ่อนของตราพายุคลั่งแล้วซัดออกไปอย่างรุนแรง เขาเคยสู้กับผู้อาวุโสใหญ่มาแล้ว ย่อมรู้ดีว่าวิชานี้แม้ทรงพลังแต่ก็มีข้อบกพร่อง

ดัชนีกระบี่สังสาระพุ่งทะยานแหวกอากาศ ทำลายแกนกลางของตราพายุคลั่งจนย่อยยับ พายุที่โหมกระหน่ำหายวับไปในพริบตา กลายเป็นความว่างเปล่าไร้ร่องรอย

เซียวเฉินยังคงยืนตระหง่านมั่นคง ได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ส่วนเซียวหยวนเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาเร่งควบแน่นม่านพลังป้องกันสุดชีวิตเพื่อต้านทานแรงปะทะ ทว่ายังคงเสียเปรียบอย่างหนักจนกระอักเลือดคำโต ร่างสั่นสะท้านถอยกรูดไปเจ็ดแปดเมตรจึงจะทรงตัวไว้ได้อย่างยากลำบาก